Beeld Trouw

ColumnWelmoed Vlieger

Opvallend hoe verschillend media omgaan met geloof, hoop en liefde

‘Vandaag is een nieuw begin mogelijk. Onze waardigheid bestaat niet in wat we bereiken, maar in wat we zijn.’ Zomaar een fragment waar ik op stuitte in een uitgave van de Duitse krant Die Zeit, die iemand mij onlangs ­toestuurde. Juist in deze rare, stille tijd, waarin onze ­bewegingsvrijheid enorm is beperkt en volstrekt on­duidelijk is wat er nog op ons af gaat komen, beschouw ik dit soort woorden als een geschenk.

Velen haalden in december opgelucht adem dat we het ‘coronajaar’ 2020 eindelijk achter ons konden laten, maar 2021 lijkt voorlopig nog niet in een heel ander ­teken te staan. Voordat het vaccinatieprogramma helemaal is uitgerold en daadwerkelijk effect heeft, zijn we zo weer een jaar verder. En dan heb ik het nog maar even niet over de virusmutatie die Engeland en Ierland volledig in z’n greep heeft en ook in Nederland aan een opmars bezig is.

We zijn er nog niet. Intussen raken zorgmedewerkers in verpleeg- en ziekenhuizen uitgeput, lopen de wachttijden bij huisartsen op en slaat bij veel mensen de wanhoop en somberte toe.

Het citaat waar deze column mee begon, is van ­Anselm Grün. Het leek Die Zeit kennelijk een goed idee om aan het begin van dit nieuwe jaar een tekstje van ­deze Duitse benedictijner monnik op te nemen. En niet alleen van hem. Ik trof twee volle pagina’s tot in de uithoeken gevuld met teksten en spreuken van Dietrich Bonhoeffer, Jesaja, Lucas, Martin Luther King, Karl Rahner en ga zo maar door. Geen flitsende katernen met interviews over hoe je je thuiswerksituatie het beste kunt organiseren of met een vijfstappenplan om positief in het leven te blijven staan, maar teksten die raken en confronteren, die rechtstreeks ingrijpen in de ziel.

‘We zijn niet bepaald door het verleden. We hebben fouten gemaakt. We zijn gekwetst. Sommigen zeggen dat ze geen kans hebben om opnieuw te beginnen. Maar bij ons allemaal is er een verlangen om het oude achter ons te laten, om niet constant te draaien rond de gemiste kansen uit het verleden’, aldus Grün.

De Nederlandse media houden het nuchter en praktisch

Opvallend toch, hoe verschillend de media in de westerse wereld met de dimensie van geloof, hoop en liefde omgaan, zeker ook in crisistijd. In Amerika dringen evangelicalen zich op de voorgrond om hoog over hun geloof op te geven en zich prevelend en biddend vast te laten leggen door de camera’s. Nederlandse media houden het bij voorkeur nuchter en pragmatisch, met zo’n vijfstappenplan om positief te blijven bijvoorbeeld. Zegt het iets over de cultuur van deze ­landen, over de wijze waarop er met tegenslag, angst en verlies wordt omgegaan? Ik weet het niet.

Het liefst zou ik alle teksten die ik in Die Zeit las in deze column willen stoppen om u een hart onder de riem te steken, maar ik hou het maar even bij Grün: ‘We worden uitgenodigd om te leven waar we altijd van hebben gedroomd, wat we onszelf altijd hebben verboden omdat we te klein over onszelf dachten. We vieren dat we iets in ons hebben, dat niet door de dood kan worden vernietigd. Onze waardigheid bestaat niet in wat we ­bereiken, maar in wat we zijn. We zijn kinderen van God. We zijn van Gods soort.’

Welmoed Vlieger (1976) studeerde wijsbegeerte en wetenschap van godsdienst en levensbeschouwing aan de Universiteit van Amsterdam. Lees haar columns hier terug.

Lees ook:

Zo houden we de moed erin tijdens de tweede coronagolf

Met de tweede golf van de coronacrisis spoelt er ook flink wat somberheid door het land. Hoe houden we perspectief? Vier raadgevers aan het woord.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden