Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Door je te focussen op jongens, mis je de echte verschillen tussen kinderen'

Home

Laura van Baars

© Getty Images/Image Source
Interview

Pedagoog Pedro De Bruyckere ontkracht de mythes is het veelbesproken 'jongensspotje' van Sire.

‘Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn?’, is de vraag aan het publiek van de Stichting Ideële Reclame (Sire). Het filmpje dat sinds dinsdag op tv is, toont rennende en ravottende jongens in riolen, bossen en op de hei. Flitsen van valpartijen, gevechten, kleerscheuren. Als gimmick looft Sire een onverslijtbare broek uit. De boodschap: jongens willen ontdekken, risico’s nemen, maar in plaats daarvan vragen we ze om stil te zitten, te luisteren en zich te gedragen.

Lees verder na de advertentie

De Vlaamse pedagoog Pedro de Bruyckere bekeek het spotje. Hij schreef in 2016 een boek samen met Paul Kirschner en Casper Hulshof waarin ze 35 mythes over leren en onderwijs onderzochten, 'Jongens zijn slimmer dan meisjes'. Ook de stellingen in het jongensspotje van Sire berusten volgens De Bruyckere weer op een aantal mythes. Trouw licht er drie uit. “Laat ik ze nuanceren.”

Door je te focussen op de verschillende seksen, ga je andere factoren missen

Stelling 1: ‘Jongens leren meer door te proberen, te ontdekken, risico’s te nemen en te doen.’

“Hier worden jongens als onderzoeksgroep tegenover meisjes geplaatst, en dat is wetenschappelijk gezien ook een hele makkelijke en snelle manier om verschillen te ontdekken. Maar wat je niet benoemt, is dat er tussen jongens en meisjes onderling nog veel grotere verschillen kunnen bestaan. Een boekenwurm wil niet letterlijk moeten vallen en opstaan, je pijnigt zo'n kind ermee. Of dit nu een jongen of een meisje is. Door je te focussen op de verschillende seksen, ga je andere factoren missen. Of jongens anders leren dan meisjes is een populair idee, maar onderzoek, ook uit Nederland, toont dat dit niet het geval is. ”

Tekst loopt door onder de afbeelding.

Pedro de Bruyckere © TR Beeld

Stelling 2: ‘Dat (nemen van risico’s, red.) lijken we de laatste jaren minder te waarderen. We zijn bang dat jongens vallen, zich blesseren of thuiskomen met een kapotte broek’.

“Er zijn aanwijzingen dat de fysieke ruimte waarin kinderen spelen kleiner wordt, zoals Rutger Bregman ook recent stelde in een artikel in De Correspondent. Ouders zijn minder geneigd om hun kind ver weg te laten gaan. In Vlaanderen leidt dat er bijvoorbeeld toe dat er in wijken leefstraten worden aangelegd om veilig in te kunnen spelen, terwijl er ook een park om de hoek is. Dat vinden ouders dan toch te ver. Dit is inderdaad een relatief recente ontwikkeling, maar de redenen kunnen divers zijn. Ouders denken meer na over de opvoeding, zijn beter geïnformeerd over gevaren en steeds hoger opgeleid. Ze willen niet dat er iets fout gaat. Uit onderzoek van Jantje Beton van een paar jaar geleden bleek wel dat als ouders meer vertrouwen in hun buurt hebben, kinderen meer ruimte krijgen om te spelen. Je kunt daar dus wel rekening mee houden bij het bouwen van wijken.

Ook een paar jaar geleden was er een discussie dat de opvoeding gebrekkig is als kinderen te weinig naar het bos gaan of buiten zijn. Maar daarvoor is geen enkel bewijs. Het is vooral een Romantische gedachte, denk ik, met een hoofdletter R. Verkeerd aan de campagne vind ik dat ouders die in de stad wonen en geen mogelijkheden hebben om veel naar buiten te gaan, kunnen denken dat hun opvoeding niet goed is. En dat is echt niet waar.

Opvoeding is zoals spel: vrijheid én structuur

Overigens, de fysieke ruimte om te spelen neemt dan wellicht af, maar online wordt die speelruimte ondertussen natuurlijk wel veel groter waardoor het niet zo zeker is dat kinderen minder spelen.”

Stelling 3: ‘Maar te veel afremmen, remt ook hun ontwikkeling. Jongens verliezen sneller hun motivatie en hun prestaties gaan achteruit’.

“Tegen spelen is natuurlijk niemand. Sterker nog, sinds cultuurhistoricus Johan Huizinga weten we al hoe belangrijk spel voor de opvoeding en het onderwijs is. En dat geldt, nogmaals, voor beide seksen. Dan is er nog wel een verschil tussen gestructureerd spel en vrij spel. Als het gaat om het motiveren van leerlingen, wordt vaak gezegd dat zelfbeschikking belangrijk is. Een belangrijk onderdeel van zelfbeschikking in het onderwijs is de autonomie van de leerling. Wat autonomie in deze zin betekent wordt vaak verkeerd begrepen. De belangrijkste hedendaagse motivatietheorie stelt niet dat kinderen alle vrijheid moeten krijgen.Ook autonomie kent grenzen. Autonomie kan ook zijn: dit zijn drie opties, kies daaruit. Het is ook zeggen: ga spelen, maar doe elkaar geen pijn, loop niet zomaar de straat op. Opvoeding is zoals spel: vrijheid én structuur.”



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Door je te focussen op de verschillende seksen, ga je andere factoren missen

Opvoeding is zoals spel: vrijheid én structuur