Column

Ontmoeting met een bleke pierlala

Jean Jacques Suurmond

Licht loop ik het nieuwe jaar in. U kent dat wel, met de lente al in mijn zolen terwijl mijn mond wolkjes blaast in de winterlucht. Ik wandel de weg af bij mijn huis in Frankrijk. Daar, aan het eind, staart mijn hangende buurman met gebogen hoofd naar een uitgebrande vuurpijl die voor hem op straat ligt.

"Kop op", zeg ik, "niet zo somberen. Kijk mij eens, hoe soepel ik loop. Het nieuwe jaar spreidt zich voor ons uit als een glimmende dansvloer". En ik doe even het komische pasje waarmee ik bij mijn nichtjes succes boek. Maar hij zwijgt.

Hij hangt hier al lang. Eigenlijk is hij wel erg antiek, denk ik, met die korstmossen in zijn oksels en barsten in zijn rechterkuit. Gekleed in een lendendoek uit het jaar nul.

Volgt hij de ontwikkelingen nog wel, gaat het niet allemaal aan hem voorbij, hangend hier aan de kant van de weg? "Hou jij niet van nieuwe dingen?", vraag ik. "Kijk naar die SUV die langs raast, erg in trek momenteel. En voor de boeren een kleine overstap van hun tractor. En die vrouw daar met haar bikerjack, leuk toch?" Geen antwoord. Hij blijft maar naar die geblakerde vuurpijl staren.

Bleke pierlala

Stil hangt hij aan het einde van de weg, zoals de dood wacht aan het einde van het leven. Eén ding is zeker: hij mijdt de dood niet zoals weldenkende mensen als ik doen. Hij valt er zelfs bijna mee samen. Een bleke pierlala is hij, de wonden in zijn handen en voeten, zijn bloedende hoofd, alles schreeuwt dood. Eigenlijk had ik me vanochtend een vrolijker nieuwjaarsgroet voorgesteld, hier in de tintelend frisse lucht.

Wil hij laten zien dat ik niet bang hoef te zijn voor afscheid en dood? Dat wat echt nieuw is altijd wacht aan de overzijde van de angst? Wil ik te snel de lente in, zonder de winter onder ogen te zien? Is die kriebel in mijn zolen een vlucht naar voren, een ontsnapping uit het kale landschap om mij heen met zijn stakkerige bomen?

Het voorbije oude jaar was eens ook een nieuw begin. Wat nieuw is wordt oud. Daar moeten we op een gegeven moment afscheid van nemen. Anders zou het vandaag dinsdag 33 december zijn in plaats van 2 januari en wordt het nooit Pasen.

Misschien is dit wat mijn buurman die nooit te beroerd is om te helpen - dat moet ik hem nageven - wil zeggen. Weg met die lente in mijn zolen. Eerst de kou ervaren die het dode jaar achterlaat. Stil staan bij de dingen waarover ik mij het hoofd gebroken heb, dingen die niet gelukt zijn. De wond in mijn handen voelen omdat wat ik zo koesterde daaruit is gevallen. De pijn in mijn voeten ervaren omdat ik te laat was, hoe ik ook rende. Te laat voor de liefde, te laat voor een nieuwe kans.

Staande voor mijn hangende buurman aan het einde van de weg, dringt het tot mij door hoe morsdood het oude jaar is. Ik buig - dat kan bij hem nooit kwaad - en kan het etiketje op de uitgebrande vuurpijl lezen. Er staat Smiley op.

Als ik terugga loop ik niet meer licht zwevend maar voel ik hoe de aarde mij draagt. Alsof ik zwaarder, steviger ben geworden, meer open en vertrouwend ook. Met ruimte voor nieuwe dingen.

Welkom, 2018.

Jean-Jacques Suurmond is theoloog en predikant. Hij schrijft om de week een column over geloven.

Lees meer columns van Jean-Jacques Suurmond

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden