Het kleine gezelschap beleeft zijn geloof uitbundig.

In de internationale pinkstergemeente zit de kracht in de herhaling

Het kleine gezelschap beleeft zijn geloof uitbundig. Beeld Otto Snoek

De autochtone kerk wordt kleiner, de migrantenkerk is springlevend, en dus wordt het Nederlandse christendom steeds veelkleuriger. Vandaag: de internationale pinkstergemeente.

Ze hebben al op zeven, acht verschillende locaties gezeten in Rotterdam, laatstelijk kwamen ze samen in de Bethelkerk, een oude protestantse kerk die nu wordt gebruikt door verschillende gezelschappen. Maar sinds 2017 heeft internationale pinkstergemeente Christian Family International een eigen plek in een voormalige garage en winkel. Die zit onopvallend tussen een paar andere garage-achtige panden, alleen door een paar posters bij de voordeur herkenbaar als geloofsgemeenschap.

Die ruimte past hen als een jas, ze is hoogstens aan de grote kant voor het kleine gezelschap dat hier vanmiddag zijn geloof uitbundig beleeft; alleen de voorste rijen zijn gevuld. Ruim voordat de dienst begint zijn alle zaaltjes in gebruik. In het kantoor van pastor Nana Opoku Konu zijn een paar mensen aan het bidden, hardop, het is in het hele pand te horen.

In de kerkzaal, volgehangen met kleden met Bijbelteksten, is een hele wand ingeruimd voor muziek en geluid. De band met keyboard en drumstel bereidt zich losjes voor. Om de indrukwekkende geluidsapparatuur zit een plastic voorzetwand als zou je er een plaatje kunnen aanvragen.

Een vrouw op de voorste rij wisselt haar slippers voor hoge hakken in het oranje van haar broek en blouse. De gitarist kijkt op zijn horloge en geeft het startsein voor het eerste nummer. Zangbundels ontbreken, iedereen kent de tekst uit zijn hoofd. De kracht zit in de herhaling én in het forse volume: waar de gelovigen aanvankelijk alleen meewiegen, lopen ze al gauw naar voren om al zingend en dansend hun geloof te belijden. Ze houden het moeiteloos meer dan een uur vol, ook de vrouw met een tamboerijn, die af en toe een ‘halleluja’ jubelt.

Vertrouwen

In een eigen hoek achter een glazen tafel zit bisschop Nana, in een crèmekleurig pakmet een gouden kruis en het label van CFI op het jasje geborduurd. De bisschop heeft dit keer maar een zeer beperkte functie.

In deze internationale geloofsgemeenschap met vestigingen in Ghana, Frankrijk, Duitsland en Amerika is mei de maand waarin de pastor wordt ontzien. Gemeenteleden nemen de taken van hem over, ze zijn de ‘wapendragers’ van hun leiders – en van God.

En zo beklimt deze middag gemeentelid Antonia Ehima het podium met roestbruine vloerbedekking, twee leren fauteuils en grote boeketten kunstbloemen. De maatschappelijk werkster, afkomstig uit Nigeria, spreekt over de zegeningen van het wapendragerschap. “Je krijgt alleen maar meer. Als je de dingen in vertrouwen doet, krijg je alles.” Dat vergt wel enige training: “Bid, bid. Altijd, in de morgen, in de middag, in de avond! Je moet doorzetten, en bemoedig jezelf door iets goeds te doen!” Er wordt instemmend geroepen: Amen, Halleluja!.

De betrokkenheid van de gelovigen is groot. Hun aantal wisselt volgens bisschop Nana nogal, er zijn er ook weleens meer dan vandaag. De gemeenschap is groter geweest, maar na het vertrek van een aantal leden naar België en Frankrijk is de Rotterdamse CFI geslonken. Nana is wel hun bisschop gebleven.

Naar Bijbels voorschrift wordt de gelovigen gevraagd een tiende van hun inkomsten te geven aan de kerk – de interim-pastor dringt daar na de preek nog eens stevig op aan. Gemeenteleden steken geld in envelopjes en leggen die neer op het podium. Of ze schrijven op hoeveel ze gaan geven. Hun geld is hard nodig, ze moeten met weinigen de gemeenschap overeind proberen te houden.

Waardeloos

Een in zwart pak gestoken ouderling valt voorover en blijft een tijdje op de grond liggen. Bisschop Nana maant de band wat harder te spelen, zijn medegelovigen neuriën met de muziek mee. Met een welgemeend ‘amen’ staat de man weer op. Hij vertelt dat hij twintig jaar geleden Afrika verliet. “Ik ben nu een Nederlander! Ik ben gezegend in Holland, wat kan ik terugdoen?” Hij krijgt applaus, ondertussen gaat het ritueel met de envelopjes gewoon door en blijft de pastor de gemeente uitnodigen te geven.

Antonia Ehima leest voor welke activiteiten er deze week allemaal zijn. Leiderschapsmeetings, vrouwengroepen, mannengroepen, Bijbelstudie, gebedsbijeenkomsten, maaltijden, naailes, evangeliseren, er is elke dag wel wat.

De bisschop sluit af met de zegen. Hij doet de extra verlichting op het podium uit en richt zich nogmaals tot zijn gehoor. “Onthou dat je nooit waardeloos bent, laat niemand je dat vertellen. In de hand van God ben je iemand!” Na de dienst houdt hij zitting in zijn kantoor, de ene na de andere gelovige loopt er binnen voor een persoonlijk gesprek. In de eetkamer wordt gezongen, in de kerkzaal zegent de ouderling twee gemeenteleden die voor hem zijn geknield.

Christian Family International

Gesticht: 1999
Aantal leden: 35-40
Nationaliteit: 13 nationaliteiten, oa Ghanees, Nigeriaans, Soedanees, Surinaams
Voertaal: Engels
Voorganger: bisschop Nana Opoku Konu, afkomstig uit Ghana, in dienst bij CFI sinds begin jaren tachtig, oprichter van de CFI-Bijbelschool. 
Kwam twintig jaar geleden naar Nederland
Aangesloten bij: de internationale gemeenschap CFI

‘Ik wil Christus volgen en dat doe ik graag hier in deze kerk’

Crystalina Agyeman-Prempeh, 20, student rechten en filosofie, ouders komen uit Ghana, geboren in Rotterdam

Crystallina Agyeman-Prempeh Beeld Otto Snoek

Waarom deze kerk?

“Ik ben in de kerk geboren en ik ben hier van jongsaf aan actief. Als kind vertaalde ik al preken voor mensen die geen Engels verstonden, mensen van allerlei soorten komaf. Als je jong bent is het echt gewenning, maar als je 13, 14 bent ga je meer nadenken over je contact met God. Ik dacht: Ik wil Christus volgen en dat doe ik graag hier in deze kerk.”

Welke rol speelt de kerk in je leven in Nederland?

“Ik spendeer veel tijd in de kerk. De universiteit had ik niet zo goed doorlopen als ik God niet had gekend. Ik studeer veel, je komt er niet alleen met bidden, maar de Heer heeft me wel geholpen. Ik doe hier allerlei workshops, cake bakken, haar doen, ik help bij de bazar en bij diakonale activiteiten. Je leert in de kerk ook vroeg te spreken in het openbaar. Dat soort vaardigheden ontwikkel je door hier dingen te doen en daar heb ik natuurlijk bij mijn studie ook wel wat aan.”

Wat heeft je vandaag het meest aangesproken?

“Het mooiste vind ik de aanbidding. Dan heb ik veel contact met God, ik kan me erin verliezen op een goeie manier. Ik vergeet alle problemen als ik met Hem in verbinding sta. Ik kan Hem alle eer teruggeven en ben dankbaar voor wat Hij heeft gedaan. Als ik dat met zingen ook nog aan anderen kan overbrengen, vind ik dat heel mooi.”

‘De gemeente nam me als een familielid op, dat is echt fijn’

Tjidid Abdudi, 38, tramcontroleur en beveiliger, in Soedan katholiek opgevoed, sinds 1998 in Nederland, getrouwd met een Nigeriaanse vrouw.

Tjidid Abdudi Beeld Otto Snoek

Waarom deze kerk?

“Toen ik in Nederland kwam, had ik het heel moeilijk, mijn geloof was heel zwak. Je moet overleven, zonder baan, zonder documenten. Een vriendin van me bracht me hierheen en sindsdien heb ik geen dienst meer gemist. Ik begon weer te geloven dat met God alles mogelijk is. Hoe hier wordt gepreekt over God, dat verfrist mijn ziel.”

Welke rol speelt de kerk in uw leven in Nederland?

“Ik heb veel aan de kerk te danken. De gemeente heeft me geholpen door te bidden. Ze namen me als een familielid, dat is echt fijn. Als ik een probleem heb, bespreek ik dat met de bisschop. Er was ook Nederlandse les, dat was handig, ik ben in het Engels opgegroeid. Ik heb een adres gekregen waar ik naar werk kon zoeken. De kerk heeft me naar de juiste plekken gebracht.”

Wat heeft u vandaag het meest aangesproken?

“Ik vind alles mooi, van begin tot eind. Ik kijk altijd of God een bericht voor me heeft, of hij me iets geeft om me helpen. De preek van vandaag ging juist over hoe je je predikant kan steunen. Ik doe dat, voor God, en dat geeft me rust. Ik bid, ik geef geld, en God doet de rest. Ik geef een tiende van mijn inkomen aan de kerk. In vergelijking met wat God voor me doet, is dat helemaal niks. Alles wat ik in mijn leven heb bereikt dank ik aan God. Mijn huis, mijn vrouw, en de kinderen komen nog. Ik blijf bidden.”

Lees ook:

Het Nederlandse christendom verschiet in rap tempo van kleur

De autochtone kerk wordt kleiner, de migrantenkerk is springlevend, en dus wordt het Nederlandse christendom steeds veelkleuriger. We beginnen onze serie over dit onderwerp met de vraag: hoe ziet dat eruit?

Nog nooit verloren kerken zo snel hun leden

Nederland ontkerkelijkt in rap tempo. Nog geen kwart van de bevolking is lid van een kerkgenootschap of levensbeschouwelijke groepering. Tegelijkertijd groeien migrantenkerken en zijn jonge kerkgangers gemotiveerder en orthodoxer dan oudere generaties. 

Lees ook:

Trouw-journalist Maaike van Houten trekt eropuit en bezoekt onder andere een Caribische, een Poolse, een Chinese en een Schotse kerk. Gewoon, in Rotterdam. Lees in dit Achter de Schermen-interview met Maaike hoe dit in z’n werk gaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden