De Spaanstalige Dios Esta Obrando kerk te Rotterdam-Zuid. Twee gemeenteleden vangen een gelovige vrouw op bij wie pastor Franklin Gomez een duivelsuitdrijving heeft gedaan.

Reportage Migrantenkerken

In de Spaanstalige pinkstergemeente drijft de pastor hoogstpersoonlijk de duivel uit

De Spaanstalige Dios Esta Obrando kerk te Rotterdam-Zuid. Twee gemeenteleden vangen een gelovige vrouw op bij wie pastor Franklin Gomez een duivelsuitdrijving heeft gedaan. Beeld Otto Snoek

De autochtone kerk wordt kleiner, de migrantenkerk is springlevend, en dus wordt het Nederlandse christendom steeds veelkleuriger. Vandaag: de Spaanstalige pinkstergemeente Dios Esta Obrando uit Rotterdam.

Pastor Franklin Gomez kan zacht praten, maar ook heel hard. Als hij aan het eind van zijn preek van drie kwartier in het Spaans zijn liefde aan Jezus betuigt, voert hij het volume flink op. En als hij na de dienst zijn gelovigen persoonlijk zegent, voor hun genezing bidt of bij hen de duivel uitdrijft, dan stoot de bezwete pastor klanken uit waar een enkel Spaanse woord bovenuit komt: libre!

Tientallen leden van deze pinkstergemeente in een tot kerk omgebouwde gymzaal staan na de dienst om hun pastor heen, hun namaak-designtas, of plastic zak van de Jumbo in de hand. Ze hebben er al twee uur zingen, bidden en luisteren op zitten, maar ze wachten geduldig tot pastor Gomez met zijn glanzende roze stropdas en pochet bij hen de handen op het hoofd legt voor de zegening. Of rond de knie, als daar de pijn zit die hij belooft weg te bidden.

Achter hen staan steeds een paar actieve gemeenteleden. Ze vormen met hun armen een schild voor het geval mensen om dreigen te vallen. En dat gebeurt. Ze zorgen voor een zachte landing op de voorste rij bioscoopstoelen als ze een bevangen gelovige vrouw niet tegen kunnen houden, ook al doordat de pastor eerder een beetje meewerkt dan dat hij voorkomt dat zij valt.

‘Ik voelde dat de duivel in haar zat’

De vrouw ligt er als verstijfd, een wit kleedje netjes op haar lichaam, een oudste zit naast haar. Ze strijkt haar over het hoofd en praat zachtjes tegen haar. “Ik voelde dat de duivel in haar zat”, zegt pastor Franklin na de dienst in zijn kantoor op de tussenverdieping van de kerkzaal. De gemeenschap is klein, de leider kent zijn mensen, en ook hun zonden. “Dan kan ik in die richting werken. Ik vraag bevrijding, zodat de vloek wordt gebroken”, zegt hij over de duiveluitdrijving.

De duivel kan zich op verschillende manieren ­manifesteren, zegt de pastor. In problemen met de familie, in schulden, in een depressie. En in homoseksualiteit, wat de pastor strijdig acht met de Bijbel en waarvoor geen plek is binnen deze gemeenschap. “Iedereen is welkom, maar homo’s moeten hun leven veranderen. Zij moeten zich eerst bekeren, dan worden ze bediend en dan komt de bevrijding en de genezing”, zegt hij. Vaak komt het niet voor, maar hij heeft homoseksuelen bediend die na het uitdrijvingsproces hetero zijn geworden en getrouwd zijn. Ook meldt hij transseksualiteit te hebben uitgedreven.

NDe Spaanstalige Dios Esta Obrando kerk te Rotterdam Zuid. Vooraan pastor Franklin Gomez. Beeld Otto Snoek

Voor nieuwe mensen zijn er elke twee maanden speciale bedieningen. Dan ziet de pastor raardere dingen dan op deze zondagochtend. “Mensen vallen, ze kruipen op de grond, ze gillen, ze doen alsof ze dieren zijn, soms geven ze over.” Hij noemt het ‘een hele verantwoordelijkheid’ om hiermee om te gaan. Daarom onderzoeken hij en gemeenteleden altijd of God met de mensen aan het werk is, of er emoties in het spel zijn, of dat ze serieuze psychische problemen hebben. In dat laatste geval adviseert hij een gang naar de huisarts.

En al kan het twee, drie dagen duren, “niemand gaat hier de deur uit zonder bevrijd te zijn”, zegt de pastor. “Je ziet gelijk als het zover is. Dan willen ze weer naar God. Net zoals de lente, begint dan alles weer te bloeien.”

De geboren Zuid-Amerikaan benadrukt dat de duiveluitdrijving voor mensen met een achtergrond als de zijne, helemaal niet zo vreemd is. In katholieke kerken in bijvoorbeeld Mexico is het dagelijkse praktijk, het is bekend in Nederlandse pinksterkerken. “Voodoo en occultisme zijn in onze cultuur ook heel gewoon”, relativeert de Rotterdamse voorganger.

Desondanks mijdt hij het spreken over de duivel in zijn preken wel. “Want als je er aandacht aan geeft, roep je het ook op. We zijn er om God te eren, niet de duivel.” Vandaag preekt hij over ‘toebedeling’; hij zegt dat alles een proces is, als een zwangerschap, met aan het eind de beloning: dat is de toebedeling. “De grootste toebedeling is de Heer. We worden door hem aangeraakt, of aangeblazen.”

Ministerio Dios Esta Obrando, letterlijk: Bedieningscentrum God is aan het werk

Gesticht: 2009

Aantal leden: 100

Nationaliteit: overwegend Dominicaans, Antilliaans, Surinaams

Voertaal: Spaans, met tolk in Nederlands

Voorganger: Franklin Susana Gomez, afkomstig uit Dominicaanse republiek, woont ruim 30 jaar in Amsterdam, deed drie jaar Bijbelschool en werd toen pastor

Aangesloten bij: onder andere bij ICP-Rotterdam, een netwerk van interculturele geloofsgemeenschappen

De rond de zestig mensen, meest vrouwen, knikken instemmend bij deze woorden. Bij de gezongen ‘aanbidding van de Heer’ door een harde band, zwaaien ze met hun armen, hun lichamen gaan heen en weer. Het kind dat op de eerste rij ligt, slaapt rustig door.

De pastor gaat na de preek het podium af, hij neemt plaats achter de avondmaalstafel met brood en plastic bekertjes met wijn. De gemeenteleden lopen langs, nemen brood en wijn mee naar hun plaats. Want avondmaal is hier een gezamenlijke viering: op aangeven van de pastor nemen de gelovigen eten en drinken tegelijkertijd tot zich. “Gracias, señor”, zegt Franklin, wiens woorden tijdens de hele dienst in het Nederlands door een oudste worden vertaald.

Als er een Nederlandse gastprediker is, gaat de vertaling andersom, naar het Spaans. Jongeren zijn het Nederlands meer machtig, voor hen staan er wel-eens Nederlandstalige opwekkingsliederen op het programma. Heel vanzelfsprekend klinkt aan het einde van de dienst het lied voor de jarige echtgenote van de pastor in vier talen: eerst in het Spaans, dan Papiaments, Engels en, als laatste: ‘Lang zal ze leven’.

Boven, aan lange tafels, is de voertaal onderling Spaans. Er is koffie en ­limonade, aan lange tafels worden bordjes kip en bietensalade geserveerd. De zaal is deze keer versierd in rood en wit. De jarige echtgenote, een boa om haar hals, heeft de kleuren uitgezocht.

Twee gelovigen vertellen

Lila Muzo (44) Beeld Otto Snoek

Lila Muzo (44), opgegroeid op Curacao in een katholiek gezin, 18 jaar geleden naar Nederland gekomen, verzorgende individuele gezondheidszorg, dochter van 24, kleindochter van 4. Zeven jaar in deze kerk

Waarom deze kerk?

“Eerst zat ik bij een andere kerk, op twee minuten lopen hiervandaan. Daar ben ik twee jaar gebleven, maar ik hoorde dat pastor Franklin mensen zocht. Ik ben hier gaan kijken en ik vond het leuke mensen. Het is multicultureel, Dominicanen, Antillianen, Colombianen, we zijn met heel veel verschillende nationaliteiten en etniciteiten, dat is mooi en goed.”

Welke rol speelt de kerk bij uw leven in Nederland?

“Ik geloof in God, je bent niet alleen. De kerk is heel goed voor mensen, er is contact met anderen, als je thuisblijft, word je misschien depressief. We bidden voor zieken, we bezoeken mensen in het ziekenhuis of gaan bij ze thuis langs. Veel mensen wonen alleen. Een vriendin van mij werkt in de kinderbescherming. Ze werd heel ziek en ik heb voor haar een video gemaakt. Je probeert met je geloof mensen te helpen.”

Wat heeft u vanochtend het meest aangesproken?

“De muziek, het zingen, de aanbidding, voor mijn familie en voor de situatie in de wereld. Het is een beetje rommelig in veel landen, en daar bidden we voor. En we vragen ook aan God of mensen beter kunnen worden. Mijn buurman moest twee keer aan een hernia worden geopereerd. Ik zei: ‘Ik bid voor je, de derde keer gaat het goed’. Het is een Nederlandse man, hij zei: ‘O Lissette, dank je wel, jij bidt voor mij!’”.

Lissette Angelista (55) Beeld Otto Snoek

Lissette Angelista (55), was in de Dominicaanse Republiek lid van een pinksterkerk, 15 jaar in Nederland, kapster, een nichtje woont bij haar

Waarom deze kerk?

“Een cliënt van mij heeft me meegevraagd, en hier ben ik. Ik was niet gelovig. Nou ja, we waren katholiek, we moesten verplicht naar de kerk, met onze mooie kleren aan. Als katholiek ken je God wel een beetje, maar dan weet je nog niet wat de Heilige Geest voor jou kan doen. Die begeleidt je om je familie niet te vergeten. Je moet blijven bidden dat ze worden verlost van het kwade en God leren kennen. Want wie het Woord niet kent, gaat verloren.”

Welke rol speelt de kerk in uw leven in Nederland?

“De kerk helpt me om op het rechte pad te blijven. Toen ik nog niet hier kwam, ging ik uit, ik rookte een pakje per dag, ik dronk veel. Vroeger heb ik ook drugs gesmokkeld ... Ik deed domme dingen. Mijn hele manier van denken en doen is veranderd dankzij Jezus en daar ben ik heel blij om.”

Wat heeft u het meest aangesproken in de dienst?

“Dat we blijven geloven in God, hoe moeilijk de situatie ook is. Ik was heel erg ziek, ik heb een herseninfarct gehad, maar nu kan ik weer naar de kerk. Mijn gemeente heeft voor me gebeden, ze stond zo achter me. De vijand kan je lichaam pakken, maar niet je ziel. Ik ben een wonder van God en dat wil ik aan iedereen geven.”

Voor de serie ‘De kerk krijgt kleur’ bezoekt Trouw-journalist Maaike van Houten een aantal migrantenkerken. Ze gaat onder andere naar een Caribische, een Poolse, een Chinese en een Schotse kerk, allemaal in Rotterdam. Kijk voor eerder afleveringen op www.trouw.nl/migrantenkerken. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden