Beeld Jakob Van Vliet

KokenVis in miso uit de oven

De Japanse keuken is bedacht door luiaards

Mijn filmproducent heeft me een deadline gegeven om een voorstel voor een nieuwe film in te dienen. Ik ben hem dankbaar dat hij er druk op zet. Er zijn nu tien jaar voorbijgegaan waarin ik niets meer met film heb gedaan. Ik mag van geluk spreken dat hij me nog een deadline gunt.

Toen ik mijn eerste zaak opende, kreeg ik veel vragen of ik nog eens een film ging maken. Ik antwoordde altijd vol overtuiging: “Ja natuurlijk!” Maar die vraag werd me steeds minder gesteld. Nu begin ik er zelf maar over: “Ik ga weer aan een film werken”.

Er zijn altijd wel ideetjes voor een film. Maar er diep over nadenken en een idee uitwerken, heb ik eindeloos voor me uitgeschoven. Ik heb duizenden excuses waarom ik er nog niet aan was begonnen. Te druk met de restaurants, onrust in mijn leven door het tegelijkertijd wonen in Japan en Nederland, en al die afleiding op internet waar ik mijn vrije tijd als rook in op laat gaan.

Maar als ik er gewoon eerlijk over ben: ik ben vooral ook heel erg lui. Luiheid is iets waar ik mijn hele leven al mee worstel. Ik heb wel veel gedaan, maar wie me beter kent weet dat er eigenlijk meer níet is gedaan. Luiheid gaat voor mij niet over de vraag wat je allemaal in een dag doet. Ook al sta je elke dag te werken, je kunt nog steeds aartslui zijn. Je kunt je dan verbergen achter de routine van de dag. Luiheid gaat over het verzuimen van alle dingen waarvan je vindt dat je ze moet en kan doen.

De luiheid is er overigens niet altijd. Het ligt ook aan het vakgebied. Koken is in mijn geval minder vatbaar voor een luie houding. Het werk is geestelijk minder vermoeiend, en als het goed gaat word je snel beloond met een mooi resultaat. Genoeg stimulans dus om bij het koken alles uit de kast te halen.

De deadline voor het voorstel nadert, gelukkig maar. Luiheid is op zich niet erg, alleen is de pijn als je je realiseert welke kansen je hebt laten liggen moeilijk te verdragen. Luiheid maakt deel uit van mijn leven, maar is niet mijn vriend. Met trucjes misleid ik haar zodat alles wel gebeurt, en daarom doe ik er wat langer over dan anderen. Soms wel tien jaar.

Vis in miso uit de oven

• 500 gr gefileerde vis (zalm, kabeljauw of makreel) met huid

Voor de marinade:

• 5 el witte miso

• 3 el mirin

• 2 el sake

• 1 el suiker

Bereiding

Om zo min mogelijk te hoeven doen, zijn luie mensen vaak goed in het verzinnen van efficiënte oplossingen. De Japanse keuken lijkt wel door luie mensen te zijn ontwikkeld. In tegenstelling tot in bijvoorbeeld de Franse keuken kun je in de Japanse veel gerechten met maar enkele ingrediënten heel snel maken. Vis in miso is zo’n eenvoudig gerecht. Door het marineren krijgt de vis een mooie, stevige structuur.

Neem vis waarvan je vier mooie porties kunt snijden. Probeer de porties niet dikker dan 1,5 cm te snijden.

Meng de ingrediënten van de marinade en smeer er de filetjes goed mee in. Dek ze af en zet ze 1 à 2 dagen in de koelkast. Je kunt ze zelfs enkele weken invriezen. Het zout in de miso pekelt de vis. Verhit de oven op 250 graden. Een grilloventje is nog beter. Haal de vis uit de marinade en veeg overtollige marinade af. Leg de filetjes indien mogelijk met de huid naar boven op bakpapier en schuif ze op een bakplaat boven in de oven. Na zo’n twaalf minuten zijn ze klaar. Een dik stuk vis heeft wat meer tijd nodig.

Liesbeth Maliepaard, Charlotte Kleyn, Fow Pyng Hu, Samuel Levie en Merijn Tol vertellen in deze rubriek verhalen achter het eten, compleet met recept.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden