FotoalbumJolijn Creutzberg

Ik vraag me weleens af: had ik in Dorothy’s situatie zoveel wilskracht gehad?

null Beeld

Jolijn Creutzberg (58), eigenaar van naaiatelier Vanhulley, bood Dorothy Apio in 2016 de kans om werkervaring op te doen. Ze verloren elkaar daarna niet meer uit het oog. ‘Laatst zei ze: ik ben geen vluchteling meer, ik ben ondernemer.’

‘De vrouwen die echt vooruit willen, pik je er zo uit. Dorothy was 31 toen ik haar leerde kennen, ze was ambitieus, het enthousiasme straalde er van af. Samen met een stuk of tien anderen liep ze een jaar mee in ons naaiatelier, waar we van oud textiel nieuwe spullen maken: kleding, maar ook laptophoezen en sleutelhangers. Toegewijd zat ze altijd achter de naaimachine: leergierig en vastberaden om dingen onder de knie te krijgen. Dat typeert haar: ze is iemand die alles zelf wil doen, een enorme doorzetter.”

“Hier werken vrouwen uit verschillende werelddelen, soms hebben ze een taalachterstand en vaak geen diploma’s of diploma’s die hier niet geldig zijn. Tijdens een entreeopleiding aan het roc volgen ze bij ons een intensief programma van scholing, werkervaring, talentontwikkeling, Nederlands verbeteren en je netwerk vergroten.

De meesten worden doorverwezen door een buurthuis of een contactpersoon van de gemeente, maar Dorothy heeft ons op eigen houtje gevonden dankzij een stuk in de krant. Ze dacht: dat lijkt me wel wat en is gewoon langsgekomen om te informeren of ze aan de slag kon.

Ik herinner me die eerste ontmoeting nog goed. Ze sprak voornamelijk Engels en was heel extravert en vrolijk. Dat vond ik opvallend, want veel vrouwen komen hier juist bijna verlegen en soms ook angstig binnen; ze hebben vaak een slechte start gehad in het leven.

Dat geldt ook voor Dorothy. Ze is negen jaar geleden uit Oeganda naar Nederland gekomen en stond er alleen voor. In haar jeugd heeft ze het moeilijk gehad, maar de details weet ik niet, ze is heel gesloten over haar verleden. Als iets te dichtbij komt, kapt ze het af met een grap.

Ik heb weleens gedacht dat haar vrolijkheid een façade is waar ze zich achter verschuilt om niet zielig gevonden te worden. Ze was aan het overleven voordat ze hier kwam, maar heeft een uitweg gevonden doordat ze ergens op afstapt en zaken regelt.”

‘Als ze vragen hoe ik hier ben gekomen, zeg ik: met het vliegtuig’

“In het begin was ze niet altijd makkelijk: ze volgde haar eigen plan en was erg op zichzelf gericht. Als ze een aanmerking kreeg, deed ze meteen de luiken dicht. Het was bijzonder om te zien dat Dorothy zich gedurende het jaar openstelde en zachter werd: ze leerde niet alleen erkennen dat een ander soms iets beter kan, maar kreeg er vooral meer begrip voor dat ieder zijn of haar eigenaardigheden heeft. Door dat te accepteren, kom je verder in een bedrijf waar het aankomt op samenwerking.

Soms verlies ik mensen uit het oog als ze hier vertrekken, maar met Dorothy heb ik altijd contact gehouden. We kunnen erg lachen samen, ze is opmerkzaam, als haar iets geks opvalt ziet ze er de humor van in. Ze wil graag kennis opdoen over ondernemen, risico’s nemen en geloof hebben in jezelf. Ze is weleens meegegaan naar een presentatie om te vertellen over wat Vanhulley haar heeft gebracht. Van tevoren had ze reserves en wapende ze zich tegen mogelijke vragen: ‘Als ze willen weten hoe ik hier gekomen ben, zeg ik: met het vliegtuig’.

Eenmaal daar vertelde ze hoe vrouwen kansen moeten pakken om hun droom waar te maken. Voor haar ben ik een rolmodel. Ik voel me bijna ongemakkelijk als ze niet meer ophoudt over wat ik voor haar heb gedaan, terwijl ze zelf door de deuren is gelopen die ik openhield.

Ik vond het stoer dat ze na haar vertrek hier naar een mbo-modeopleiding­­ in Friesland ging, waar ze verreweg de oudste was. Toen een leerling naar haar leeftijd vroeg zei ze: veertien. Oh, dan ben ik ouder dan jij, was de verbouwereerde reactie. Twee jaar geleden kreeg ze een dochtertje, terwijl ze een coupeuseopleiding in Amsterdam volgde. Ik ben op kraamvisite geweest en dacht: nu gaat ze stoppen, maar daar was geen sprake van.

Onlangs kwam ze trots het atelier binnen: ze had zich ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en een atelier gevonden waar ze een kinderkledinglijn begint. Ik vind het fantastisch: ze heeft zoveel stappen gezet om hier te komen. Ik vraag me weleens af hoe het is als je als vreemdeling wordt bekeken, had ik in haar situatie zoveel wilskracht gehad? Dorothy zegt: ik ben geen vluchteling meer, ik ben ondernemer. Ze straalt zelfvertrouwen uit. Ik ben ervan overtuigd dat mensen haar daardoor met andere ogen zien.”

Fotoalbum wisselt wekelijks af met de rubriek Relatie-DNA. Wilt u ook worden geïnterviewd naar aanleiding van een bijzondere foto? Mail: fotoalbum@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden