Uitzicht op zee. Beeld Wim Boevin000

klein verslag

Jammer dat de storm Zandvoort liet liggen

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Om de storm in zijn puurste vorm te verwelkomen was ik naar Zandvoort gereisd, al in de vooravond, en had mijn intrek genomen in een hotel aan de boulevard. Het hotel, een flat van achttien verdiepingen op driehonderd meter van het station, maakt deel uit van een hartverscheurend lelijk stuk Zandvoort, maar de zee rolt er onverschillig aan land.

De kamer op de vierde verdieping was goedkoop en keek dus uit op de landzijde; flats, een parkeerplaats, een aftandse winkelpassage en een rijtje nondescripte huizen. Geen boom te zien.

In de nacht nam de wind toe. Hij kreunde mee met Maria Sharapova, die in de volle Austalische zon haar klappen uitdeelde, vanaf een scherm in de hoek van de kamer. Ik viel laat in slaap en werd in de ochtend langzaam het geloei waar dat zich om het gebouw had gelegd. Ik schoof gordijn en vitrage opzij.

Niemand op straat. Rondvliegend plastic. Een pannendak, van pannen ontdaan. Trillende lantaarnpalen. Een dansend rolluik. Water stuivend van platte daken. Een terrastafel stak de weg over. De storm was er.

Gestrekte arm

Op de parkeerplaats was puin door autoramen geslagen. Een stadsbus passeerde, behoedzaam, zijn achterklep wapperde open. Ik zag een meterslang zonnepaneel opgetild worden en verdwijnen. Een hotelgast probeerde richting station te lopen; zijn rolkoffer horizontaal naast hem aan een gestrekte arm.

Op het scherm van mijn iPhone stroomden de stormvideo's binnen, de storm was allang geen exclusieve kust-aangelegenheid meer. Een man woei rollend over het stationsplein van Den Bosch, van een huizenblok in Charlois, Rotterdam, werd het complete dak omgevouwen en weggeslagen, in Amsterdam zeilde een dixi als een projectiel door de straten. Vrachtwagens lagen als schoenendozen over de snelwegen.

Het treinverkeer kwam compleet tot stilstand. Ik zat vast. Vroeg aan de receptie of ik mijn kamer wat langer kon aanhouden. Dat kon. Tegen extra betaling. Zandvoort in de kern, ook in noodsituaties schrapend naar elke cent van de bezoeker. Een geldmachine, in liefdeloos beton gegoten. De storm was intussen begonnen het dakleer van de armetierige winkelpassage te pellen en je kon voor het dorp alleen maar hopen op meer destructie. 

En daar gaat de betaalautomaat. Beeld Wim Boevin000

Ik ontbeet in een troosteloze ruimte met automatenkoffie en uitdrogende plakjes kaas, gelukkig met lieve bediening. De ramen die zicht boden op de boulevard waren beslagen, de zee een ziedende grijze massa. Een enkele waaghals kwam voorbij, achteroverhellend in de storm. Daardoor aangezet stapte ik naar buiten, de wind bulderde om de flat, de tankzuil voor het hotel ('billig tanken!') was onttakeld, de pinautomaat weggeblazen.

Ik liep verder, een rukwind tikte bij het lopen mijn linkerbeen tegen mijn rechter, ik struikelde, kon me vastgrijpen aan een lantaarnpaal naast een abri waar het glas uit was verdwenen. Er ging een furie schuil in deze wind, die bomen deed knakken en mensenlevens eiste. Oude binnensteden zetten zich schrap en hurkten ineen, nieuwere, als Almere, moesten op slot. In Zandvoort brak de zon door.

Meer afleveringen van Klein Verslag vindt u hier

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden