Beeld Wim Boevin000

klein verslag

Hoe Uma Thurman slachtoffer werd van Tarantino's obsessie

Persoonlijk heb ik zo'n ervaring niet, geloof ik. Dat me gevraagd werd iets te doen, dat me in gevaar zou brengen. Misschien had ik in al mijn onervarenheid in de Camargue niet op een half wild, wit paard moeten klimmen om met een groepje vrienden wat ruig en romantisch door de Rhône-delta te draven, maar ik stapte er na afloop heelhuids weer af.

Voor Uma Thurman, de engel der wrake uit de Kill Bill-films van Quentin Tarantino, liep het anders af. Hoe, dat kunt u zelf zien, want na vijftien jaar hebben Tarantino en filmproductiemaatschappij Miramax een making-of filmpje vrijgegeven van een woeste rit die de actrice voor een scène achter het stuur van een open auto moest maken, terwijl achterop, op de motorkap, een camera was gemonteerd.

Ze vertelde er na al die jaren over een wat rommelig interview in The New York Times dat aanvankelijk draaide om seksuele intimidatie van de zijde van filmproducent Harvey Weinstein en dat naar het einde toe die wending kreeg van een heel andere vorm van misbruik: dat van een regisseur die een actrice opoffert aan zijn obsessies.

Thurman vertelde dat ze vooraf een slecht gevoel had bij de scene die ze moest draaien en dat ze aan Tarantino had gevraagd om een stuntman of -vrouw in te zetten, maar Tarantino wilde van geen weigering van zijn actrice weten en kapte haar bruusk af.

Tekst loopt verder onder de foto

Beeld Wim Boevin000

Het was gewoon een stukje hard rijden over een rechte weg, zei hij. Hard rijden omdat haar haar moest kunnen wapperen. Aan de auto, een kleine Karmann Ghia, waarin ze rijden moest was gesleuteld, hij was alleen voor dit shot omgebouwd tot automaat. Hij voelde niet veilig, achteraf misschien door de zware camera achterop.

De rechte weg was een onverhard, smal pad door een bos met palmen. En hij was niet recht.

Het filmpje is geluidloos.

Thurman's haar wapperde, de palmen raasden links en rechts voorbij, en toen maakte het pad een flauwe bocht naar rechts en daarna een flauwe bocht naar links en Thurman stuurde te heftig om te corrigeren, schampte de zijkant van het pad en botste tegen een palm.

De klap was hevig. Stof wolkte op.

De stoelleuning was achterover gezakt, en Thurman greep naar haar hoofd. Ze ademde zwaar. Het duurde even voor een lid van de filmcrew het beeldkader binnenschoof om haar te helpen en ook kwam een bezorgde Tarantino in beeld die haar wat onhandig over haar schouder aaide en een flesje water aanreikte.

Ze kon, tot haar grote opluchting, zelf opstaan en liet zich verder dragen; in het ziekenhuis werd een hersenschudding vastgesteld en beschadigde knieën en ze kreeg een brace om haar nek. Nu, vijftien jaar later , heeft ze nog steeds last van het letsel.

Was de regisseur roekeloos geweest? Ja. Had hij haar vertrouwen geschonden ? Ja.

Foute inschatting

Tarantino gaf het in een reactie op het stuk in The New York Times toe, hij had altijd vreselijk spijt gehad van deze opname, en de risico's volledig fout ingeschat. Maar hij had geen (machts)misbruik willen maken van zijn actrice, bezwoer hij. Hij had haar ook niet afgekapt toen ze bezwaar maakte. Hooguit had hij misschien met zijn ogen gedraaid.

Macht!

Zo'n blik is dan genoeg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden