Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Ik kan mijn dode vrienden niet tot leven wekken'

Samenleving

Erik Jan Harmens

© gemma pauwels

Schrijver Erik Jan Harmens is een van de sprekers op het Depressiegala, maandag in Den Bosch. Hij zag vrienden onderuitgaan door depressie.

Ik bevocht verslavingen, kreeg een burn-out en ben gescheiden. Ik heb meerdere keren in het duisterste donker vertoefd, maar zag altijd een reden om in leven te blijven, al waren het maar mijn kinderen van wie ik dwars door de pek heen de pracht bleef zien. Een aantal vrienden van mij kon die goede reden niet meer bedenken, zelfs niet als ze prachtige kinderen hadden. Dat maakt hen beslist niet minder dan mij, het zegt alleen iets over de stoomwalskracht van depressie. Steevast werd ik gevraagd om bij herdenkingsdiensten te spreken, ik merkte dat ik bij de laatste murw was geworden. Toen ik achter de kist aan naar buiten liep, neuriede ik van binnen de baslijn van het liedje ‘Another One Bites The Dust’.

Lees verder na de advertentie

Ik kan mijn dode vrienden niet tot leven wekken, maar ze wel in ere houden door op te treden op dit Depressiegala en door over ze te schrijven. Mijn extreem autobiografische roman ‘Hallo muur’ eindigt met hoe ik bij de uitvaart van een van hen mijn uiterste best doe om te huilen, wat net zo goed werkt als uit alle macht een erectie proberen te krijgen. Mijn verdriet leek net zo onbereikbaar als een prijs in de Staatsloterij. Op geen enkele passage heb ik zo veel reacties ontvangen als daarop.

Zoveelste bemoedigende hand

Nabestaanden vertrouwden me toe dat ze bij de honderdste ‘gecondoleerd’, hoe welgemeend ook uitgesproken, van binnen in lachen uitbarstten. Melig werden om de zoveelste bemoedigende hand op de schouder: ‘Je mag me altijd bellen, al is het midden in de nacht.’

Als het zo donker is geworden in je hoofd is er niets fijners dan dat er iemand naast je staat die daar niets voor terugverlangt

Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat er zoveel betere dingen zijn die je tegen mensen met depressie kunt zeggen dan dat het wel weer goed komt. Je kunt voorstellen met ze mee te gaan als ze genoeg moed hebben verzameld om professionele hulp te zoeken, en een beetje aandringen als ze zeggen dat het echt niet hoeft. In de wachtkamer de Weekend en de Story spellen en op de terugweg beloven de volgende keer weer mee te gaan.

Als het zo donker is geworden in je hoofd is er niets fijners - zelfs al kun je dat op dat moment helemaal niet voelen - dan dat er iemand naast je staat die daar niets voor terugverlangt. Naast een ode aan mijn vrienden eer ik met mijn optreden op het Depressiegala daarom ook die mensen die niet op ‘weigeren’ drukken als iemand opbelt die dreigt in somberheid te verdrinken. Mensen die opnemen en vragen hoe het gaat, ook al kunnen ze het antwoord wel raden. Ik beschouw hen als helden, wier handelen door anderen moet worden opgetekend, omdat ze dat zelf nooit zullen doen.

Erik Jan Harmens (Harderwijk, 1970) schrijft geregeld voor Tijd o.a. over zijn alcoholische verleden. In 2015 verscheen ‘Hallo muur’.

Lees ook: 
'Dat Sara best ver heen was die woensdagmiddag was helder'
Feestje rond ernstige neerslachtigheid
- Wat viert dit Depressiegala? Dat opluchting mogelijk is.

Deel dit artikel

Als het zo donker is geworden in je hoofd is er niets fijners dan dat er iemand naast je staat die daar niets voor terugverlangt