Zin in het alledaagseEvert Arbman

‘Ik kan me nu, meer dan vroeger, losmaken van de vraag of ik goed genoeg ben’

Evert Arbman: ‘Minder verslaving voor meer vrijheid, dat werd mijn motto.’ Beeld Judith Jockel
Evert Arbman: ‘Minder verslaving voor meer vrijheid, dat werd mijn motto.’Beeld Judith Jockel

Welk verhaal geeft uw leven zin? Trouw-lezers vertellen hun verhaal. In deze aflevering: Evert Arbman (1965). ‘Van kinds af aan was de behoefte aan erkenning aanwezig, gevoed door onbewuste angst: Ben ik goed genoeg in de ogen van mijn ouders?

Peter Henk Steenhuis

“Mijn auto was tot de nok toe gevuld met mijn vaders inboedel. Mijn reis van 3.000 kilometer naar mijn nieuwe appartement in Turkije, langs vrienden in Duitsland, Tsjechië en Oostenrijk, stond voor de deur. Alleen nog even dat appje van mijn zus afhandelen. Zij had verteld over de dochter van mijn vaders buurvrouw. Net als ik had deze vrouw in korte tijd afscheid genomen op haar werk, haar vader verloren en was zij gescheiden. ‘Misschien een keer afspreken voor een kopje thee?’, opperde mijn zus.

“Een therapiesessie is niks voor mij. Een kopje thee of een borrel met een vrouw is voor de gezelligheid en meer, niet om mijn emoties te verwerken. Maar nu mijn auto was volgeladen met oude huisraad, klaar voor vertrek, leek het me onbeleefd om stilletjes met de noorderzon te vertrekken.

Ego

“Een paar jaar geleden was mijn ego nog vol op dreef. Na omzwervingen door Oost-Europa was ik met mijn Duitse vriendin in de buurt van Düsseldorf geland. In Nederland leidde ik de software-unit binnen de Nederlandse tak van een adviesbedrijf. Door de week verbleef ik bij mijn vader, in Roelofarendsveen. Rond het weekeinde was ik in Duitsland, bij mijn dochter, mijn vriendin en mijn tennismaten. De lekkere flow was er, met de acquisitie van zes bekende banken voor onze software en het team eromheen. Maar bij de verzelfstandiging van de software-unit werd mijn baan overgedragen aan een jongere collega, die ik zelf een half jaar geleden had binnengebracht. Dat was een grote schok voor me, ik belandde in een acute depressie.

“‘Wie zijn de belangrijke verbindingen in je leven?’, vroeg de psychiater een paar weken later. Een lastige vraag, vond ik: ‘Mijn dochter, mijn nichtje… en mijn tennismaten’. ‘Ben je niet getrouwd?’, klonk het. ‘Ik heb wel een relatie’, zei ik, ‘maar…’. Toen wist de psychiater genoeg. En ik ook. Behalve mijn werk liep ook mijn relatie op de klippen.

“Mijn ex was niet verrast. Aan het begin van onze relatie kropen we tegen elkaar aan op de bank met een glaasje wijn en onze pasgeboren dochter op schoot, lachend en openhartig. Twintig jaar later zaten we op dezelfde bank maar ieder in zijn eigen hoek en dronken niet een glaasje maar een fles wijn per avond. De intimiteit, seks en affectie is in onze relatie veel te vroeg op een te laag pitje komen te staan. Allebei zochten we hiervoor compensatie: we hadden beiden, voor langere tijd, seks buiten onze relatie.

Goed genoeg

“Dat overspel was onderdeel van mijn onderbewuste mentale verslavingen. Naast het lichamelijke bevredigingsaspect vervulde dit ook onbewust de behoefte aan erkenning en goedkeuring van mijn ego. Die was van kinds af aan aanwezig, gevoed door onbewuste angst: ben ik goed genoeg in de ogen van mijn ouders? Later: voldoe ik aan de verwachtingen van mijn vriendin? Met successen en erkenning op het werk verhulde mijn ego deze angsten.

“Na het afscheid van mijn werk, mijn vriendin en de korte depressie, ontwikkelde ik mijn bewustzijn over de verslavingen die mijn gedrag stuurden. Mijn angsten waren te lang vertroeteld met lekker veel koffie-kickmomentjes of met een halve fles whisky om van slecht nieuws goed nieuws te maken.

Proef op de som

“Minder verslaving voor meer vrijheid, dat werd mijn motto. Vrijheid die mij liet dromen van een plekje aan zee. De val van de Turkse Lira en de pracht van de Egeïsche zee met haar eilandenrijkdom, leidde mij naar fraaie appartementen in het Turkse Gümüşlük. Oktober 2018 stapte ik op het vliegtuig, om de proef op de som te nemen. Aangekomen op het pikdonkere vliegveld van Bodrum doolde ik rond op zoek naar de autoverhuur en dacht ineens bij mezelf: ‘Wat ben jij hier in hemelsnaam aan het doen?’

“Uiteindelijk toch aangekomen in Gümüşlük, volgde een warm welkom in het hotel. Iets verderop, in het authentieke vissershaventje, kwam rond middernacht nog een heerlijke gegrilde vis op tafel met toch maar een fles witte wijn erbij voor de schrik. De warme en liefdevolle mensen en sfeer van Gümüşlük veroverden mijn hart. Met Oud en Nieuw ging mijn dochter mee als tweede geweten. Ook zij was oprecht enthousiast en ervoer de liefde voor Gümüşlük. Zo kocht ik mijn appartement ‘Peace’.

“In diezelfde tijd was dating een hobby van mij. Op het punt van vertrek naar Turkije, met de inboedel van mijn vader in de auto, stuurde ik dat appje naar de dochter van de buurvrouw van mijn vader. Niet veel later stond ze voor de deur. Ik deed open. Het was meteen anders dan bij alle voorgaande dates. Er gebeurde iets, onverwacht op 54-jarige leeftijd, toch weer verliefd! De verliefdheid bleek wederzijds. Romantisch samen zeilen op het Braassemermeer voor de deur. Ik belandde in een spagaat: ik wilde op reis, 3.000 kilometer naar Turkije met een auto vol spullen, maar deze ontkiemende relatie was me te veel waard!

Levenslessen

“Ik woon nu in Turkije, waar ik een groot deel van het jaar verblijf. Daar heb ik mijn roman geschreven. Niet met commercieel oogmerk, maar om mijn levenslessen te delen met mijn dochter en anderen. Mijn dochter heeft bij het lezen veel gelachen, een beetje gehuild en ervan geleerd.

“Mijn vriendschappelijke verbindingen en die met mijn dochter waren altijd zuiver en onafhankelijk. Voor mijn werk gold dat in mindere mate omdat daar de verslaving naar erkenning meespeelde. Mijn grootste uitdaging was de relatie met mijn liefdespartner, die was fundamenteel niet goed. Dat is veranderd, ik kan mij nu beter losmaken van de vraag of ik goed genoeg ben. Verbindingen met naasten zijn de laatste jaren vrijer, onafhankelijker en zuiverder geworden.

“In de toekomst zal ik meer in Nederland zijn, waar wij inmiddels een nieuwbouwhuis hebben gekocht. Nu verblijf ik even op huisnummer 9 bij mijn nieuwe schoonmoeder, vroeger woonde ik op 11 bij mijn vader. Ben ik in mijn leven één huisje opgeschoven? Nou ja... straks wonen we op nummer 7.”

Lees ook:

‘Als ik iets bouw, dan is het er! Als ík er niet was geweest, was dit ding er niet geweest’

Welk verhaal geeft uw leven zin? Trouw-lezers vertellen hun verhaal. In deze aflevering: meubelmaker Lika Kortmann (1977). ‘Dat scheppende, uit niets iets maken – dat vind ik mooi.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden