In de schaduw van de minaretEildert Mulder

Inburgeren in Duitsland? Handen schudden zal je!

Schreven rechters in de Duitse stad Mannheim geschiedenis in de strijd tegen jihadisme? Of verhieven ze in een kreupel vonnis een bijzaak tot hoofdzaak? Moet de vraag of een ­‘islamitische groet’ wel of niet thuishoort in de Duitse samenleving uitgevochten worden tot de hoogste juridische instanties? Is dat niet wat veel eer, in het licht van zaken die er echt toe doen, zoals nu weer die afgrijselijke moord in Parijs? Krijgen bijzaken, beuzelarijen bijna, zoveel aandacht omdat die nog enigszins begrijpelijk lijken? Zijn ze obsessies, voortkomend uit onmacht? Of gaat het toch om iets essentieels? In dit soort zaken is het vraagteken een dominant leesteken.

Duitsers eten al sinds mensenheugenis varkensvlees. Ook bier drinken is stokoud, evenals, jawel: handen schudden. Zijn zonde tegen dat laatste gebruik kostte een islamitische Libanese arts het Duitse staatsburgerschap. Zijn groet op de inburgeringsplechtigheid, hand op het hart, viel verkeerd. Duitsland dwingt zijn moslims niet, zoals China wel doet, om varkensvlees te eten. Maar handen schudden zal je!

Afgelopen zomer leed de arts zijn derde nederlaag in zijn juridische strijd voor naturalisatie. Hij kan nog verder in beroep bij het hooggerechtshof en het Europese hof. De overwegingen van het hof in Mannheim werden afgelopen vrijdag bekend, de dag waarop in ­Parijs leraar Samuel Paty werd onthoofd.

In de berichtgeving ontbreekt de naam van de Libanees. Hij is veertig, woont sinds 2002 in Duitsland en is directeur van een kliniek in de deelstaat Baden-Württemberg. In 2015 haalde hij glansrijk zijn inburgeringsdiploma. Maar hij wilde niet handen schudden met de vrouw die hem de bul zou uitreiken. Waarop zij het document weer opborg. En toen begon de juridische molen te draaien.

Is die hand op het hart een vorm van respect?

Duidt de ‘salafistengroet’ altijd op terroristische hooibroei? Is het, om het Duits te houden, een soort Hitlergroet? Wat is de relatie met drama’s als in Parijs, als die er is? Het zouden kernvragen moeten zijn, maar de rechtbank gaat die uit de weg. Volgens de magistraten is de dokter een seksist en daarom mag hij geen Duitser worden. Bewijs: die hand op het hart. Maar omgekeerd zullen vrouwen van dezelfde soort islam als de dokter evenmin mannen een hand geven. Zijn ook zij seksisten? Is die hand op het hart een vorm van respect of toch een alarmerend symptoom?

Volgens de rechtbank wil de arts salafistisch gedrag aan de Duitse samenleving opdringen. Sinds wanneer laten Duitsers zich de wet voorschrijven door een Libanese dokter? En is de man wel salafist? De meeste Libanese moslims zijn sjiieten. Ook veel sjiitische vrouwen en mannen schudden elkaars handen niet. Salafisten en sjiieten zijn geen boezemvrienden. Onlangs betoogden tienduizenden Pakistanen voor de onthoofding van alle sjiieten.

Handen schudden is een oeroude Duitse gewoonte die ook Covid-19 zal overleven, betoogt de rechtbank. Drinkt de dokter wel voldoende bier op het Oktoberfeest? Kun je ook eisen. Wat doen we met Duitse seksistische botteriken, schrijft een lezer van de ­Badische Zeitung. Kunnen orthodoxe Joden, ook geen gretige handenschudders, nog wel Duits staatsburger worden, wil een ander weten.

Pijnlijke vraag, al was de onthoofder in Parijs natuurlijk geen orthodoxe Jood maar een salafist. Net als de ­Tunesische griezel die op 14 juli 2016 in Nice 86 mensen doodreed. Was die groet maar het ergste probleem. Dan had Samuel Paty nog geleefd.

In de rubriek ‘In de schaduw van de minaret’ leest u bespiegelingen over de islamitische wereld van Eildert Mulder, arabist en oud-redacteur van Trouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden