Koos Mechielsen.

Zin in het alledaagseKoos Mechielsen (69)

Koos Mechielsen (69) ontmoet zijn vrouw in de muziek, ook nu ze niet meer thuis woont

Koos Mechielsen.Beeld Lars van den Brink

Welk verhaal geeft uw leven zin? In deze reeks vertellen Trouw-lezers hun zingevingsverhalen. Vandaag: Koos Mechielsen (69). “De week voordat mijn vrouw naar het verpleeghuis vertrok, voelde ik mij een verrader.”

“Mei 2020. Een beladen maand: de vijftiende is het één jaar geleden dat mijn vrouw werd opgenomen vanwege de ziekte van Alzheimer. Men heeft mij gezegd dat ‘het zo niet langer gaat’. Niet één keer, maar meerdere keren in de maanden voorafgaand aan haar opname. Natuurlijk wil je daar niet aan, maar de kennelijke noodzaak, zichtbaar voor hen die mij kennen, was bij mij verborgen in de dode hoek van mijn zorg om haar, de liefde van mijn leven.

“We hadden een week om ons voor te bereiden op het vertrek van mijn vrouw, een tijd die we ook gebruikten om haar appartement in te richten met zoveel mogelijk voor haar bekende meubels, foto’s en niet te vergeten een stereoset. Mijn vrouw zonder muziek zou iets ­ondenkbaars zijn na een werkzaam leven van onderwijs, zang en koordirectie. En nog steeds is muziek hét platform waarop we elkaar ­mogen ontmoeten. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar de vaak ingewikkelde ­polyfonie in de cantaten en missen van J.S. Bach geven haar rust.

“De week voor haar vertrek was de moeilijkste in mijn leven. Gezien haar situatie in die periode konden we haar nauwelijks voorbereiden op haar opname. Ik voelde mij verscheurd, een verrader. Daarbij kwam het verdriet van het gemis, we waren 44,5 jaar bij elkaar. ­Gesprekken met mijn huisarts hebben me ­laten inzien dat ik geen verrader ben, maar mijn levensliefde heb overgedragen aan hen die haar de juiste zorg kunnen bieden en daarmee mijn zorgtaken hebben verlicht. Dat neemt niet weg dat het gemis blijft.

Rouwproces

“Volgens mijn huisarts bevind ik me in een rouwproces. Zo kon ik mijn twijfels over het opnamebesluit en mijn verdriet langzamerhand benoemen en ontstond ruimte voor het al langer bestaande, maar onderdrukte gevoel van het willen opnemen van mijn leven.

“Op zaterdag 3 augustus 2019 zette ik daartoe de eerste stap. Het koor waaraan ik verbonden ben, zong al bijna een week de choral evensongs in de Engelse Chichester Cathedral. Geruggesteund door gesprekken met onze kinderen stapte ik in het vliegtuig om het laatste weekend in Chichester bij mijn koorvrienden te zijn.

“Toen het vliegtuig op de startbaan versnelde, realiseerde ik mij opeens dat mijn vrouw door haar aandoening van mij wegdrijft, maar dat ik van haar wegvlóóg. Ik ervoer pijnscheuten in mijn maag, tot ik na enige tijd naar buiten keek. Totaal onverwacht werd ik een groot gevoel van vrede gewaar. Nog zie ik het spel van zonlicht op de wolken, de zee en de aarde. Ik verkeerde in de nabijheid van een kracht, te groot om te benoemen. Het weerzien met mijn vrienden van het koor en de evensong daarna voelden als thuiskomen. Zo mocht ik mijn leven weer hervatten.

“Helaas werd ik in oktober gevloerd door een hernia. Een operatie bleek noodzakelijk. ­Achteraf ben ik dankbaar dat ik deze dagen in het ziekenhuis heb mogen meemaken. Mijn medepatiënten en ik mochten van betekenis zijn voor elkaar, er ontstonden mooie en ­inhoudsvolle gesprekken. Zo heb ook ik van zeer nabij mogen ondervinden wat goede zorg betekent. Opnieuw een manier om dankbaarheid te leren. Thuis volgde een voorspoedig herstel, opnieuw kon ik mijn activiteiten ­opnemen en, het belangrijkste van alles, mijn vrouw weer bezoeken.

Kleding wassen

“Het werd 12 maart. Het coronavirus manifesteerde zich steeds nadrukkelijker. Iedere bewoner van het verpleeghuis mocht maar één bezoeker per dag ontvangen. Op 17 maart heb ik mijn geliefde voor het laatst zonder tussenkomst van een beeldscherm gezien, bezoek werd niet langer toegestaan.

“Met regelmaat spreek ik haar verzorgenden. Naast de mogelijkheid haar dossier in te zien, word ik dan bijgepraat over haar welzijn. Welzijn. Met een gerust hart kan ik dat zo ­benoemen; aan alles merk ik dat ze met liefde en toewijding wordt verzorgd, ze heeft zeker kwaliteit van leven.

“Ik vind het fijn dat ik haar kleding kan wassen. Bij het ruilen van de te reinigen was voor schone was, spreek ik degene die haar dat ­moment verzorgt. Ik heb zo het idee dat ik iets concreets voor haar beteken, hoe bescheiden ook.

“Ze zit op de derde verdieping, daar heeft ze haar appartement. Ik kom niet verder dan de begane grond in het verpleeghuis. Via een beeld- en geluidverbinding hebben we onlangs contact gehad. Spreken is voor haar nagenoeg onmogelijk, maar dat is bijna niet erg. Haar blik, als de beeldverbinding tot stand komt, is een pakhuis aan goud waard. Dankzij de hulp van haar welzijnsmedewerker hebben we zo een fijn halfuurtje. Na bijna zesenveertig jaar huwelijk begrijpen we elkaar in veel gevallen woordeloos. Toch schuurt het missen van ­fysiek contact soms gruwelijk.

Diepere staat van bewustzijn

“Het verbaast me dat ik hiermee toch kan dealen. Ik houd het huis bij, ik was en strijk en knap de tuin op. Ik heb een afgedankt vijvertje gedempt en heb er gele bloemen geplant, ­Euphorbia polychroma, die mijn lief altijd zo mooi vond. Tijdens de volgende videosessie heb ik haar het resultaat van mijn arbeid laten zien.

“Eigenlijk ben ik de hele dag door met haar bezig, soms meer, soms minder bewust. Dat doet me goed. Ook op afstand kunnen we voor elkaar van betekenis zijn, al lijkt het wat ­mager. Maar in deze tijd veranderen dingen van waarde. Zo merk ik dat grote dingen klein worden, en andersom. Juist dat laatste geeft een bijzondere betekenis. Bij deze ontdekking lijkt het of ik een diepere staat van bewustzijn betreed, waarin openingen worden geboden waarvan ik het bestaan niet wist.”

Heeft u ook een zingevingsverhaal te vertellen? Mail naar zingeving@trouw.nl.

Lees ook:

Zin in het alledaagse

In de verhalenreeks Zin in het alledaagse vertellen Trouw-lezers hoe ze zin geven aan hun bestaan. Eerdere afleveringen uit de reeks zijn hier terug te lezen. Bij de reeks hoort ook een podcast. Klik hier om de podcast te beluisteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden