Wim Drost

Zin in het alledaagsePeter Henk Steenhuis

Wim Drost (65): ‘Schrijven was voor mij levensreddend’

Wim DrostBeeld lars van den Brink

Welk verhaal geeft uw leven zin? In deze reeks vertellen Trouw-lezers hun zingevingsverhalen. Vandaag: Wim Drost (65). ‘Ik ontdekte dat het schrijven me lucht gaf en met vallen en opstaan ben ik opgekrabbeld.’

De hoofdpersoon heet Leo en is ongeveer veertig jaar oud. Hij leidt een kleine uitgeverij en ik – als schrijver – weet al dat het bedrijf in de loop van het verhaal naar de knoppen gaat. De digitalisering zet een streep door de belangrijkste inkomsten van zijn bedrijf en dat ­betekent dat Leo moeilijke beslissingen moet nemen. Ik ben nu zo’n ­zeventig pagina’s onderweg en heb dus nog wel even te gaan. Ik schat dat het boek uiteindelijk zo’n 300 pagina’s dik zal worden.

In het dagelijks leven was ik meer dan 25 jaar directeur van een educatieve uitgeverij. Mijn pensionering is voorafgegaan door een lange, depressieve periode. Onderdeel van de gesprekken met de psycholoog was dat ik op zoek moest naar activiteiten die me energie zouden opleveren. Dat was niet makkelijk. Schoorvoetend en angstig heb ik gezocht en mezelf opnieuw uitgevonden. Ik ontdekte dat het schrijven me lucht gaf en met vallen en opstaan ben ik opgekrabbeld. Mijn flair en onbevangenheid heb ik helaas nog niet geheel teruggevonden maar het componeren van verhalen vergoedt veel.

De aanleiding om te gaan schrijven was het overlijden van mijn moeder in 2016, zij werd 101 jaar. ­Tijdens de nazit van de begrafenis kwam er een familiefoto uit 1951 op tafel, toen mijn ouders wilden emigreren naar Canada. Ik was nog niet geboren toen de plannen gemaakt werden. Argeloos vroeg ik mijn broers en zussen: waarom ging het eigenlijk niet door? In de familie circuleert het verhaal dat het aantal kinderen te groot was om weg te kunnen. Maar was dat wel zo? Andere families met veel meer kinderen gingen wel.

Ik kreeg steeds meer waardering voor mijn ouders

Ik ben op zoek gegaan naar ‘de waarheid’ en onderweg kwam ik mooie, indrukwekkende en verrassende verhalen tegen, voldoende om een roman mee te vullen. Tijdens het schrijven kreeg ik steeds meer waardering voor mijn ouders. Zij moesten zich staande houden in een periode van wederopbouw, die maar langzaam op gang kwam, met een gezin dat steeds groter werd en een winkel die niet voldoende opleverde. Het schrijven bracht me ook dichter bij mijn overleden ouders. Nadat ‘Met de bakfiets naar Canada’ was verschenen, heb ik veel mensen ontmoet die zich in ons verhaal herkenden.

Schrijven gaat over de zin van ­verbeelding. Het is voor mij op verschillende manieren zinvol: het is fantastisch om lekker met iets bezig te zijn, me in het verhaal te verliezen en zo de tijd te vergeten. Dat laatste is wenselijk omdat ik als zieke en nu gepensioneerde over heel veel tijd beschik. Laatst zei iemand: ‘Dan heb ik na het ontbijt de krant uit, en dan moet ik nog acht uur’. Zo’n leeg leven kan ik me niet voorstellen.

Zo draag ik nu het verhaal van Leo en zijn collega’s in die kleine uitgeverij de hele dag met me mee. Terwijl ik vanachter de eetkamertafel over de straat uitkijk, kauw ik op elke stap in het verhaal, weeg ik af, lees ik hier en daar wat over bedrijfsvoering en componeer ik het verhaal. Volgende week heb ik weer een afspraak met de vroegere accountmanager van het bedrijf dat ik leidde. Hij leest mee met mijn schrijfwerk. Ik wil van alles weten over marketing en wat hij vindt van het verhaal, maar natuurlijk zullen we na verloop van tijd ook allerlei oude verhalen ophalen.

Omdat de uitgeverij van Leo kaarten uitgeeft, ben ik ook bij de afdeling cartografie van Wageningen University en bij een cartografische uitgeverij langs geweest. De mensen zijn altijd welwillend en stellen het ook bijzonder op prijs dat je je in hun werk verdiept en het levert mij mooie verhalen op.

De bril van de hoofdpersoon

Ik schrijf bij voorkeur in de ochtend en vaak in de openbare bibliotheek, hoewel dat laatste sinds corona lang niet meer kon. Wandelend ernaartoe bedenk ik waar ik in het verhaal was gebleven en wat de volgende stap wordt. Ik bedenk welke dialoog de volgende scène bepaalt, waar zich dat voltrekt en wie daarbij aanwezig zijn. In de bibliotheek schrijf ik een en ander uit en thuis lees ik alles nog eens na en corrigeer ik.

Tijdens het schrijven, maar ook tijdens wandelingen, bekijk ik de wereld door de bril van de hoofdpersoon. Zaken die opvallen noteer ik, zet ze later in de computer en voorzie ze van trefwoorden zodat ik kan sorteren. Dat levert de input voor een volgend hoofdstuk binnen de kaders van de grote lijn die goeddeels vast ligt. Op mijn laptop maak ik nieuwe tekst, lees ik mijn schrijfsels terug en formuleer ik ze opnieuw. Soms gooi ik een deel weg.

Het schrijven geeft niet alleen vulling aan mijn anders veel te lege dagen, het is ook een mooie gelegenheid om allerlei zaken te doorgronden die me interesseren of die me zijn overkomen toen ik zelf directeur was. Voor het schrijven kijk ik om me heen door de bril van mijn hoofdpersoon en met de echo van mijn ervaring. Dat levert veel stof tot schrijven op. Op verschillende plaatsen in huis liggen dan ook aantekeningen van invallen die ik in het verhaal een plaatsje wil geven.

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in wat mensen beweegt. In mijn zwartste periode heb ik de waarde ervan opnieuw ontdekt. Het is me gelukt om bijna iedere dag iemand uit te nodigen voor een bak koffie om in de ontmoeting herkenning op te roepen. Zonder die ontmoetingen zou de bodem van de put nog verder uit zicht raken. In die zin heeft schrijven, en daarover praten, mijn leven weer inhoud en zin gegeven. Nu kan ik zeggen, en misschien klinkt het een beetje overdreven: het schrijven was een levens­reddende actie.”

Heeft u ook een zingevingsverhaal te vertellen? Mail naar zingeving@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden