Gestalttherapeut Ila Bovenlander bereidt het ontbijt voor in het Stadsklooster

Tempelganger Ochtendgebed

Ila Bovenlander (71) over het ochtendgebed: ‘Er schuilt zoveel kracht in de vroegte’

Gestalttherapeut Ila Bovenlander bereidt het ontbijt voor in het Stadsklooster Beeld Inge Van Mill

Trouw trekt door Nederland en gaat mee met ‘tempelgangers’ van velerlei soort. Vandaag: Ila Bovenlander (71) uit Dordrecht, die meedoet aan het ochtendgebed van het Stadsklooster.

De Vriesestraat in het centrum van Dordrecht is eigenlijk nog in diepe slaap. Maar toch hoor je, als je goed luistert, beschaafd geroezemoes ­ergens vandaan komen. Als je dan ook nog eens goed kijkt, zie je dat de deur van de Trinitatiskapel openstaat. Loop erop af en het geluid neemt in volume toe. Je weet dan: hier is het te doen. De Blokker en de H&M even verderop doen wel of ze niks horen, maar hier wordt in alle vroegte gebeden.

Elke woensdag opent in dit lutherse kerkgebouw het Stadsklooster van Dordrecht – een initiatief van de Grote Kerk ter plekke – haar deuren voor morgengebeden. Het eerste begint om 7.15 uur, het tweede om 8.45 uur. Daartussen is als ‘scharniermoment’ een eenvoudig ontbijt gepland. Je hoeft niet het gehele programma te volgen, je mag ook alleen maar langskomen om een croissantje met verse jus te nuttigen.

Zo’n vijfentwintig mensen zitten vandaag in een klein zaaltje aan het ontbijt. Op de muur staat in het Latijn geschreven: ‘Jullie weten niet hoe laat de Heer zal komen’. Het geeft een onbedoelde zwaarte aan dit samenzijn. Ook gestalttherapeut Ila Bovenlander is er, zoals elke week. “Ik ben van katholieke huize en heb veel met kloosters. Ik vind het niet erg om vroeg op te staan, er schuilt zo veel kracht in de vroegte. Door eerst stil te zijn kan je in alle openheid aan de nieuwe dag beginnen.”

Rond kwart voor negen loopt iedereen zwijgend naar de kerk. Het gaat weer beginnen.

Ilja Bovenlander (2e van links) tijdens het ontbijt en de mis. Beeld Inge Van Mill

Wat is het programma ­vandaag?

De voorganger, die een witte albe draagt, steekt de paaskaars aan. Een beetje warmte is welkom, want het is best koud in de kapel. Niet voor niets houdt de organist zijn rode ski-jack aan als hij het Franse drukwindorgel bespeelt.

De voorganger steekt de kaars aan en bidt het aanvangsgebed ‘Open onze lippen, Heer’. De aanwezigen antwoorden zachtjes, alsof ze niemand wakker willen maken: “En onze mond zal uw lof verkondigen”. Dan volgt Psalm 139 (‘Heer u kent mij, u doorgrondt mij’) en vervolgens is iedereen weer even stil. Ook Ila. “Je kunt ook alleen thuis mediteren en dat doe ik ook. Maar het is fijn dat één keer per week samen met anderen te doen en daarna dingen te delen met elkaar. Ook dat gezamenlijke ontbijt is fijn. Het lijkt hier soms wel een stadsherberg.”

Zijn er rituelen?

Je zou kunnen zeggen dat het ochtendgebed één groot ritueel is. De Evangelielezing (Mattheüs 5), de geplande stiltes en de gebedsmomenten. Alles voltrekt zich volgens een zacht dwingend ritme. Ila: “Ik bid dat het mijn kinderen goed mag gaan. Dat God, of de Ene, of hoe je het ook noemt, een beetje naar ze omkijkt.”

Wat hier niet de bedoeling is

Het draait hier om stilte, dus vreemd geluid wordt niet op prijs gesteld. Laat staan herrie. De man die later binnenkomt en zijn uiterste best doet ongemerkt zijn plek in te nemen, rekent buiten het gekraak van zijn stoel. Buiten maken leveranciers van de winkels die langzaam maar zeker opengaan, regelmatig inbreuk op de stilte. “De kunst is om toch bij de stilte te blijven”, zegt Ila. “Je denken zegt: het is verstorend. Maar de kunst van het mediteren is om dat niet te laten gebeuren. Diep in je hart, voorbij alle denken, is het stil. Dat voelt zo enorm liefdevol.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden