Architectuur

In plaats van een oude schuur

Beeld Ronald Tilleman

Als je mag bouwen in het mooie, Twentse land, dan past enige bescheidenheid, vindt Dennis Weerink. Zijn huis is een hommage aan de schuur die eerst op deze plek stond. ‘De context kan heel dwingend zijn.’

Dennis Weerink had al vaak staan kijken naar de oude schuur bij de woning van zijn schoonouders, aan de overkant van de weg. “Die irriteerde mij, want hij nam het uitzicht op de weilanden erachter weg. Toen zei mijn schoonmoeder: ‘Kijk maar wat je ermee kunt’.” Dennis is namelijk architect.

Bouwen in het Twentse land is normaal gesproken nauwelijks mogelijk. Maar dankzij de oude schuur en de ‘rood-voor-roodregeling’ waren er opeens kansen. Rood op een landkaart betekent bebouwing en de regeling bepaalt dat als je iets afbreekt dat het landschap ontsiert, er iets anders teruggebouwd mag worden.

Het hele proces had desondanks nogal wat voeten in de aarde. De eerste plannen werden gemaakt in 2010, dit voorjaar trok de architect met vriendin Rianne Kuipers en dochter Lente in de woning. Die staat overigens niet precies op de plek van de oude schuur, ze kregen toestemming om het gebouw iets naar achter te plaatsen. Zo is het uitzicht van zijn schoonouders aanzienlijk verbeterd. “En wij hebben vanaf dit punt een nog mooiere view over het landschap. Je kijkt hiervandaan een kilometer ver.”

Wie: Dennis Weerink (37), Rianne Kuipers (33), Lente (2)
Waar: Geesteren
Architect: Dennis Weerink van bureau Reitsema & partners architecten, Rijssen

Het huis is geïnspireerd op zijn voorganger. “Het heeft de verschijningsvorm van een solitaire schuur in het landschap – ook door de bekleding met verduurzaamd vurenhout. En het is een archetype van een huis, zoals een kind het tekent. Ik had nooit gedacht dat ik voor onszelf een woning zou bouwen met een kap. Maar hier paste geen huis met een plat dak. De context kan heel dwingend zijn voor het ontwerp”, zegt Dennis. Om de verbondenheid van huis en locatie extra te onderstrepen vernoemden Dennis en Rianne het naar een oude boerenhoeve die hier ooit gestaan heeft: Het Kleine Krikhaar.

Beeld Ronald Tilleman

Heel bewust kozen ze ervoor geen tuin met een hek of heg te plaatsen. “De woning is te gast in het landschap. De schuur stond ook zo, aan het weiland. De koeien konden er zo uitlopen. Ons gazon gaat vanzelf over in weiland. Het was geen erf, dat is er ook niet gekomen.”

Een gevoel van ruimte

Eigenlijk bestaat de woning uit twee delen, woning en bijgebouw, onder één dak. De ruimte ertussen is te gebruiken als carport of overdekt terras. Een deel van de woning bevindt zich onder de grond. “In de kelder is de hoofdslaapkamer en een badkamer.” In de helling is een patio uitgegraven, zodat de slaapkamer een beschut terras heeft. “Toch is het huis niet extreem groot”, vindt Dennis. Op de ‘begane grond’ zijn nog twee slaapkamers. “We verwachten onze tweede, dus dat is precies genoeg.” Vanuit de grote keuken en de iets verzonken woonkamer kan door het vele glas optimaal van het uitzicht worden genoten. “Door de hoge kap ontstaat een gevoel van ruimte.”

De warmte in de woning wordt verzorgd door een luchtwarmtepomp, die onzichtbaar in de houten gevel verwerkt is. Samen met een warmte-terugwin-installatie en optimale isolatie is stoken bijna niet meer nodig. Dennis wil zijn huis verder verduurzamen, daarvoor zijn al allerlei voorbereidingen getroffen. “Maar er wordt op het moment zoveel ontwikkeld, dat ik even afwacht wat verder het meest geschikt is voor deze woning.”

Beeld Ronald Tilleman

Het huis rust op een betonnen plint, die haaks in de grond ligt. Die gebruikt het gezin in de zomer als terras. Het buitenleven bevalt ze uitstekend, al was het nooit een uitgesproken droom van ze, maar eerder een ‘samenloop van omstandigheden’. “We woonden hiervoor in een appartement en we genoten van het sociale leven, direct buiten de deur. Maar dit heeft een eigen kwaliteit”, zegt Dennis. “Ik had niet verwacht dat je zo veel dieren zou zien. Er lopen reeën vlak voor de ramen langs. ’s Ochtends begroet ik met mijn dochter de hazen.”

En dan is er ook nog de uilenfamilie. De rood-voor-roodregeling verplichtte hen te investeren in het landschap, wat concreet betekende dat de uilen die in de oude schuur huisden een nieuw onderkomen moesten krijgen. “Ik was eerst heel sceptisch. Zo’n uil laat zich toch niet zomaar verplaatsen? Maar warempel: we hebben een uilenkast opgehangen en sindsdien brengen ze daar ieder jaar een nest jongen groot.”

Lees ook:

Leve de moderne architectuur! (Maar Baudet heeft wel een punt)

De architectuur moet bijdragen aan de gemeenschap. Daar heeft Thierry Baudet een punt. Maar zijn recept is erger dan de kwaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden