Beeld Wim Boevin000

klein verslag

De bange kinderen van Zeerijp

Groningen is een oude zeebedding, met wierden bezaaid, met slaperdijken doorsneden, en overal, ja overal, een schat aan stokoude kerkjes, daterend vanaf de elfde eeuw. Zestig ervan zijn door de bevingen beschadigd.

Dit land dat zich voor je uitstrekt met heel veel hemel erboven is een zee, een gestolde zee, waarin mensen zich beschermden tegen het getijdewater door hogere delen te verhogen en er hun kerkjes op te bouwen.

De wierden.

Soms denk je de zee er nog in te herkennen, die omgeploegde bodem van keiharde klei van hier tot de einder, als een rimpelend wateroppervlak onder een constante wind.

De wierden, de borgen, de hoeves, de kerken met hun zerken rondom, de vaarten, de sloten, de akkers, de velden door smalle wegen omslingerd, alles ligt nog op zijn plaats, alles is zoals het was.

Ik raapte hierboven een paar oude zinnen bijeen, zinnen die ik schreef tijdens eerdere bezoeken aan de provincie, in 2015 en 2016, en nog steeds staan ze overeind, het land en de zinnen.

Maar wel was er die klap.

Acht januari. Drie uur in de middag.

De klap onder Zeerijp - de zee nog in de naam. Een korte klap, dicht onder het oppervlak. En daarna de rimpeling, in steeds wijdere kringen onder de aardhuid, voelbaar tot in de stad Groningen.

Zeerijp ligt vlakbij Loppersum.

Een dorp met een kerk.

Ik ben erlangs gefietst, over de Bosweg tussen Loppersum en Eenum, en daar lag het, links, voorbij de velden, de kerk robuust op de horizon. Ik ben er van mijn fiets gestapt om dat zicht op Zeerijp te fotograferen, alles eraan was in harmonie, de lijnen van de velden, de bomen met de kerk erachter, een smal fietspad ernaar toe. Ik zocht die foto terug, maar vond hem niet in het Cloudgedoe van Apple. Wel was er van dat zicht op Zeerijp een stockfoto op het net, die ik zonder commentaar op Twitter plaatste: de kerk, de velden ervoor, geel van het koolzaad en groen, lavendel langs het pad en de sloot.

Binnen een etmaal was de foto meer dan tienduizend keer bekeken, alsof men snakte naar de schoonheid en die gewijde rust van dit soevereine landschap, alsof die foto uitdrukte wat velen voelden: hou op dit prachtige land uit te buiten en te misbruiken.

Huilende kinderen

Karin Sitalsing, correspondent, schreef een mooi verslag gisteren, de krant opende ermee. Ze reed naar Zeerijp, sprak er met de juf van de basisschool. En dan lees je zulke zinnen:

'De school was uit, ze stonden met hun jasjes aan bij de deur. Ze schrokken zo erg, sommigen moesten huilen. En, als ik eerlijk ben, ik was ook in paniek.'

De laatste keer dat ik keek waren er negenhonderd schademeldingen binnengekomen, wat het totaal sinds de bevingen begonnen boven de honderdduizend tilde. Van zeventien huizen moest acuut de bewoonbaarheid worden onderzocht.

Wat is deze streek, deze oude cultuurgrond, aangedaan? Hebben we niet decennia lang op dit gas gekookt, onze kachels ermee gestookt, de schatkist gevuld? Zou het niet redelijk zijn om - zoals in Duitsland na de hereniging geschiedde - een collectieve solidariteitsheffing in te voeren waarmee een fonds voor Groningen kan worden opgezet?

De bange kinderen van Zeerijp.

Jasjes aan bij de deur.

Beeld Wim Boevin000
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden