TempelgangersJohn Westrik

John Westrik (66) vindt Kerstmis maar sombere dagen

John Westrik bij de kerstmaaltijd van het Leger des Heils in de Utrechtse wijk Zuilen.Beeld Maarten Hartman

Trouw trekt door Nederland en gaat mee met tempelgangers van velerlei soort. Vandaag: John Westrik (66) uit Utrecht, die deelneemt aan de kerstmaaltijd van het Leger des Heils.

Het eerste dat opvalt

Aan de lampenkappen bungelen trompetterende engelen, op het tv-meubel prijken rood-met-witte sokken, en verspreid over de gedekte tafel staan kerststukjes uitgestald. Het scheelt niet veel of elk hoekje en gaatje van de buurthuiskamer van het Leger des Heils in de Utrechtse wijk Zuilen is versierd. Op de hoek van de langgerekte tafel zit vaste bezoeker en gepensioneerd archivaris John Westrik (66). Een rijzige figuur, dat kan de rolstoel waarin hij rijdt vanwege artrose niet verhullen. Zo kwam hij veel thuis te zitten. “Heel veel”, zegt hij. Tot hij deze ‘huiskamer van de buurt’ een keer aandeed en het er gezellig vond.

Op donderdagavonden assisteert Westrik hier bij de maaltijd voor buurtbewoners met een lichte verstandelijke beperking. Ook helpt hij met de administratie. Een op de drie mensen hier aan tafel is naast bezoeker tegelijk ook vrijwilliger, zegt hij. De meeste bewondering heeft hij voor de vrouwen die jagen op koopjes om de maaltijden betaalbaar te houden. Hij wijst in de groentebouillon die net op tafel is gezet. “Kijk maar, zo kun je voor een paar cent toch best iets smakelijks neerzetten.”

Hij drukt zijn grote zwarte bril terug op zijn neus. “Je hoeft hier niks te doen, hè. Je kunt ook gewoon een sigaretje roken en een kopje koffie drinken.” Maar zelf is hij blij dat hij iets kan doen. “Dat maakt dat ik me belangrijk voel.”

Wat is het programma?

Het grootste gedeelte van de avond rust zijn arm gemoedelijk op de stoelleuning van een tafelgenote. “Kerst doet me eigenlijk niet zoveel, ik vind het een beetje sombere dagen.”

Beeld Maarten Hartman

En hij is ‘absoluut niet gelovig’. “Mijn beeld van het Leger des Heils heb ik wel moeten bijstellen. Ik dacht dat het een gelovige club was met heel veel gezang. Maar dat is hier helemaal niet. Ze zijn vooral bezig iets te doen tegen de eenzaamheid in deze wijk. Dat hebben we hier veel, ja. Door echtschei­dingen, door verslaving, door armoe.” En door problemen waar je nooit echt je vinger achter krijgt, zegt hij. “Dat komt ook door schaamte. Je gaat niet zitten vertellen: ik ben eenzaam.”

Hij kan er zelf over meepraten. Toen de balustrade van zijn flat werd voorzien van ijzeren platen met gaten, waardoor hij er niet met de rolstoel op kon rijden, kwam hij driekwart jaar helemaal niet meer het huis uit. “Ik heb die tijd echt als een Remi uit ‘Alleen op de wereld’ gewoond. Dat er een aanpassing kwam, is alleen te danken aan het feit dat ik m’n bekkie bij me heb.”

Peinzend: “Nou ja, misschien ben ik toch wel een beetje christelijk, als je het opvat als: mensen steunen in hun dagelijks leven.”

Zijn er rituelen?

Naast hem zit Ans, die hier meestal komt om te haken. Ze laat foto’s zien op haar telefoon van Nijntjes die ze maakt voor Roemenië. Dan komen de volgende gerechten, groenten met krieltjes en ham, en ijstaart toe. Iemand leest een verhaal voor en vertelt waar Kerst over gaat. “Om het geven van je aandacht, liefde en tijd, en je waardering en bewondering voor elkaar.” Bezoeker Frank, in vuurrode trui, neemt plaats achter het keyboard. Hij speelt een feilloos en doorvoeld ‘Stille Nacht’, maar de zaal zingt het hakkelend mee.

Bezoeker Frank speelt ‘Stille Nacht’ bij de kerstmaaltijd van het Leger des Heils in de Utrechtse wijk Zuilen.Beeld Maarten Hartman

Wat hier niet de bedoeling is

Op de deur hangen twee A4’tjes: ‘roddelvrije zone’, en ‘no-stress-zone’. “Ja, tot een paar jaar terug was het hier een gekibbel en gemopper van heb-ik-jou-daar. Vandaar.”

Om rekening te houden met ex-­alcoholisten wordt er geen alcohol gedronken – het enige minpuntje, zegt Westrik. “Natuurlijk, het kan ook gezellig zijn met sinas. Maar op een gegeven moment bleek dat ook de kersenlikeurbonbons verboden zijn. En die zijn net zo lekker.”

Lees ook:

‘Door yoga zag ik plots wat een ongelofelijk wonder het lichaam is’

Maarten van Vliet (30) uit Den Haag, die aan yoga doet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden