Jolieke Timmermans: ‘Er is zoveel meer zinnigs dan mijn studie’.

Zin in het alledaagse Peter Henk Steenhuis

‘Mijn familie moest weer op de eerste plaats komen’

Jolieke Timmermans: ‘Er is zoveel meer zinnigs dan mijn studie’. Beeld Lars van den Brink

Welk verhaal geeft uw leven zin? In deze reeks vertellen Trouwlezers hun zingevingsverhalen. Vandaag: Jolieke Timmermans (23). ‘Het hartinfarct van mijn vader heeft me wakker geschud.’ 

“Toen de meeste mensen zich zorgen maakten om Sinterklaas of kerstcadeautjes, liep ik vol stress door Amsterdam, omdat ík mij zorgen maakte om mijn scriptie voor de studie international lifestyle. Ik studeerde in Tilburg, maar daar had ik alleen de eerste twee jaar van mijn studie gewoond. Toen ik geen lessen meer hoefde te volgen, ben ik naar Amsterdam verhuisd.”

“Tijdens mijn scriptieperiode, die in september 2017 begon, kon ik al mijn tijd zelf inplannen. Dat vond ik lastig, omdat ik discipline miste. Ik had ook angst voor het afstuderen, omdat ik bang was niet goed genoeg te zijn in mijn vakgebied.”

“Op de ochtend van 12 december 2017 kreeg mijn vader een hartinfarct. Dat veranderde mijn leven. Ik kon het niet geloven, pas later, in de trein op weg naar mijn moeder in Limburg, drong het besef door. Omdat het op zijn werk was gebeurd, vlak over de grens in België, lag mijn vader in het ziekenhuis in Genk, België.”

Ik was een papa’s-kindje

“Samen met mijn moeder, broertje, tweelingzus en tante gingen we naar hem toe. Daar lag mijn geliefde vader, onder koeldekens, aan de beademing, met allemaal slangetjes in zijn lichaam. Hij had het infarct overleefd, maar leefde nu op de morfine. Aangezien hij aan de beademing lag, ging zijn borstkast gecontroleerd op en neer, meer dan je van een gezond persoon gewend bent.

“Hij voelde onze aanwezigheid en ontwaakte. Mijn vader zag mij, daarna mijn broertje en zusje. Iedereen moest gelijk huilen. Het was een puur moment, wat ik zelden heb meegemaakt, aangezien mijn vader zijn emoties niet vaak toont.

“Mijn vader en ik hadden mijn hele jeugd al een hechte band. Ik was een papa’s-kindje. Dat besefte ik pas goed toen ik daar naast zijn bed stond. Misselijk van emoties moest ik de kamer uitlopen. Buiten op de gang probeerde ik na te denken, maar ik kon ik mijn gevoelens niet onder woorden brengen. Het was te veel tegelijk: vreugde, verdriet, ook angst.

“Angst omdat ik nog zo veel met hem wilde delen. Belangrijke momenten in mijn leven, zoals een bruiloft of afstuderen in een juiste studie, maar ook wilde ik dat hij kon meemaken dat hij grootvader werd.”

Altijd druk met school

“Die avond realiseerde ik me dat er zo veel meer zinnigs was dan mijn studie. Mijn familie woont in Limburg en ik in Amsterdam. Aangezien ik altijd druk was met school, of me druk aan het maken was over school, had ik voor mijn gevoel nooit tijd om mijn familie te bezoeken. De afstand in combinatie met alle drukte in mijn hoofd zorgde dat ik ook wat meer afstand nam van mijn familie. Ik was zo geobsedeerd door mijn scriptie en alle spanning die daarbij kwam kijken, dat ik me steeds meer ging afsluiten van de rest van de wereld. Dit gold niet alleen voor mijn familie, maar ook voor vrienden, werk.

“Familie en vrienden wilde ik weer op de eerste plaats zetten. Dat vond ik belangrijk. Daarna kwam mijn studie wel weer. Na het infarct van mijn vader heb ik mijn scriptie meteen on hold gezet, wel met de intentie de studie af te maken. Nu was het zinvoller aan mijzelf te gaan werken.

“Via school ben ik bij een psycholoog terecht gekomen. Dat was voor een korte periode, ik heb op tijd kunnen ingrijpen. Tijdens mijn scriptie onderzocht ik namelijk stress en burn-outklachten bij studenten. Zo heb ik deze klachten bij mijzelf in een vroeg stadium kunnen signaleren. Wel was mijn hele onderzoeksperiode daardoor confronterend, omdat ik telkens mijn eigen gedrag aan het analyseren was. Aanvankelijk is dit van negatieve invloed geweest op mijn eigen welzijn. Later trad er verbetering op, kon ik het studeren ook weer oppakken.

“Ik ben een tweede bachelor begonnen, wat mentaal en financieel een lastige, maar goede beslissing was. Ik ken bijna niemand die na het behalen van een eerste bachelor nog eens vier jaar investeert in een tweede. Ook het leenstelsel ondersteunt dit niet, aangezien je als student maar zeven jaar recht hebt op studie-financiering. Dit betekent dat ik de laatste twee jaar van mijn huidige studie zelf moet financieren. Dat vind ik erg spannend, het maakt mijn toekomst onzeker.

Zo was mijn leven: een vraag

“Bij deze studie, communicatie & multimediadesign aan de Hogeschool van Amsterdam, zit ik helemaal op mijn plek. Ik kan nu ook aan vrienden en familie uitleggen wat ik doe. Dat kon ik eerder niet, waardoor ik het idee kreeg dat ik mezelf én mijn studie voor iedereen moest bewijzen. Uiteindelijk ging ik er zelf ook steeds minder in geloven. Zo was mijn leven: een vraag. Ik dacht nooit over doelen na, nooit over wat ik echt wilde, wat ik belangrijk of zinvol vond.

“Het was lastig hulp te zoeken, naar een psycholoog te gaan. Ik gaf niet graag toe als ik iets niet aankon, probeerde het altijd zelf op te lossen, waardoor de druk me uiteindelijk te veel werd.

“Om hulp vragen, dat heb ik echt moeten leren. En dat ik niet altijd perfect moet willen zijn. Ik mag me kwetsbaar opstellen, emoties tonen. Vooral huilen in het bijzijn van anderen vond ik erg moeilijk. Maar ook moest ik meer een fuck-it-mentaliteit krijgen: accepteren dat er dingen zijn waar ik niet goed in ben en dat dat oké is. Dit alles heb ik nog niet onder de knie, maar ik kan er steeds beter mee omgaan.

“Anderhalf jaar na het infarct van mijn vader voel ik langzaam dat ik tot mezelf kom, lekkerder in mijn vel zit. Het is raar om te zeggen, maar het hartinfarct van mijn vader heeft me wakker geschud. Daardoor is het een van de meest betekenisvolle momenten uit mijn bestaan geworden. Ik ben nu ontwaakt in een wereld die ertoe doet. In een wereld waarin ik wil deelnemen, bijdragen als persoon en niet elke dag aan het overleven ben.”

Heeft u ook een zingevingsverhaal te vertellen? Mail dan naar: zingeving@trouw.nl.

Lees ook:
Zin in het alledaagse

In de verhalenserie ‘Zin in het alledaagse’ vertellen Trouw-lezers welk verhaal hun leven zin geeft. Eerdere afleveringen zijn hier terug te lezen. Daar staat ook de podcast die bij de reeks verschijnt. In elke aflevering van die podcast gaat Peter Henk Steenhuis met een Trouw-lezer in gesprek over zingeving.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden