Studenten en campingpastor brengen vertier, een luisterend oor én God naar de camping

Er zijn veel activiteiten voor kinderen. De dag begint doorgaans met bijbellezing en zingen. Beeld Maarten Hartman

Al vijftig jaar is de stichting Dabar (Hebreeuws voor ‘woord en daad’) actief op campings. Niet alleen om het evangelie uit te dragen, maar ook om kinderen te plezieren, een klaverjasavond te organiseren of ontbijtjes rond te brengen.

Daar veren ze op uit hun stoeltjes. Twintig kinderen in korte broekjes en zomerjurkjes zingen en wijzen met hun handen: onder boven, voor en achter, God is altijd om je heen. De tekst op de beamer hebben ze niet nodig. Dit liedje kennen ze nu wel uit hun hoofd.

Het vijfjarige dochtertje van Imke Nuyten doet voor het eerst mee aan de activiteiten die op deze camping bij het Zuid-Hollandse Leimuiden worden georganiseerd door het christelijke Dabar. Nog een beetje verlegen deint ze mee op het populaire campingdansje dat ze doen na het zingen en het bijbelverhaal – met toneelstukje – over koning Nebukadnezar.

Haar moeder is niet gelovig, maar ze is reuzeblij dat er hier de hele dag door allerlei activiteiten voor de kinderen worden georganiseerd. “En ik vind het prima dat het christelijk is. Ze is nu nog te jong om zelf te beslissen, maar het is wel goed dat ze met veel dingen in contact komt. En waarden en normen vind ik ook heel belangrijk. Ik denk dat ze die hier wel meekrijgt.”

Het jonge team van Dabar, veelal studenten, heeft op camping de Drecht een eigen gebouwtje, de Ark. Dat is deze ochtend het levendige deel van het terrein met 300 caravans. Het is er warm, groen en stil. De caravans staan verscholen achter hoge heggen, op de hekjes zitten naambordjes – de meeste bewoners zijn vaste gasten, ze zitten er het hele seizoen. Ze komen uit Amsterdam, Haarlem, Den Haag vooral, het is allemaal maar een half uurtje rijden.

Bij nummer 29, straat B, hangen twee roze ballonnen. Er staat een bord: ‘Welkom voor een bakkie & een goed gesprek of een potje klaverjassen.’ De uitnodiging komt van David en Carolien Antes, een echtpaar van begin dertig met twee kleine kinderen. Hij is manager in de gastouderopvang, zij is maatschappelijk werkster in een sociaal wijkteam. In hun kerk, de Vrije Evangelische Gemeente in Gorinchem, geven ze bijbelcursussen.

Aanspreken wat beweegt

Zij zijn voor de derde keer een week lang campingpastor, een onbetaalde functie die volgens David neerkomt op: ‘alles aanspreken wat beweegt’. Want ze willen met mensen in gesprek komen, over levensvragen en over God.

“Het eerste jaar moest ik wel een drempel over om mensen te benaderen”, zegt David, met baby Joshua op zijn arm. “Nu gaat het steeds makkelijker. Gister stond iemand in de bloedhitte de heg te knippen. Dan vraag ik of het gaat, of ik help even. Dan komt het gesprek vanzelf.”

“Soms nodig ik mezelf uit, dan kom ik met gebak”, zegt Carolien, terwijl ze dochter Sofia (2) maant water te spuiten op de fiets in plaats van op haar. “En we sluiten aan op waar ze hier behoefte aan hebben. Er zijn hier bijvoorbeeld nogal wat kaarters. Dus hebben we een klaverjasavond georganiseerd. David: “Een paar van de mooiste gesprekken die ik hier heb gehad, ontstonden na het klaverjassen.”

Evangalisatie

Dabar doet haar werk al vijftig jaar. Dit jaar heeft ze op ongeveer twintig campings een jongerenteam voor de kinderen en ruim twintig pastores. Dabar is een werktak van de IZB, een zendingsorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. De lokale teams opereren onder auspiciën van een plaatselijke kerkelijke commissie, vaak een gemeente van de Protestantse Kerk in Nederland. Maar de teams betrekken ook leden uit andere kerken van een behoudender of meer evangelische snit.

Het doel is: evangelisatie. “Voor mij is God de passie van mijn leven en ik gun iedereen dat ze Hem leren kennen”, motiveert Leonara van ’t Hof (21) waarom ze vol overgave het Dabar-team leidt. “We geven veel liefde en aandacht aan de kinderen, ik knuffel non-stop. En ik praat ook over God, dat kan en wil ik niet onder stoelen of banken steken. Ik vertel de kinderen dat Jezus een lichtje is, en vraag hen hun lichtje te laten schijnen.”

Voor de kinderen is die boodschap vaak ‘helemaal nieuw’, merkt Leonora, opgegroeid in de Pinkstergemeente in Giessenburg en pabostudent aan de Christelijke Hogeschool Ede. “Er is hier bijna niemand die christelijk is. Dat maakt het werk zo gaaf.”

Elly Roos, die de camping met haar familie runt, is zelf ook niet christelijk. Maar ze is alleen maar blij met het jongerenteam en de pastores. Ze biedt hen onderdak en krijgt daar drie weken recreatiewerk en campingpastoraat voor terug. “Geweldig”, zegt ze. Ze kan bijna niet geloven dat Trouw op een andere camping is geweerd, omdat die eigenaresse niet in de publiciteit wilde met het christelijke vakantiewerk. Roos: “Het is gewoon voor iedereen, en het is goed dat kinderen wat van dat christelijke meekrijgen.”

Leuker dan de Efteling

Ook Marga Bankeman denkt daar zo over. Ze is oma van twee kleinkinderen, 9 en 5, die elke dag present zijn bij De Ark. “Ik heb respect voor de teams, ze doen het allemaal vrijwillig. En het kan nooit kwaad dat ze wat over het geloof leren”, zegt Bankeman. Kleindochter Megan kan het nog sterker vertellen: “Dit is leuker dan de Efteling”, zegt het 9-jarige meisje, net klaar met haar favoriete nummer, het campingdansje. Ze zit op een christelijke school, vandaar dat ze sommige liedjes wel kan meezingen.

Haar ouders zijn boodschappen aan het doen. Ze hebben hier sinds een paar jaar een stacaravan, haar grootouders zitten hier al elf jaar. Oma Bankeman gaat vanmiddag naar de caravan van de pastor. “Ik ken ze nog niet, mijn man wel, die is wat prateriger. Maar het zijn goeie mensen en ik heb gehoord dat je het overal met ze over kan hebben.” Maar dat gesprek is niet waarom ze aanklopt bij het echtpaar. Marga Bankeman wil een ontbijtmand bestellen voor haar buurvrouw.

Want dat doen David en Carolien ook: ze brengen ontbijtjes rond op de camping. “Dat raakt aan waar wij in geloven”, zegt Carolien, “Iets ontvangen waar je niets voor terug hoeft te doen.” Ze verwachten wel dat de mensen de mandjes zelf terugbrengen naar hun caravan. Ook dat kan weer een aanleiding zijn voor een gesprek.

Open staan voor levensverhalen

David en Carolien zijn er ‘om de liefde van God te laten zien’. Dat doen ze in de eerste plaats door aandacht te geven aan mensen en door open te staan voor hun levensverhalen. Voor verhalen over ziekte, dood, over scheiding, de kinderen die hen niet meer willen zien. Ze beginnen niet met het evangelie, ze lopen zeker niet ‘met de bijbel over de camping’. Maar ze stellen wel ‘prikkelende vragen’: Is dood dood? Zou je willen dat er een God is? Carolien: “Mensen komen niet om te vragen waar de dichtstbijzijnde kerk is. Ze komen met waar ze mee zitten. Dan helpt het om mee te twijfelen, of mee te huilen.”

Ze hebben geen idee wat er precies blijft hangen. Ze spreken wel mensen die meer willen weten van het geloof, en sommigen zijn trouwe bezoekers geworden van de zondagse campingdienst. “Maar het zit hem er vooral in dat de mensen op de camping zien wat we doen, en met hoeveel plezier”, zegt David “En soms zeggen mensen een jaar later: ‘Ja, ik ken je nog, we hadden vorig jaar een goed gesprek, dat zit nu nog in mijn hart’. Dat is heel mooi.”

Campingpastoraat in Chaam: géén evangelisatie

Campingpastoraat is er ook in Brabant. De werkgroep Kerk en Toerisme in Chaam en omstreken heeft dit jaar op twee campings een pastor. Het bestaat, net als Dabar, al tientallen jaren, het is vrijwilligerswerk, en ook deze pastores zijn er om naar de verhalen van de gasten te luisteren. Maar in Chaam zijn er geen jongerenteams. En, zo staat het op de website, het werk is er nadrukkelijk níet bedoeld om te evangeliseren. “We willen zo laagdrempelig mogelijk zijn en met evangeliseren strijk je bepaalde mensen tegen de haren in”, zegt Sara Dondorp, voorzitter van de werkgroep en sinds drie jaar PKN-predikant in Chaam. Ze noemt ‘de focus en de richting’ anders dan dat van Dabar: “Dit voelt als een verborgen agenda. Wij willen mensen erkennen en waarderen zoals ze zijn. Bij evangelisatie wil je dat anderen jouw levensbeschouwing delen, maar wij willen dat niet opleggen.” Het recreatiewerk in Chaam is opgezet vanuit maatschappelijke bewogenheid, zegt Dondorp. Een huisarts constateerde ooit dat campinggasten niet zozeer lichamelijke klachten hadden, als wel behoefte om te praten. Hij klopte aan bij de kerk, waarna de campingpastoraat werd opgezet. De persoonlijke christelijke betrokkenheid is er wel, maar die blijft meestal onbesproken. Dondorp: “Als God ter sprake komt is dat prima, maar dat moet uit de mensen zelf komen. Het gaat ons om het verhaal van de mens, en niet om dat van de pastor.”

Lees ook:

Laat je God - en jezelf - in de steek, als je op vakantie even niet bidt?
Niet alle gelovigen houden in de vakantie vast aan het ritme van bidden en naar de kerk gaan. Laten zij God in de steek, of is het geen ramp om even pauze te nemen van rituelen? 'Het gebed wordt de ademhaling van de ziel genoemd. Probeer maar eens een dag geen adem te halen.'

De pelgrimage: te voet en alleen de stilte ervaren, met God in de buurt
Het aantal pelgrims naar Santiago de Compostela is de afgelopen tien jaar meer dan verdubbeld. Een flink deel van de nieuwe pelgrims is onder de dertig jaar. Wat motiveert jongeren 
om de wandelschoenen aan te trekken?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden