null Beeld
Beeld

ColumnMaddy Hulshof

Omi-knipoog moet leren kijken

De moeder van Maddy Hulshof is goed van geest maar oud en der dagen zat.

Ik sta met mijn moeder in de lift op weg naar een rondje buiten. Zij in de rolstoel, pal voor de manshoge helverlichte spiegel. Ze ziet nooit wat ze hoopt, het valt altijd tegen. “Ach, wat ben ik toch oud geworden”, zegt ze spijtig, “en dat oog gaat steeds meer hangen, zouden ze daar nog wat aan kunnen doen?”

Haar zieke oog, gevolg van een hersenvliesontsteking op haar derde jaar, wordt niet meer beter. Het is al zolang blind dat de spieren niet eens meer moeite doen om het oog open te houden. Wij zien het niet, de achterkleinkinderen noemen haar omi-knipoog. Er waren zomers waarin ze binnen bleef. Het felle buitenlicht maakte haar oog ziek, dag en nacht pijn.

De zussen en ik vonden dat het zo niet langer kon. We maakten een afspraak in het oogziekenhuis in Rotterdam. Ze wilde niet, had al besloten dat ze dit moest dragen. De zussen en ik namen alle drie een vrije dag. Ze meldde zich bij de balie en de receptioniste keek naar mijn moeder en de drie volwassen vrouwen die achter haar stonden, als ze viel konden wij haar vangen.

Bijna drie uur in de auto met een onwillige moeder

“Mevrouw bent u helemaal uit de Achterhoek hier naar toe gekomen en zijn dat uw dochters?” Mijn moeder keek verbaasd om. “Ja, zij zijn natuurlijk mee”, zei ze. De receptioniste haalde haar collega erbij. De zussen en ik keken elkaar aan, was er een probleem? Niet nu toch, na bijna drie uur in de auto met een onwillige moeder.

“Deze mevrouw”, zei ze tegen haar collega, “komt van ver en heeft drie dochters bij zich, dat hebben we nog nooit meegemaakt.” Mijn moeder zag het nu ook. “Voor mij is dat heel gewoon, maar ik zie dat het voor een ander bijzonder is.” De zussen en ik slikten een keertje extra. In Rotterdam konden ze met een operatie de pijn wegnemen, maar het oog niet minder blind maken. Ze voelde zich nooit goed genoeg met haar slechte oog, de mensen met twee ogen lagen altijd aan kop. Ze zag het dagelijks om zich heen en in de spiegel.

Nu het leven in het verzorgingshuis weer op gang komt, ziet ze ook haar medebewoners vaker. Ze vindt hen mooier, beter gekapt en gekleed. “Iedereen heeft mooie kleren en ik heb dit”, zegt ze pulkend aan haar shirt. Maar wat we ook voor haar kopen, het staat haar nooit vindt ze zelf. “Mooi voor een ander, maar niet voor mij.”

Kleding die ze nooit bij leven zal dragen

Heel soms is er iets bij waarvan ze zelf ook vindt dat het haar goed staat, iets groens met een kraagje. Dat komt dan aan de rechterkant in haar kast te hangen ‘bij de goede spullen’. Ze bewaart het voor speciale dagen die komen gaan. Helemaal rechts hangt de kleding die ze nooit bij leven zal dragen, maar mooi is voor de dood als ze weer twee gelijke ogen heeft.

Er zijn momenten dat ze haar oog even vergeet. Als de baby’s er zijn zit ze rechterop, haar armen al in een hoek waarin perfect een baby-hoofdje past. Met de peuters wandelt ze op de gang. De pas inhoudend achter haar rollator, alleen maar oog voor dat nieuwe perfecte leven. Soms zouden we willen dat ze zichzelf zag door onze ogen. Omi-knipoog. Zo broos, zo mooi, zo lief, blijf in godsnaam nog even bij ons.

De moeder van columnist Maddy Hulshof is goed van geest, maar oud en haar dagen zat. Ze moet verhuizen en heeft daarover niets te zeggen. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden