'In het midden zit, in het zwart, zit mijn eveneens geëmigreerde tante Marietje, de zus van mijn vader.' Beeld TRBEELD
'In het midden zit, in het zwart, zit mijn eveneens geëmigreerde tante Marietje, de zus van mijn vader.'Beeld TRBEELD

Klein verslag

Allemaal onbekende familie

Australië is een verre herinnering aan mijn vroege jeugd. Een paar door trauma geëtste momenten: mijn voetzolen verbrand aan het hete trottoir, mijn schoolpet verloren in een rivier, de nachtmerrie van die hoge smalle slaapkamer waarvan de muren op elkaar toekwamen. Drie Australische kinderjaren samengevat.

De rest aangejaagd door kleine zwart-witfoto's met een witte kartelrand. Dat grote familiehuis aan een drukke kruising in Parramatta, voorstad van Sydney. De palm in de achtertuin met een opblaaszwembadje aan zijn voet. De tuin zelf, honderd meter afdalend langs een helling, mijn gebruinde vader met een schep het land bewerkend.

De emigrantendroom spatte uiteen. Mijn moeder verteerd door heimwee. En nu, ruim vijftig jaar later, keren fragmenten terug en berichten. Mijn zusje kreeg bovenstaande foto in handen. Allemaal Australische familieleden van mij. Ik ken er niet een.

De foto is uit 2016. In het midden zit, in het zwart, mijn eveneens geëmigreerde tante Marietje, de zus van mijn vader. Ze is hier honderd geworden. Om haar heen haar nakomelingen met aanhang. Twaalf kinderen, zestig kleinkinderen, honderdenvier achterkleinkinderen.

Overtocht

Marietje Boevink was getrouwd met Herman Lette, net als mijn vader kousenbreier in een textielfabriek. Ze vertrokken in december 1955, twee jaar vóór mijn ouders, met tien (!) kinderen naar Australië aan boord van een verbouwd handelsschip, de Sibajak. Herman had een arbeidscontract met een textielbedrijf in Sydney op zak. Vijf weken zou de overtocht duren, een overtocht die ikzelf twee jaar later als driejarige zou maken. Herman hield een dagboek bij van die eerste ervaringen, een dagboek dat mij via mijn broer pas onlangs bereikte.

Dit schreef hij na twee dagen varen: 'Nico braakte in bed, Vronie in een klaar staand bakje, toen Alphons, Aloy, Antoon. Naar Marietje heengegaan waar hetzelfde was, allen zeeziek en maar braken. Ik had er geen tijd voor, overal helpen, brood halen voor de kinderen, zelf wat gegeten, brood voor de vrouw meegenomen en ook nog wat voor de kinderen. Och, och, na het eten allen weer braken, ik niet, geen tijd.'

Ja, er werd tijdens de reis veel gebraakt, het vloog soms in slierten over het dek en toen eindelijk het beloofde land werd bereikt, wachtte daar een tamelijk spartaans opvangkamp met barakken, waar de familie opeengepakt zat tussen kale houten meubels en 'de vrouwen het soms te kwaad hadden'. Men leefde tussen vliegen en muggen, werd gewaarschuwd voor giftige slangen en spinnen. Tot de textielfabriek een woning voor ze regelde.

En dan nu die familiefoto uit 2016.

Voor mij een nieuwe wereld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden