Maarten van Vliet. Beeld Phil Nijhuis

Tempelgangers Maarten van Vliet

Maarten van Vliet (30): ‘Door yoga zag ik plots wat een ongelofelijk wonder het lichaam is’

Trouw trekt door Nederland en gaat mee met tempelgangers van velerlei soort. Vandaag: Maarten van Vliet (30) uit Den Haag, die aan yoga doet.

Het eerste dat opvalt

Zaterdagochtend kwart voor elf. De kalme, afgemeten stem van yogalerares Anke Mein klinkt door de ruimte. Op de houten vloer van studio YogaShala in Den Haag liggen een twintigtal matten uitgespreid. Daarop zitten, liggen of hangen de leerlingen. Hun lichamen nemen gehoorzaam de vormen aan die zij voorschrijft. Onder hen is de 30-jarige Maarten van Vliet, in zwart mouwloos hemd en bijpassende short.

Ze zegt geen woord te veel, en dat is opmerkelijk. Yogaleraren willen nog wel eens in wollige termen vervallen, of in een vocabulaire dat doorspekt is met Sanskriet. Maar hier laten ze zich inspireren door de Britse yogaleraar Godfrey Devereux, die bekend is om zijn taalgevoeligheid, en wiens methode een wat filosofische inslag heeft. Tot aan het eind toe, als de deelnemers een paar minuten plat op de grond hebben gelegen, blijft ze heel precies in haar woordkeuze. “Slowly let your awareness resurface”, zegt ze.

Het is een van de dingen die Maarten zo aanspreekt, zegt hij na afloop bij een kop koffie. “Wat zou ik moeten met spirituele termen? Neem alleen al ‘het hogere’ of ‘het lagere’, dat is al een bedenksel, een fictie. Daar heb ik niets aan.” Tegelijkertijd gaat het hem niet puur om de bewegingen. “Mij gaat het erom mezelf te leren kennen.”

Wat is het programma?

Hij was al haast gestopt met yoga toen hij deze studio vond. Het gaat hem om de leraren, Anke, en haar man Chris. “Zij hebben iets, dacht ik. Zelfkennis. Ik had bij anderen nooit het gevoel dat er iets te leren viel.”

In het dagelijks leven werkt Maarten aan een film over ‘zijn’ en ‘zingeving’. Hij is opgegroeid in het Apostolisch Genootschap, een vrijzinnige, humanistische beweging, maar laat zich tegenwoordig inspireren door geestelijk leiders als Krishnamurti en Osho (de grondlegger van de Bhagwanbeweging). Yoga was een ontdekking, zegt hij. “Ik ging mijn lichaam voelen. Zo van: ‘hee, het is er’. Dat is een hele gewaarwording in een wereld waarin je het lichaam continu als een soort derderangs instrument gebruikt dat in dienst staat van een kantoorbaan. Ik zag plots wat een ongelofelijk wonder het lichaam is. Ik geloof niet in God hoor, maar echt: wat een wonder.”

Binnenkort gaat hij zelf een opleiding tot yogaleraar volgen. “Maar dat doe ik meer voor mijn eigen verdieping. Ik wil nu alles weten over de verborgen krachten die in het lichaam sluimeren.”

“Zij hebben iets, dacht ik. Zelfkennis. Ik had bij anderen nooit het gevoel dat er iets te leren viel.” Beeld Phil Nijhuis.

Zijn er rituelen?

Tegen het einde van de yogasessie pakken mensen vanzelf een kleedje uit een rieten mand, of ze trekken een vest en een paar warme sokken aan die ze hebben meegenomen. Het moment van het plat op de grond liggen is daar. Deze yogahouding heet ook wel ‘savanasa’, lijkhouding. Dit doen ze altijd tot slot, vertelt Maarten, en dan pas merkt hij of er iets is gebeurd, iets is veranderd tijdens de les. “Dat ik niet meer met mijn gedachten op tien verschillende plekken tegelijk bent, of dat ik mezelf even vergeten ben, met alle zorgen en gedoe.”

Wat hier niet de bedoeling is

Voor een van de oefeningen moeten de benen gekruist. Het ene voor, het andere achter. Zo blijven zitten, en dan een voorzichtige beweging maken die het midden houdt tussen strekken en draaien. Dan klinkt de heldere stem van Anke: “Maarten, het rechterbeen voor.”

Ja, daar ging hij even de fout in, zegt hij na afloop, maar dan vooral met zijn innerlijke houding. “Ik voelde me door die terechtwijzing even een heel klein jongetje. Maar even later betrapte ik mezelf erop hoe belangrijk ik het kennelijk vond om het goed te doen, de juf te pleasen. Terwijl het daar natuurlijk helemaal niet om gaat. Dat was de echte les.”

Lees ook:

‘Ik dans niet met God, want daar geloof ik niet in’

Hinde Chergui (45) uit Amsterdam, die een soefi-festival bijwoont.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden