Zin in het alledaagseFrank Braakman

Voor Frank Braakman (56) is zingeving lichamelijk. ‘Kitesurfend word ik één met de natuur’

Frank BraakmanBeeld Lars van den Brink

Welk verhaal geeft uw leven zin? In deze reeks vertellen Trouw-lezers hun zingevingsverhalen. Vandaag: Frank Braakman (56). ‘Praten mensen over zingeving dan hebben ze het vaak over religie, over vrijwilligerswerk, over een ziekte die hen op andere ideeën gebracht heeft. Voor mij is zingeving ook lichamelijk.’ 

“De adrenaline begint te stromen als ik de auto parkeer. Het is regenachtig, met enorme windvlagen, héél instabiel weer. Mijn zoon Jasper en ik rijden het Noord-Hollandse dorpje Schellinkhout uit en steken de dijk over. Daar zijn ze, veertig, vijftig man staan daar gek te wezen op een buitendijks grasveldje. Het is een komen en gaan van kitesurfers, vaak maken ze op de parkeerplaats al een praatje met elkaar. ‘Ging ‘t?’ ‘Hoe is de wind?’ ‘Waar heb jij mee gevaren?’ ‘Ja, lekker, wel veel vlagen, dus niet al te groot varen.’

Thuis is het moeilijk inschatten hoe hard het waait, dus neem ik altijd een setje van drie kites mee – 7, 9, 11 – die oplopen in grootte. Ter plekke kijk ik hoe het weer is, wat de anderen me vertellen. Niet te groot varen, mijn zoon en ik kiezen voor een 7 – dat is 7 vierkante meter zeil.

Terug naar de auto om ons om te kleden. Iedereen staat daar in z’n blote kont, er is niets anders dan een parkeerplaats. Maar er is sfeer, de kiters hebben contact, echt contact. Hoewel de meesten van ons elkaar niet echt kennen, delen we dezelfde passie. Komt denk ik ook doordat de informatie die we uitwisselen belangrijk is: kiten is niet ongevaarlijk.

Neopreen pak

We worstelen ons in ons neopreen pak en met onze kites en onze boards lopen we naar het strandje. Op het weitje aan de rand van het strand pompen we de kite op. Ondertussen kijk ik wat de anderen doen. Daar komt iemand het water uit met een negen. Waait het toch niet zo hard? Wel een negen? We blijven even staan kijken over het IJsselmeer.

Praten mensen over zingeving dan hebben ze het vaak over religie, over vrijwilligerswerk, over een ziekte die hen op andere ideeën gebracht heeft. Voor mij is zingeving ook lichamelijk, die al zit in extra spanning in mijn lijf nog voor ik op de plank sta.

Over het water zien we de vlagen aankomen. De negen is mij te groot. Het wordt sowieso al een uitdaging: het water is met 7 graden Celsius nog koud, er jagen constant buien over. In een bui zit veel wind, daar moet je alert op zijn.

Voor ik het water op ga, loop ik de lijnen van de kite uit en controleer ze gelijk. Vorig jaar heb ik een lijn verspeeld, omdat ik in een andere kite vastraakte. Als een lijn breekt, heb je geen controle meer over je kite, en dan heb je echt een probleem. Daar verderop, in die boom op de dijk, daar hangt nu al twee weken een kite, die iemand heeft moeten releasen. Hij moet echt in problemen geweest zijn, je kite laat je niet zo maar gaan: ze kosten een kleine 1000 euro per stuk. De lijnen zijn oké. Ik pomp de kite vanwege het vlagerige weer extra hard op.

Ik steek mijn duim op

‘Kun je me een handje geven?’ Omdat het lastig is zelf je vlieger op te laten, helpen we elkaar. De jongen aan wie ik het vraag, kijkt me verrast aan. ‘Ja, natuurlijk.’ Ik zie hem twijfelen. ‘Lukt het?’, roep ik, als hij, duidelijk onervaren de kite ophoudt. ‘Ik haal toch even mijn maatje.’

We leren de jongen hoe hij de kite veilig moet oplaten. Doe je dat verkeerd, dan trekt de vlieger je met deze wind gelijk over het land. Als we goed staan, steek ik mijn duim op, en de jongen laat los. De kite staat mooi in de lucht, genoeg power. De jongen komt nog even naar me toe rennen om me mijn board te geven, wat een service.

Ik stap het water op, op dat moment word ik één met de natuur: jij en de elementen, wind en water, lucht. Dat had ik vroeger al, met windsurfen. Met kitesurfen is dat gevoel nóg intenser, omdat je behalve door het water ook door de lucht gaat, als je springt. In vergelijking met windsurfen heeft kiten een dimensie extra.

Bij de eerste vlaag voel ik de enorme natuurkracht, zoveel sterker dan ik. Die kracht kan ik alleen aan als ik ontspan. Maar nu ontspannen, dat is niet eenvoudig; let ik even niet op dan duikt mijn board en trekt de kite mij er vanaf.

Zoals hij springt, leer ik het nooit

Terwijl ik worstel met de meest basale krachten die ik ken, scheert mijn zoon langs. Even later hangt hij in de lucht, steekt een duim op. Zoals hij springt leer ik het nooit meer. Dat maakt me niet jaloers, integendeel, zijn enthousiasme maakt mijn geluk.

Het gaat hard, ik geef me over aan de windvlagen, 23 en dan ineens ruim boven de 30 knopen. Nu maakt het niet uit, actie-reactie, het lijkt vanzelf te gaan. Mijn hoofd is leeg, ik ben in het moment. En een fractie van een seconde later ben ik weer uit het moment, als ik moet reageren op een andere kiter, die aangeeft dat hij toch bovenlangs wil varen, prima. Hij bedankt en lacht vrolijk, uitgelaten. Dat zijn we vandaag allemaal.

Ai, iets verderop klapt iemand hard op het water. Z’n kite blijft niet – ja, toch nog in de lucht. Twee kiters varen erheen. Ze minderen vaart, iedereen helpt elkaar als het nodig is. Ze varen weer door, kennelijk niets aan de hand. Die vanzelfsprekende saamhorigheid geeft mij ook zin.

Dan breekt de zon door. Op het water ontstaan banen licht, alsof je op een loper van licht vaart. Mooier wordt het niet. Pure schoonheid is zin.

Na een uurtje gaan we het water af. Ik ben moe en koud maar voldaan. Wat een ochtend.

“Pap”, zegt Jasper, als we naast elkaar nog staan na te hijgen en over het IJsselmeer uitkijken, “weet je dat als je van het water komt, je ogen blauwer lijken te zijn geworden?”

Heeft u ook een zingevingsverhaal te vertellen? Mail naar zingeving@trouw.nl.

In de verhalenreeks Zin in het alledaagse vertellen Trouw-lezers hoe ze zin geven aan hun bestaan. Eerdere afleveringen uit de reeks zijn hier terug te lezen. Bij de reeks hoort ook een podcast. Klik hier om de podcast te beluisteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden