ColumnStijn Fens

Samen met paus Franciscus naar Ennio Morricone luisteren

Toen er bij mij thuis aangebeld werd, ging ik ervan uit dat het de maaltijdbezorger was. Ik had een half uurtje eerder eten besteld bij een restaurant in de stad. Ik drukte op het knopje van de intercom en zei: “Tweede verdieping, nummer 42, er is een lift.” Even later werd er op mijn deur geklopt. Het was paus Franciscus. Hij had een linnen tasje in zijn hand en droeg een mondkapje.

“U hier?”, vroeg ik verbaasd. Meestal belt hij van tevoren als hij in het land is. “Komt u binnen”, zei ik snel. Hij liep de gang in, langs het schilderij met de oranje bloemen, rechtstreeks naar de woonkamer. Alsof hij hier vaker kwam. Het viel mij op dat hij moeilijk liep. Trekkebenen klinkt wat oneerbiedig bij een paus, maar daar kwam het wel op neer. Franciscus zag dat ik naar hem keek en stond even stil. “Ja, ik weet dat het niet al te best is. Ze willen dat ik me laat opereren, maar ik aarzel. Zo’n narcose doet je nooit goed.” Hij ging zitten en ik vroeg hem of hij wat wilde drinken. “Graag een kopje thee, zwarte thee als je hebt.” Franciscus deed zijn mondkapje af en legde het naast zich neer.

Er valt wat te kiezen!

“Waarom bent u in Nederland?”, vroeg ik, terwijl ik de thee voor hem neerzette. “Je bent lid van het CDA of niet, Stijn. Ik wil graag stemmen voor het lijsttrekkerschap. En er valt wat te kiezen! Ik ben me nu een beetje aan het oriënteren. Kom net uit Volendam.” 

“Maakt het u iets uit dat twee van de drie overgebleven kandidaten katholiek zijn?”, vroeg ik.

“U bedoelt Mona Keijzer en Pieter Omtzigt? Nee, eigenlijk niet. En Sigrid Kaag is ook al katholiek. Het gaat goed met de Nederlandse politiek! Laat ik het zo zeggen: politici moeten het algemeen welzijn dienen, of ze nu katholiek zijn of niet. Natuurlijk hoop ik dat politici kennisnemen van wat ik zeg over vluchtelingen, armoede en het klimaat. Anders zei ik die dingen niet. Heb je geen koekjes in huis?”

In de kast vond ik nog een pak chocoladespritsen en liet het aan de paus zien. “Ik ben dol op jullie chocoladespritsen”, zei Franciscus, terwijl hij er een pakte. ”Al mag ik het van mijn lijfarts eigenlijk niet hebben.” Hij nam een hap en praatte verder.

De vaderlijke liefde van God

“Weet je Stijn, elke crisis – ook de coronacrisis – bevat zowel gevaren als kansen: ook kansen om te ontsnappen aan nieuwe gevaren. Ik denk dat we nu onze mate van produceren en consumeren moeten vertragen en dat we de natuurlijke wereld beter moeten leren begrijpen. Sinds de coronacrisis bid ik meer dan ooit. Het kalmeert me en bevrijdt me van de zorgen over mezelf.” Hij nam nog een hapje van zijn sprits. “Mijn grootste zorg is hoe ik het volk van God kan vergezellen en nabij kan zijn. Toen ik op 27 maart tijdens die speciale gebedsviering alleen op het verlaten Sint-Pietersplein stond, waande ik mij aanvankelijk verloren. Maar ik voelde ook de vaderlijke liefde van God. Diezelfde liefde moeten wij nu laten zien aan de wereld. Dat is onze roeping als kerk: mensen nabij zijn. Als wij niet troosten, doet niemand het meer.”

Het bleef even stil. Franciscus had lang gepraat. Maar toen kwam hij met een opmerkelijk verzoek. “Heb jij, hoe heet ook al weer: Spotify? Mijn secretaris zei dat ik moest luisteren naar muziek van Ennio Morricone. In het bijzonder de muziek van de film ‘Cinema Paradiso’. Die wil ik nu wel horen als het kan.”

Ik had ’m snel gevonden op mijn telefoon. Daar zaten we, de paus en ik, en luisterden naar Morricone’s muziek, die meer dan ooit doordrenkt leek met melancholie. Ik kan me vergissen, maar ik meende te zien dat de ogen van Franciscus zich vulden met tranen. Na tien minuten zei hij: “Ik las dat Morricone gestorven is ‘met steun van zijn geloof’. Ik hoop dat dat mij ook ooit gegeven is.”

Met enige moeite stond hij op uit zijn stoel. “Nu moet ik gaan Stijn, dank voor de thee.” Hij was de deur al uit toen ik door het kijkgaatje in de deur toch nog even de gang in keek. De paus stond bij de lift en leek te bidden. In zijn versleten linnen tasje het pak chocoladespritsen, voor onderweg.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden