Beeld reyer boxem

Column Rodaan Al Galidi

In rijke landen als Nederland is er geen ruimte voor hoop

Stel dat de dokter tegen mij zou zeggen: “Je hebt nog drie maanden te leven.” En stel dat het de waarheid zou zijn. Dan begint mijn lichaam de afdaling. Maar stel dat de dokter in dezelfde situatie zou zeggen: “Je hebt nog zeker dertig jaar te leven. Maak je geen zorgen.” Dan is dat helemaal niet de waarheid, maar hoop. Misschien zullen die drie maanden verlengd worden tot dertig jaar.

Van een Rus hoorde ik: “In het land van de hoop is er geen winter.” Een Spanjaard zei ooit tegen mij: “Wie in hoop leeft, danst zonder muziek.” In rijke landen zoals Nederland is er jammer genoeg geen ruimte voor hoop. Hoop is wellicht een slechte gids, maar een voortreffelijk reisgenoot.

Zwerftocht

Voor ik naar Nederland kwam, zwierf ik door Zuidoost-Azië. Ik was genoodzaakt gebruik te ma­ken van valse paspoorten. Ik weet nog dat ik eens een vals Nederlands paspoort had waarvan het driemaandenvisum bijna verlopen was. Daarom moest ik voor een nieuw driemaandenvisum Thailand even verlaten en weer terugkeren. Ik nam de trein naar Maleisië. De Thaise douane aan de ene kant van de grens gaf me een vertrekstempel, maar de Maleisische politie aan de andere kant ontdekte dat het paspoort vals was. Ik werd meegenomen naar een cel. Toen de agent mijn angst zag, zei hij: “Maak je geen zorgen. We zullen je hooguit terugsturen naar Thailand.” Ik vertelde hem dat ik niet bang was voor de terugkeer naar Thailand, maar wel voor een rode stempel in het paspoort. Dan zou ook de Thaise politie ontdekken dat ik een vals paspoort had, en zou ik eindigen in een Thaise cel. Ik had nog geen vijftig dollar, en dat was lang niet genoeg om de Thaise politie om te kopen. De agent vroeg me waarom ik eigenlijk met een vals paspoort reisde en ik vertelde dat ik in Irak geen gewoon paspoort kon krijgen als ik niet in het leger had gediend.

“Het komt goed”, zei de agent me.

Om tien uur ’s avond kreeg ik twee dekens. Een gebruikte ik als matras, de andere rolde ik als een kussen onder mijn hoofd. Ik ging liggen en dacht aan de woorden van de politieagent. Ik wist niet wat de volgende dag zou brengen, maar ik sliep diep.

De volgende dag gaf een andere agent mijn valse paspoort terug en zette me op een bus richting Thailand. Met trillende handen opende ik het paspoort en zag dat de stempel niet rood was.

De jaren gingen voorbij. Ik maakte veel afschuwelijke situaties mee en op de een of andere manier dacht ik dan altijd aan die Maleisische agent die zei dat het goed zou komen. Hoop kan een politieagent veranderen in een engel, waarheid een dokter in de dood.

Waarheid is mooi, maar hoop is aantrekkelijk.

Lees ook: 

Ook in de coupé waar je wel mag praten is het stil

Vorige column Rodaan Al Galidi

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden