Tegengif tegen individualisme?

Fleet Foxes Beeld
Fleet Foxes

Al maanden heb ik hem in huis. De cd van een Amerikaanse groep waar een jaar geleden nog niemand van gehoord had en waarvan de leden intussen uitgeput zijn van drie Europese tournees in een jaar.

Jan Andries de Boer

Allerlei recensies heb ik erover gelezen, variërend tussen ontdekking, prachtig en geweldig. Al eerder had ik erover willen schrijven, alleen: ik kan niet met de teksten uit de voeten.

Toch moet het ervan komen, want de cd 'Fleet Foxes' van de gelijknamige band is bijzonder. "De cd die Crosby, Stills, Nash & Young nooit gemaakt hebben," schreef een blad. En inderdaad, de plaat heeft iets tijdloos. Tijdloos, wil dat zoiets zeggen als 'heeft deel aan de eeuwigheid?' Je zou het haast zeggen. Het is dubbel. De muziek is niet van deze wereld aan de ene kant en heel erg van deze wereld aan de andere.

Het ene prachtige beeld van de natuur volgt het andere op. Zo begint het meteen al met een a capella gezongen "Rode eekhoorn in de morgen, rode eekhoorn in de avond." En dan komt de zon op. We zien een hondenwagen rijden over het pakijs. "De lente is op ons" klinkt het in een volgende song, en allerlei vogels zingen hun ochtendlied, en zo gaat het song na song door. Pure romantiek is het. Wereldvreemd is het ook, in die zin dat zanger/tekstschrijver Robin Pecknold tot voor kort een schuwe scholier was met overgewicht en bijna zonder vrienden.

Zijn familie is zijn alles. En dat geldt voor de andere bandleden ook. De complete families van alle leden worden op de cd dan ook allemaal hartelijk bedankt voor alles wat ze betekenen. En we lezen: "Familie is het enige in de wereld dat belangrijk is, dus wat voor familie je ook hebt, je moet er stevig aan vasthouden!" Familie, natuur én schoonheid, dat is het recept. En het is een recept waar kennelijk veel behoefte aan bestaat, want het slaat geweldig aan.

De inlay biedt op de achterkant een verhaal, ondertekend "Warren Gamaliel Bancroft Winnipeg Harding, Chicago, Illinois, April 6th, 2008." Na onderzoek blijkt dit de naam te zijn van de 29ste president van de Verenigde Staten, die leefde van 1865-1923. Waarschijnlijk was het in werkelijkheid Pecknold zelf, die schreef: "Ik kan naar muziek luisteren en meteen daar zijn, waar de song me heen wil brengen.

Muziek activeert een zekere mentale vrijheid op een manier waarop niets anders dit kan, en dat geeft zoveel kracht! Je kunt het escapisme (vlucht uit de werkelijkheid, red.) noemen als je wilt, maar ik zie het als contact maken met een dieper menselijk voelen dan wat je vindt in de wereld van alledag. (...) Muziek is een vreemd en kosmisch ding, de vreemde eigen religie voor ongelovigen".

New-noise.net schrijft: "Fleet Foxes is kerkmuziek, maar met twee beslissende verschillen. Ten eerste is het gelukkig niet in het minst religieus. Ten tweede is het roerend genoeg om onnozelen te doen geloven dat er tegen alle verwachtingen in toch een God is."

Minstens is de muziek heel mooi. Van escapisme verdenk ik de heren inderdaad wel. Maar dit is muziek waar zich herinneringen aan hechten. Zoals ook beschreven in de liner notes: Als je foto's ziet van vroeger, dan zullen de beelden kloppen, het zijn immers foto's, maar hoor je muziek die je toen hoorde, dan is er alles er weer, zoals het was. In de slotzin van het verhaal openbaart zich een vorm van hypersubjectiviteit: "Vertrouw je foto's niet!"

De Fleet Foxes presenteren een soort dierlijk zijn. Dierlijk in de zin van zintuiglijk. En je familie, daarmee zit je in een (riekend) holletje. Dit is niet de wereld van de ratio. Dit is de wereld van gevoel en romantiek. Het verbaast me niet dat dit zo aanslaat. Want als groepen als Clannad en Enya al zo scoren met wat uiteindelijk een vorm van new age-geneuzel is geworden, dan toch zeker dit, wat mooi is en puur.

De moderne mens hunkert ernaar! Het Engelse blad Mojo ("Fleet Foxes beste cd van 2008") schrijft dramatisch: deze cd herinnert ons eraan waartoe de mensheid toe in staat is! Maar of hun puurheid zal blijven? Deze plaat is gemaakt toen nog niemand hen kende. Dat is intussen heel anders.

Ds. Jan Andries de Boer is predikant in Broek op Langedijk.

(\N) Beeld
(\N)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden