Beeld rv

Gordijnen dicht en Australian Open aan

Soms mis ik hem hier erg, mijn tekenbroeder, met wie ik lange tijd de pagina deelde. Vooral nu, in dat grijze deel van januari, waarin het zonlicht ons maar schaars bereikt en we langer in het koude deel van het universum staren.

Pieter Geenen tekende gisteren dat wegvallende licht en een busje van de uitrukkende Dienst Burgerbescherming die per noodverordening richtlijnen uitdeelde: 'Attentie, de grijsheid is slechts tijdelijk, de zon komt terug. Het is verboden om in januari na te denken over de zin van het leven. Ga werken, sporten, netflixen, doe iets.' Netflixen dus.

Urenlang meespeuren naar de bombrieven sturende Unabomber, dagenlang in het hoofd van seriemoordenaars kruipen in 'The Mindhunter', of de wonderbaarlijke roadtrip volgen van James en Alyssa, de zeventienjarigen die hun verstikkende huiselijke omgeving ontvluchten in 'The End of the F***ing World' en van wie je vreselijk gaat houden.

De serie is gebaseerd op een comic van Charles Forsman, een stripverhaal, dus misschien moet iemand Pieters kalende Anton Dingeman en diens eega met vetkussentjes eens gaan omzetten in een serie voor televisie.

Januari. Vroeg de gordijnen dicht, laat weer open. En achter die gordijnen veel kunstlicht of - zoals vannacht - heel weinig: een enkele schemerlamp en een televisiescherm, ingeschakeld op de Australian Open, dat tennistoernooi in Melbourne.

Beeld rv

Groter contrast is eigenlijk niet denkbaar. De donkere nacht hier, en de kille grijze dagen, en dat spattende warme zonlicht daar, in het midden van de Australische zomer. Ik kijk er zo graag naar, door het overweldigende licht en die blauwe vloer is de Australian Open visueel misschien wel mooier dan Wimbledon. De televisie-uitzendingen uit Melbourne beginnen om een uur of een 's nachts, zodat dit deel van januari voor mij een soort Droomtijd wordt van de Aboriginals, met zonovergoten nachten en grimmig daglicht zonder kleur.

Om de januari-droomtijd verder te versterken is er nog een ander hulpmiddel uit Down Under. Een treinreis, dwars door het hart van het continent, van Adelaide naar Darwin, een treinreis van zeventien uur, te volgen via een camera op de locomotief die het beeld doormidden snijdt tussen het landschap links en het landschap rechts van de rails.

'The Ghan' heet de trein, vernoemd naar de Afghaanse kamelendrijvers die het lege, droge hart van Australië doorkruisten. De totale route duurt langer, maar de Austalische SBS maakte er. zonder de nachtbeelden, zeventien uur hypnotische nonstop tv van. Een treinreis van 2997 kilometer. Met langs het spoor af en toe een informatieve tekst. Slow tv. Eerst zond men een drie uur durende versie uit, die zo bleek aan te slaan dat men een complete zondag inruimde voor die van zeventien uur, slechts onderbroken door reclame voor een toiletbezoek.

Ik herinner me dat de Duitse televisie jaren geleden iets dergelijks deed in de nachten, commentaarloze beelden uit de machinistencabine van de S-bahn in Berlijn. Ik weet het, in januari is het Fernweh ongemeen sterk. Ah, the outback. Beltana, Farina, Marree. Oodnadatta. En overal zon.

Voor meer columns van Wim Boevink, lees  hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden