null Beeld  Trouw
Beeld Trouw

ColumnEva Meijer

Mijn vriend Olli leerde mij over zachtheid en tweede kansen

De dood is altijd vlakbij, maar meestal merk je daar weinig van. Tot hij naast je komt staan, of naast iemand in je buurt. Ik heb een keer in mijn leven liefde op het eerste gezicht meegemaakt. Het gebeurde op een regenachtige novemberavond in 2013. Ik stond met aantal andere mensen in de aankomsthal op Schiphol, mijn tante was mee. Iedereen was zenuwachtig.

De eerste honden die door de schuifdeuren kwamen waren mooi – jong, langharig, met zachte oren en vrolijke snuiten. Ik zocht naar een zwart-witte vacht. Hij kwam als allerlaatste. Voor ik hem zag hoorde ik zijn staart al bonken tegen de wanden van de plastic reisbench.

Het moment van de klik

Olli was groter dan ik had verwacht en stonk enorm. Hij was ook heel bang. Hij was op dat moment al bijna 24 uur onderweg, van zijn asiel in het noorden van Roemenië naar Nederland. Uit angst ging hij plat op de grond liggen terwijl hij keihard bleef kwispelen. Ik moest hem door de vertrekhal naar de auto dragen. Dat ging met 25 kilo net. Op dat moment klikte het vast tussen ons.

Het leren samenleven met Olli had niks te maken met leren zorgen voor een huishond. Dit was een volwassene van vijf of zes jaar oud die lang op straat had geleefd en voor zichzelf kon zorgen, iemand met zijn eigen normen en waarden, voorkeuren en angsten, visie op de wereld. In Roemenië werden alle straathonden in die tijd gedood, hij was eigenlijk een vluchteling. De stichting omschreef hem als kansarme hond, vanwege zijn leeftijd en formaat.

We leerden langzaam elkaars taal spreken. Hond Pika deed alles voor en was zijn grote steun. Na een paar weken durfde hij oogcontact te maken. Zijn hazenslaapjes werden dieper. De eerste keer los in het park rende hij zo hard als hij kon rondjes om de grote vijver. Nooit eerder zag ik iemand zo blij zijn.

Een woord dat zegt: jij bestaat

Het mooiste cadeau was zijn naam. De onzichtbare draad van een woord dat zegt: jij bestaat, we horen bij elkaar (kom, dan krijg je een brokje).

We hebben alles wat nog heel was gered. Ik in hem, hij in mij. Alle dieren leren me iets anders. Van Olli leerde ik over zachtheid en tweede kansen, dat je best je hart opnieuw aan iemand kunt geven, dat je echt opnieuw kunt beginnen. De zachtheid die uit hem komt is waar, maar zeldzaam. Hij is aardig tegen iedereen, zelfs de slakken, altijd geïnteresseerd in anderen, loyaal. Hoewel hij op zichzelf is, staat hij naast me als er wat is.

In het afgelopen jaar is alles langzaam zachter geworden. De knallen waar hij zo bang voor was, de herinneringen aan zijn eerste leven. Zijn dagen zijn gemaakt van slaap, soms tuurt hij de droomwereld in. Hij graaft nog steeds mooie kuilen in de tuin maar gaat er niet meer in liggen. En nu is hij ziek. Gelukkig is de dierenarts een goede vriendin van hem.

We hebben nog even. Straks loopt hij weg, die onbekende wereld in, en als hij omkijkt sta ik daar.

Eva Meijer (1980) is filosoof, schrijver en singer-songwriter. Ze promoveerde op de politieke stem van het dier en in 2011 debuteerde ze met de roman ‘Het schuwste dier’. Voor Trouw schrijft ze tweewekelijks een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden