null

FotoalbumWimar Jaeger

‘Ons gezin is heel hecht, dat koesteren we. En toen kwam Adnan’

Beeld Studio Kastermans

Het was even wennen toen Wimar Jaeger (55) en zijn gezin Adnan al Hamwi opvingen, die Syrië was ontvlucht met vrouw en kind. ‘Als ik hem nu zie, ervaar ik liefdevolle vriendschap.’

De aardappeleters, die associatie heb ik een beetje bij deze foto, misschien ook door de wat eigenaardige, gelige belichting. Mooi vind ik de combinatie van Hollandse geborgenheid – de vertrouwde molentjes en landschappen in delfsblauw op de achtergrond – en het gezin uit het verre Syrië. We zitten hier in de keuken van ons oude huis in Hilversum: Adnan, zijn vrouw Tahani, hun zoontje Karam en ik. Het was de plek waar we samenkwamen toen ze bijna vier maanden bij ons woonden en waar we minstens eens per week gezamenlijk aten.

Voordat zijn vrouw en kind naar Nederland kwamen, woonde Adnan – hij was toen 61 – ruim zes maanden in z’n eentje bij ons in huis. Hij komt uit Damascus waar hij aan de universiteit archeologie doceerde. Hij gaf ook rondleidingen op toeristische plekken met joods-christelijk erfgoed, waarvan een aantal door IS is verwoest. Toen collega-gidsen er werden opgehangen en de situatie voor het gezin door aanhoudende bombardementen nijpend werd, zijn ze in 2015 gevlucht naar Istanbul. Van daar is Adnan in een overvolle boot overgestoken naar Griekenland, vrouw en kind zouden later volgen.

Omdat hij in Nederland een dominee kende die hij had rondgeleid, reisde hij hiernaartoe. Hij kwam in een asielzoekerscentrum terecht.

Ik was destijds wethouder in Hilversum en riep op tot ruimhartige opvang van asielzoekers en statushouders in de Gooi- en Vechtstreek, omdat ik vond dat de opvang niet gelijk verdeeld was over het land. Het leek me dat in dit welvarende gebied mensen te vinden moesten zijn die de mogelijkheid hadden een vluchteling te helpen: noblesse oblige. Bovendien komt het de integratie ten goede als je bij Nederlanders in huis woont.

Ik wilde zelf ook iets doen. Via de dominee kwam ik in contact met Adnan en we spraken af dat hij bij ons terecht kon, zodra hij een tijdelijke verblijfsvergunning had.

Thuis deden we er niet moeilijk over: we hadden genoeg ruimte, het was een kwestie van twee kamers vrijmaken en een plank in de ijskast leeghalen. Maar het bleek toch meer dan dat. Zo’n nieuwe situatie vergt aanpassing. Ons gezin is heel hecht en dat koesteren we. De consequentie is dat een ander enigszins buitenstaander blijft: wij en de wereld.

Toen Adnan bij ons kwam wonen, veranderde de vanzelfsprekende intimiteit van ons gezinsleven. Vooral voor de vier kinderen was dat even wennen. Een onverwachte en vreemde gewaarwording vond ik dat de geur in huis niet meer hetzelfde was.

Hij was ons enorm dankbaar en dat vonden wij wel eens ongemakkelijk

Voor Adnan waren de veranderingen heel ingrijpend, daarbij maakte hij zich zorgen over zijn vrouw en zoontje in Turkije en over de vraag hoe ze hier moesten komen. Ik leerde hem kennen als een wereldwijs en zeer verantwoordelijk mens, iemand met leiderscapaciteiten. Ons was hij enorm dankbaar en dat vonden wij weleens ongemakkelijk. De omgang met elkaar is daardoor niet gelijkwaardig. Die in mijn ogen haast overdreven dankbaarheid wijd ik aan cultuurverschil, net als de bescheidenheid van zijn vrouw. Zij liep hier bij wijze van spreken op kousenvoeten rond.

In de tijd dat ik zelf in het buitenland woonde, merkte ik dat de mate waarin je open bent per cultuur verschilt. Adnan praatte weliswaar veel, maar was toch gesloten. Hij zei weinig over wat hij had meegemaakt.

Karam was vier toen hij hier in huis kwam. Een heel onbevangen jongetje, wij vonden het geen bezwaar als hij wilde hollen en rossen, maar Adnan voelde zich bezwaard en probeerde hem op hun kamers te houden. Toen Karam naar school ging, dezelfde als waar vroeger mijn kinderen zaten, sprak hij al gauw veel beter Nederlands dan zijn ouders. Hij corrigeerde hen, wij vonden dat grappig, maar zij geneerden zich dat hij dat in ons bijzijn deed. Adnan kreeg de taal het minst onder de knie. Er is voor hem ook minder noodzaak omdat hij goed Engels spreekt. Hij geeft nu Arabische les aan kinderen.

Hij mist zijn werk in Syrië, maar het is de vraag of hij ooit teruggaat. Ik heb hem in contact gebracht met Museum Volkenkunde in Leiden en hij zet zich in bij het welzijnswerk in Hilversum. Ze vertrokken naar een eigen appartement in de tijd dat onze kinderen kort na elkaar het huis verlieten. Het legenestsyndroom hebben we stevig doorgemaakt. Als ik Adnan nu zie, ervaar ik onuitgesproken waardering en liefdevolle vriendschap. Het een heel bijzondere periode: zo’n relatie heb je met niemand anders.”

Wilt u ook worden geïnterviewd naar aanleiding van een bijzondere foto? Mail naar: fotoalbum@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden