Column

Wie is uiteindelijk geen verloren zoon?

Welmoed Vlieger Beeld Maartje Geels

Laatst vond ik in mijn brievenbus een grote envelop. Er zat een boekje in met de titel ‘De terugkeer van de verloren zoon’. 

Het bleek de geschreven versie te zijn van een drie uur durende marathonpreek die mijn vader in 1993 in het kerkje van Benningbroek had gehouden. Een oude kennis was zo vriendelijk geweest mij die toe te sturen.

Mijn vader leeft allang niet meer, maar toen ik het boekje opensloeg en de woorden las, hoorde ik weer zijn vertrouwde stem: ‘Hoevelen van ons zijn weggegaan en teruggekeerd? Hoevelen van ons hebben eerst een reis gemaakt, voordat zij begrepen dat zij een andere reis moesten maken…’

’s Avonds zag ik bij ‘Andere Tijden Sport’ een documentaire over voormalig bokser Rudi Lubbers, waar deze woorden wel heel mooi op van toepassing leken te zijn. “Kijken, kijken… reageren op je tegenstander… komt je tegenstander naar voren dan doe jij dat stapje naar achteren… altijd afstand, de afstand die je nodig hebt om iemand te raken… dan hoef je maar TSJANG dát te doen en dan is ie raak. En dan komt mijn wapen: dat was links, links TSJANG rechts!”

Het moment in de documentaire waarop Lubbers op de dorre Bulgaarse vlakte zijn bokskunst aan de filmploeg demonstreerde, was ik om. Hier staat een man uit één stuk, ontroerend in zijn geestdrift en oprechtheid. Toch gaat het niet goed met hem. 74 jaar is hij. Absoluut hoogtepunt in Lubbers’ bokscarrière is zijn partij tegen Muhammad Ali, in 1973. Samen met een stralende Lubbers, die in de documentaire op een kleine zwart-wit-tv de wedstrijd bekijkt, zijn we getuige van wat er zich toen in een snikhete arena in Indonesië afspeelde. De bokser blijft ronde na ronde overeind, tot het einde aan toe. We zien hoe een Indonesische wonderdokter zich tijdens Lubbers’ korte verblijf in Jakarta een plek in het team weet te bemachtigen en nu, tussen de rondes door, op Lubbers’ rug hamert om te zorgen dat hij ‘van steen’ is. Lubbers vindt het allemaal prima. “Kijken, kijken… reageren op je tegenstander… TSJANG!”

Gevangenisstraf

Na zijn sportcarrière ging het mis. Lubbers zat een gevangenisstraf uit voor zijn betrokkenheid bij drugssmokkel. Zelf ontkent hij die betrokkenheid ten stelligste. De laatste jaren leefde hij met zijn partner Ria en een roedel zwerfhonden in een kapot busje op het Bulgaarse platteland. “Want ja, dat stigma van de crimineel heb je hier tenminste niet.”

Nu is Lubbers weer thuis. Sinds de uitzending van de documentaire is er met man en macht aan gewerkt om hem uit de penarie te helpen. Afgelopen zaterdagnacht arriveerde hij op Schiphol en de kranten stonden bol van het goede nieuws. Zijn vrouw ligt nog met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis, maar ook zij zal spoedig terugkeren. Wat een opluchting, wat een succes! En toch, zonder de documentaire zouden Lubbers en zijn vrouw nu nog steeds in het kapotte busje zitten.

De vraag blijft maar door mij heen zoemen: hoeveel moet er gebeuren om een ander mens tegemoet te komen? Om de ander de hand te reiken en te zien wie hij werkelijk is? ‘Hoevelen van ons hebben eerst een reis gemaakt, voordat zij begrepen dat zij een andere reis moesten maken…’ Wie is uiteindelijk geen verloren zoon? En hoeveel stille ontsporing is er niet waar geen aandacht voor is?

Filosoof Welmoed Vlieger (1976) studeerde wetenschap van godsdienst en levensbeschouwing, en ook wijsbegeerte aan de Universiteit van Amsterdam. Hier leest u haar eerdere columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden