ColumnStijn Fens

Wat de kerk kan leren van de Netflixserie ‘Queer Eye’

Deze week bepaalde het Amerikaanse Hooggerechtshof dat homo’s en transgenders niet vanwege hun seksuele oriëntatie ontslagen mogen worden. Amerikaanse nieuwssites noemden de uitspraak groundbreaking, maar Trouw  bracht het bericht in de rubriek ‘Goedemorgen’ die gewoonlijk is voorbehouden aan rappende Poolse nonnen, vrolijk nieuws uit de natuur of een streaker die een rugbywedstrijd in Nieuw-Zeeland opluistert met zijn aanwezigheid.

De Amerikaanse lhbt-beweging vierde de uitspraak als een klinkende overwinning, maar bij de rooms-katholieke bisschoppen van Amerika ging de regenboogvlag niet uit. José Gomez, aartsbisschop van Los Angeles en voorzitter van de Amerikaanse bisschoppenconferentie, toonde zich ‘diep bezorgd’ over de definitie van het begrip seksualiteit die door het Hooggerechtshof werd gebruikt. Verder sprak hij over een “onrechtvaardigheid die gevolgen zal hebben op vele gebieden van het leven”. Alsof het om een pandemie gaat.

Nieuw mens op nieuwe aarde

Toen ik die woorden van Gomez las, moest ik denken aan de Amerikaanse homoseksuele dominee Noah Hepler, die ik onlangs leerde kennen door de heerlijke Netflix­serie ‘Queer Eye’. Hierin ontfermen vijf homo’s (de ‘Fab Five’) met ieder een eigen specialisme zich over iemand die niet van zichzelf kan houden. De hoofdpersoon gaat naar de kapper, krijgt een kast vol nieuwe outfits, zijn huis wordt opnieuw ingericht, hij leert een eenvoudig recept koken en heeft een aantal goede gesprekken met coach Karamo. Aan het eind van het programma staat er een nieuw mens op een nieuwe aarde.

Er gebeurt nooit iets naars in ‘Queer Eye’ schreef Andrea Bosman ooit in deze krant. Alleen lieve dingen. Dat geldt ook voor de aflevering met Noah. Hij is predikant van een Evangelisch-Lutherse gemeente in Philadelphia. Een beetje hippe kerk, met gelovigen van allerlei pluimage.

Noah is nogal introvert, zegt een van de leden van de kerkeraad die hem voor het programma heeft aangemeld. Hij groeide op in een homovijandige en orthodox-christelijke omgeving. Homoseksualiteit was verkeerd en als je je er aan overgaf, ging je waarschijnlijk naar de hel. Hoewel hij al lang geleden ‘uit de kast’ is gekomen, draagt hij die vermeende zonde nog altijd met zich mee, waardoor hij het gevoel heeft geen goede herder te kunnen zijn voor zijn gelovigen.

Gelukkig zijn daar de Fab Five en binnen 45 minuten komt alles goed. Noahs baard wordt getrimd, de kerk wordt opgeknapt, hij leert maisbrood maken en zichzelf te zijn. Bij de viering van het 125-jarig bestaan van de kerk staat hij bevrijd van alle onrust, vol zelfvertrouwen en helemaal zichzelf zijn gemeente te woord. Hallelujah!

Terwijl hij liefdevol onder handen genomen wordt, zegt de dominee nog wat mooie dingen. Zijn kerk moet een liefdevolle, veilige plek worden. Zijn gemeente moet vriendschap sluiten met de buurt en eerlijke gesprekken voeren.

Misschien zouden die Amerikaanse bisschoppen eens naar deze aflevering van ‘Queer Eye’ moeten kijken, dan zouden ze misschien wat minder bezorgd gereageerd hebben op de uitspraak van het Hooggerechtshof. Aan de andere kant: ook al ben je het niet met hun standpunt eens, het valt te prijzen dat ze zich druk maken om de maatschappij waarin ze leven. Dat lijkt me nou essentieel in de functieomschrijving van kerkleiders in deze tijd: speel een rol in het maatschappelijk debat.

Hagelwitte Jezus

Zo namen de Amerikaanse bisschoppen na de dood van George Floyd duidelijk stelling tegen racisme. En paus Franciscus bad tijdens zijn wekelijkse algemene audiënties voor Floyd. “We kunnen geen enkele vorm van racisme of uitsluiting tolereren of onze ogen sluiten en beweren dat we de heiligheid van alle mensenlevens verdedigen”, zei hij erbij. Maar van de Nederlandse bisschoppenconferentie heb ik tot nu – dan heb ik het over vrijdag twaalf uur in de middag – niets vernomen over dit onderwerp dat toch behoorlijk de aandacht trekt.

Niets over George Floyd, niets over de woede tegen racisme die ook naar Nederland is overgeslagen en niets over het eigen verleden.

Moeten we trouwens nog iets met al die hagelwitte afbeeldingen van Christus in onze kerken?

Ik vraag het maar.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden