Maartje Hoek in het koude Groningse water: “Ik voelde me verbonden met de wind en de regen.”

De zin vanMaartje Hoek

‘In het water voel ik geen angst, alleen verwachting’

Maartje Hoek in het koude Groningse water: “Ik voelde me verbonden met de wind en de regen.”Beeld Jörgen Caris

Welk verhaal geeft uw leven zin? Trouw-lezers vertellen hun zingevingsverhaal. In deze aflevering: Maartje Hoek (1999). “Ik voelde me niet alleen, maar verbonden met deze mensen, die ik pas een paar weken geleden had leren kennen.”

“Het was een koude dag in november. Ik lag op mijn bank onder een deken, mijn blik dwaalde van computerscherm richting raam. De wind speelde met de bomen op de parkeerplaats en het laatste zonlicht werkte zich door het plakplastic op mijn ramen naar binnen. De dagen werden korter, het leven leek een sleur. Mensen sloten zich op in hun warme huizen. Ik deed hetzelfde. Sociaal zijn is moeilijk tegenwoordig, alleen zijn is makkelijk.

Ik ben vierdejaars student in Groningen. Sinds corona heb ik een blokkade ontwikkeld om mensen te spreken. Het is normaal geworden alleen thuis te zijn, terwijl ik het altijd fijn vond anderen te ontmoeten. Deze ontwikkeling verrast me, en baart me wel zorgen.

Over twee weken hebben we tentamens met een grote groep. Ik ervaar nu al meer stress door die groep dan door het tentamen. Ik begin er ook tegenop te zien om naar de supermarkt te gaan. ‘Gewoon gaan’, denk ik dan. Ik vind het soms lastig afspraken te maken, vroeger had ik dat ook niet. Als ik lang alleen ben, ga ik meer aan mijzelf twijfelen.

In september ben ik onderdeel geworden van een groep mensen die regelmatig buiten zwemt, meestal bij het Stadsstrand in Groningen. Ik had toen nooit kunnen verwachten hoeveel deze groep me zou brengen. Het zwemmen is de afgelopen maanden voor mij een manier geweest om toch in contact te blijven met mensen, en om zelfs nog nieuwe mensen te leren kennen.

Op die koude dag in november zouden we wat anders gaan doen dan zwemmen bij het stadsstrand. Ik lag op mijn bank het moment af te wachten, onze plannen voelden nog vrij onwerkelijk. Voordat ik in de kussens van mijn bank en de warmte van mijn deken zou verdrinken, werd de stilte in mijn kamer verbroken door een piepje van mijn telefoon. Een nieuw berichtje: ‘We zijn onderweg.’

De woorden maakten iets in me wakker: tegenzin maar ook verlangen, en verwondering over de plannen die we gemaakt hadden. Het werd tijd om mijn spullen te pakken. We ontmoetten elkaar bij het kruispunt, niet ver van mijn huis. Luid pratende mensen met volle rugzakken, in dikke jassen, met warme mutsen op. Ik sloot me bij hen aan.

Uitglijden in de modder

In het donker fietsten we langs grote wegen, over paden en smalle, houten bruggetjes op weg naar het Hoornsemeer. We praatten en lachten, en soms waren we stil. Het regende een beetje. Langzaam maar zeker lieten we de bewoonde wereld achter ons. Bij het Hoornsemeer moesten we verder lopen, fietsen in de hand. Wij waren met ons vieren, verder was het er verlaten. Het was pikdonker, we gleden uit over de modder, alles was onbekend maar voelde tegelijkertijd zo bekend.

Bij een open plek tussen de bomen gooiden we onze spullen van ons af. We hingen een lamp op en kleedden ons uit. Een koude wind probeerde me tevergeefs angst aan te jagen. Regendruppels bleven aan mijn wimpers hangen. We waren even stil en keken elkaar aan. Even later liep ik op mijn blote voeten de natte houten steiger op, voorzichtig om niet uit te glijden. Ik voelde geen kou, alleen getintel in mijn voeten. Ik voelde geen angst, alleen verwachting. Ik voelde me niet alleen, maar verbonden met deze mensen, die ik pas een paar weken geleden via de zwemgroep had leren kennen. Ik voelde me ook verbonden met deze plek, wat vreemd was, want ik was er nog nooit geweest. En ik voelde me verbonden met de wind en de regen, die ik normaal weer met paraplu’s en dikke jassen.

Ik ging op de steiger zitten en liet me zakken tot mijn tenen het water raakten, daarna mijn voeten, mijn benen, en toen liet ik de steiger los. Mijn ademhaling versnelde, maar kalmeerde even later toen ik me overgaf aan de kou. De ijzeren greep van het water veranderde in een zachte omarming. Golven sloegen in mijn gezicht, nu begon mijn hele lichaam te tintelen. Ik keek om me heen, zag dat anderen hetzelfde ervoeren. We zwommen samen, soms in stilte, soms lachend van geluk. In de regen, de wind, het donker. Het voelde onwerkelijk en tegelijkertijd werkelijker dan de sleur van het dagelijkse leven. Hoe ver was mijn beeldscherm nu weg?

Warme chocolademelk

Na afloop kleedden we ons snel aan. We maakten een vuur en zetten muziek op, deelden warme chocolademelk uit een thermosfles. We staarden in de vlammen. Toen dansten we tot we warm waren, én langer. Op een gegeven moment liep ik naar het uiteinde van het steigertje. Voor me strekte het meer zich uit. Om me heen kabbelde het water alle kanten op, maar vooral de mijne. Een grijze wereld, een donkere lucht. In de verte lichtjes van de bewoonde wereld. De koplampen van een auto. Achter me dansende mensen in hun eigen wereld. Niet veel later fietsten we over de kleine paden terug naar de bewoonde wereld. Terug naar het plakplastic op de ramen, een warme deken en mijn computerscherm.

Het is nu maanden later, we zitten nog steeds in een lockdown. Voor ons alle vier was die avond in november bijzonder, zingevend. We namen ons voor dit vaker te doen. Toch zijn we niet meer bij het Hoornsemeer geweest, we zwemmen nog wel bij het Stadsstrand, middenin Groningen. Het was niet zo maar even afspreken – dat maakte die avond in november bijzonder. Omdat we het moesten organiseren, erheen fietsen, omdat we afgezonderd waren van de buitenwereld, omdat we het vuur maakten, dat alles maakte die avond zo intens. En omdat we, met z’n vieren, uit ons isolement en onze comfortzone werden getrokken. We kregen fysiek echt energie van elkaar, en van de bevestiging dat je meer kan dan je denkt.”

Heeft u ook een zingevingsverhaal te vertellen en wilt u dat delen? Mail dan naar: zingeving@trouw.nl.

Lees ook:

Zin in het alledaagse

In deze verhalenreeks vertellen Trouw-lezers hoe ze zin geven aan hun bestaan. Eerdere afleveringen uit de reeks zijn hier terug te lezen. Bij de reeks hoort ook een podcast. Klik hier om de nieuwste aflevering te beluisteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden