Beeld Trouw

In de schaduw van de minaret Eildert Mulder

Ook Maleisië kent een vorm van polderen

En zo kwam het toch weer goed in Maleisië. De buurstaat van Indonesië is overwegend islamitisch, maar ruim een derde van de bevolking belijdt andere godsdiensten. Spanningen uiten zich vaak in gekibbel. Is de soep in Maleisië misschien minder heet dan opgediend? ‘Polderen’ ze ook daar een beetje?

Een voorbeeld van gekissebis met goede afloop: het onzalige maar ten slotte wijselijk afgeschoten idee dat alle scholieren, ook niet-moslims, lessen zouden moeten volgen in Arabisch schoonschrift. Eeuwenlang was een variant van het Arabische alfabet, het Jawi-schrift, in gebruik in wat nu Maleisië en Indonesië is. In de koloniale tijd kreeg het Latijnse alfabet de overhand. Het Jawi-schrift behield wel een functie binnen de islam. Maar moet je dan andersgelovigen dwingen zich te bekwamen in de Arabische kalligrafie, waarvoor je een kunstenaar moet zijn om haar onder de knie te krijgen?

Nee, vonden Maleisische Chinezen. Zij hebben hun eigen religies, enige jaren terug waren er plannen voor een reusachtig beeld aan de noordkust van het eiland Kalimantan (Borneo) van de Chinese zeegodin Mazu. Tegen dat ‘afgodsbeeld’ liepen Maleisische moslims te hoop, zoals nu Chinezen en christenen tegen de (verplichte) Arabische kalligrafie. Overigens kan die prachtig zijn. Het Nederlandse bedrijf Decotype produceerde een paar jaar geleden in opdracht van de staat Oman een schitterende digitale Koran. Maar Chinezen hebben hun eigen kalligrafie, en die is al mooi en moeilijk genoeg voor een (Chinese) scholier.

Christenen hadden andere bezwaren. Oefenvoorbeelden van Arabische kalligrafie zijn vaak islamitische teksten met daarin de naam Allah. Tjonge, brommen christenen. Ze willen ons verbieden die godsnaam te gebruiken, omdat die enkel islamitisch zou zijn. En dan willen ze wel christelijke scholieren dwingen Allah in Arabisch schoonschrift weer te geven?

Op stang jagen

Hun voorstel: er bestaat ook christelijke Arabische kalligrafie. Geef onze jongeren daarin les. Maar dat kan weer islamitische opiniemakers op stang jagen. Ze wijzen op een ‘truc’ van missionarissen. Vervaardig in Koran-stijl een christelijke sier-tekst, zoals ‘God is liefde’. Zo manipuleer je terwille van je eigen christelijke boodschap moslimgelovigen, via het warme gevoel dat koran-kalligrafie bij hen oproept. Volgens een scribent op internet is de apostel Paulus de godfather van dat soort ‘bedrog’, door zich bij joden aan spijswetten te houden waarin hij zelf niet geloofde. Het lijkt al met al een prima argument om christenen juist niet Arabische kalligrafie te onderwijzen, zodat ze die ook niet als wapen kunnen inzetten.

En die verplichte lessen komen er inderdaad niet. Vorige week haalde de regering bakzeil. Blijft over het plan om christenen te verbieden God Allah te noemen. Stel je voor dat je, omgekeerd, in Nederland moslims zou verbieden Allah God te noemen. Dat Allah-verbod is nog bezig met een juridische hordenloop. Als het er toch komt dan moeten Maleisische christenen hun bijbels verstoppen, want daarin heet God Allah.

 En in de Hebreeuwse grondtekst van het Oude Testament komt talloze malen de godsnaam Elohiem voor, die verdacht veel lijkt op de Arabische verzuchting ‘Allahoemma’ of ‘Allahimma’: ‘o God’. Bij Arabische stadspoorten riepen vroeger wachters: “Er is géén god!” Het antwoord, ook van joden en christenen, luidde: “Behalve Allah!” Pas dan ging de poort open. De toevoeging dat Mohammed Gods gezant is, was niet vereist.

In de rubriek ‘In de schaduw van de minaret’ leest u bespiegelingen over de islamitische wereld van Eildert Mulder, arabist en oud-redacteur van Trouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden