null Beeld
Beeld

BladenBijbel- en Koraninterpretatie

Wat moet je als kerk met die vermaledijde buitenwereld?

Theoloog , activist en kunstenaar Rikko Voorberg ziet het niet als zijn taak de kerk te veran­deren, vertelt hij in een mooi interview op de website van Volzin. Voor sommige mensen misschien toch een verrassende uitspraak. Voorberg werd niet alleen bekend door zijn acties om vluchtelingen naar ons land te halen, maar ook door de vernieuwende PopUpKerk die hij sinds 2013 leidt. Een interactieve geloofsgemeenschap, altijd rond een gedekte tafel. Geen domineesuitleg, maar de bezoeker gaat zelf aan de slag.

“Vernieuwing werkt wellicht het beste buiten de kerkmuren”, zegt hij. “Daar het uitproberen en als dat werkt daar in de kerk iets mee doen. De vorm is dan belangrijk. Het christendom veranderde toen christenen in aparte gebouwen gingen ­zitten. Als je een poosje merkt dat mensen de gemeenschap vooral ervaren bij de koffie ná de dienst, dan moet je daar misschien iets mee. In de PopUpKerk is daarom regel dat we samen eten áls viering. Tijdens een maaltijd gaan mensen zich anders tot elkaar verhouden. Het verandert hoe je naar elkaar, Jezus en God kijkt.”

Als hij naar de toekomst van het christendom kijkt ziet Voorberg drie stromingen: “Een conservatieve, nationalistische stroming waarbij ik me afvraag of die iets met Jezus te maken heeft, maar die het christelijk Europa verdedigt tegen de islam, zich afzet tegen het kwaad, wat altijd die ander is. Te zien bij Thierry Baudet en in Hongarije. De tweede stroming is een mystiek christendom met kloosters en woongemeenschappen die zich verbindt met yoga, omdat er zo’n behoefte is aan een genadige plek om met lijf en geest tot rust te komen. En de stroming van activistisch handelend christendom met zorg in de haarvaten van de buurt. Mensen die zeggen: Er is een afbraak van de verzorgingsstaat, we gaan dit regelen met elkaar.”

Standhouden of meebewegen?

Ieder zijn eigen kerk, ieder zijn eigen stroming. Aan de andere kant van het kerkelijke spectrum staat Rob Mutsaerts, hulpbisschop van ’s-Hertogenbosch. Ik schat in dat hij niet zoveel wil veranderen aan zijn kerk, zeker niet aan de fundamenten ervan. In zijn column op de ­site van het Katholiek Nieuwsblad haalt Mutsaerts uit naar de Duitse bisschoppen en hun Synodale Weg. Dat is een reeks van bijeenkomsten waarin die bisschoppen met theologen en andere gelovigen in gesprek gaan over heikele thema’s als de seksuele moraal, het celibaat, macht en de rol van de vrouw. Veranderingen liggen op de loer.

Veel Duitse katholieken hopen dat deze Synodale Weg zal leiden tot bindende hervormingen in de kerk. Welke dat zijn kunt u zelf invullen. Volgens Mutsaerts zijn deze in strijd met de leer van de kerk. Het doet hem wat te veel denken aan de weg die Luther destijds aflegde.

Mutsaerts hoopt dan ook dat het Vaticaan op tijd ­ingrijpt bij onze oosterburen. “De herders die de kudde moeten leiden, laten zichzelf steeds minder leiden door De Goede Herder. Steeds duidelijker openbaart zich de drang om de kerkelijke leer en praktijk te hervormen conform seculiere ideologieën die de realiteit van de waarheid zelf in twijfel trekken, en de apostolische traditie van de Kerk herdefiniëren als een onderdrukkend systeem dat ten onrechte een mannelijke hiërarchie en geestelijkheid bevoordeelt.”

Het is een eeuwenoud dilemma voor de kerk. Hoe verhoud je je tot die vermaledijde, seculiere buiten­wereld? Standhouden, je ertegen verzetten of mee­bewegen en je voordeel ermee doen? Wordt vervolgd.

Lees eerdere afleveringen in ons dossier Bladen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden