Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Kort?', vroeg de kapper. Veel meer dialoog zou niet volgen

Samenleving

Wim Boevink

© Wim Boevink
KLEIN VERSLAG

Persoonlijk draag ik mijn haar graag een beetje wild,ongekamd en zonder scheiding, want dan herkent de betrachter een onafhankelijke man met een vrije levenswandel en een artistieke inslag - al is de zeggingskracht ervan inmiddels net zo dun geworden als het haar zelf.

Bij dunner haar wordt ook het materiaal waarmee je iets had willen uitdrukken schaars en de modellering ervan vraagt dus een heel vaardige kapper.

Lees verder na de advertentie

Ik heb weleens een half uur in zo'n stoel gezeten en waargenomen dat de kapper niets anders deed dan het haar tussen twee vingers nemen om er dan met de punten van zijn schaar hele minieme, niet waarneembare plukjes uit te nemen. Ik betaalde 45 euro en zag er net zo uit als voor de knipbeurt.

Mijn onafhankelijkheid verlangt dat ik zonder afspraak een kapper moet kunnen bezoeken. Dat lukte laatst niet. Zes, zeven kapsalons bedankten, ze hadden het te druk. Tot ik een zaak binnenstapte, die op een sobere badkamer met witte tegels leek.

"Goed?" Ik knikte. "Wax?" Ik schudde van nee. Ik wilde alleen maar weg

Een man trad tevoorschijn, van Marokkaanse afkomst. Of hij tijd had? Hij wees woordeloos naar een stoel, bond me een laken om tot het strak om mijn nek zat en zei: "Kort gedekt?"

Ik knikte van ja en voor ik uitgeknikt was, zette hij een tondeuse tegen de zijkant van mijn hoofd en haalde hem in één beweging van beneden naar boven. Ik was in een kapperscultuur beland waar het eindresultaat maar uit één model bestond. Sprakeloos volgde ik zijn besliste optreden, in mijzelf 'het groeit weer aan, het groeit weer aan' herhalend.

In een zucht was hij mijn hoofd rond gegaan, knipte snel de bovenkant nog bij. In de spiegel zag ik dat de vrije, onafhankelijke, westerse geest veranderd was in een Marokkaan uit de groepsverpakking, zij het zonder bontkraag. Ik rekende 15 euro af en stapte gemuteerd naar buiten.

Persoonlijke stilstand

Heeft u nu een 'déjà lu' gevoel? Dan heeft u een goed geheugen, want ik schreef deze regels precies tien jaar geleden en nu dienen ze als lange inleiding voor mijn persoonlijke stilstand, omdat ik gisteren een Aziatische kapperszaak binnenstapte die voor een knipbeurt 16 euro vroeg.

Het walmde er zwaar naar eiershampoo en ik werd gevraagd even plaats te nemen op de Klippanbank. Lang duurde het niet. Een oudere Aziatische dame nodigde mij uit plaats te nemen en deed me een mantel om. "Kort?" vroeg ze. Ik zei tegen beter weten in: "Niet te kort, een beetje bijknippen."

Veel meer dialoog zou niet volgen. Ik stond na precies zeven minuten weer buiten, inclusief afrekenen. Na onze dialoog had ze mijn haar en gezicht natgespoten met een plantenspuit, een kam en een tondeuse gepakt en in een mum van tijd de zijkanten en achterkant van mijn hoofd opgeschoren. Voor de lok over mijn voorhoofd gebruikte ze kort een schaar. "Zo kort genoeg", zei ze of vroeg ze. Ik keek naar het natte haar dat plat op mijn schedel lag. Het was de laatste keer dat ik keek.

"Ik kan het niet goed zien", zei ik zwakjes, "het is nat." Ze greep een droger die hard en heet in mijn oor blies en harkte met de kam ruw over mijn hoofd.

"Goed?" Ik knikte. "Wax?" Ik schudde van nee. Ik wilde alleen maar weg.

Tien jaar verder en nog steeds heerst de kapper als een tiran.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Deel dit artikel

"Goed?" Ik knikte. "Wax?" Ik schudde van nee. Ik wilde alleen maar weg