Erik Jan Paulus met zijn zoon op zijn schouders.

Zin in het alledaagse

‘Ik had mijn vader 33 jaar eerder willen ontmoeten’

Erik Jan Paulus met zijn zoon op zijn schouders.Beeld Lars van den Brink

Welk verhaal geeft uw leven zin? Trouw-lezers vertellen hun zingevingsverhaal. In deze aflevering: Erik Jan Paulus (1979). Hij is pas echt volwassen geworden sinds hij weet wie zijn vader is. ‘Ik voel mij completer nu ik hem ken.’

Een paar weken nadat ik zijn naam gegoogeld had, mailde ik mijn vader: ‘Drinken we een keer een kop koffie samen?’ Hij was niet moeilijk te vinden geweest, als taalwetenschapper had hij een vertaalbureau onder zijn eigen naam. Toen ik zijn foto op internet zag, wist ik onmiddellijk: dat is m’n vader. We lijken op elkaar. Ik had niets anders weten te verzinnen dan deze neutrale vraag naar koffie, die voor hem en voor mij weinig bedreigend was en ook geen verdere bijbedoeling verraadde. Na 43 minuten popte er een e-mailbericht in mijn inbox op: ‘Dat lijkt me prima, waar en wanneer?’

Voor mijn geboorte zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Mijn vader was toen 26 en mijn moeder 21, zo kan dat gaan. Hij was wel van mijn komst op de hoogte. Na mijn geboorte is het contact verwaterd, ook dat gaat zo. Ik ben in volledige harmonie opgegroeid met mijn moeder. Maar toen ik in 2011 zelf vader werd, raakte ik in verwarring. Ik zag mijn vrouw niet langer alleen als mijn vrouw, zij was nu ook de moeder van mijn zoon.

Toen ik dat jongetje in handen had, dacht ik: hoe kan je de verantwoordelijkheid voor zo’n jongetje níet willen nemen? Hoe kan je zo harteloos en egoïstisch zijn de moeder van je kind in de steek te laten? Ik kwam in een rollercoaster van emoties terecht, want tegelijkertijd genoot ik met volle teugen van het vaderschap en de liefde die wij hem konden geven.

Achtbaan van emoties

Mijn vrouw bracht het onderwerp ‘vader’ ter sprake, en het feit dat mijn vader nu opa geworden was. Met mijn moeder was hij zelden of nooit onderwerp van gesprek geweest. ‘Waarom zoek je hem niet op?’, vroeg mijn vrouw. ‘Ben je niet benieuwd?’ Ik wilde aanvankelijk niets weten van een ontmoeting: ‘Hij heeft me al een keer afgewezen en wat als hij dat nu nog een keer doet?’

Die achtbaan van emoties leidde tot een zoektocht naar mijn identiteit. In het voorjaar van 2013 belandde ik toevallig bij een Argentijnse handlezeres. Zonder iets van mijn achtergrond te kennen, wist zij van alles en nog wat over mij te vertellen. Ze eindigde de sessie met: ‘Je moet niet boos zijn’. Daarna vroeg ze mij of ik haar opmerkingen kon duiden. Ik brak, in tranen deed ik mijn verhaal. Aan het einde ervan zei ze: ‘Het zal niet lang meer duren voor je met hem in contact treedt’.

Hij oogde gespannen

Op donderdag 26 september 2013 nam ik de trein vanuit Zwolle; om 12.48 kwam ik aan op station Amersfoort. Ik ging die dag, als volwassen man van ruim 33 jaar, voor het eerst mijn biologische vader ontmoeten. Om 13.03 stapte ik het etablissement binnen. Daar zat hij. Hij oogde gespannen en zat wat op zijn telefoon te kijken. Hij wist zich moeilijk een houding te geven en kwam afstandelijk over. Na een kwartier produceerde hij de vraag: ‘Leven je ouders nog?’ Een onbegrijpelijke vraag, die pijnlijk duidelijk maakte hoe ver wij van elkaar afstonden. Ik keek hem aan: ‘Ja, mijn moeder leeft nog en mijn vader zit tegenover mij’.

Men zegt wel eens dat de zorglijn na je 18de overgaat van moeder op vader. Dat ik die sturende hand heb gemist, heeft zich tussen mijn 18de en 22ste doen gelden. Ik ben uit huis gegaan, ben aan een aantal opleidingen begonnen en heb ze weer afgebroken. Ik wijt dat niet enkel aan het feit dat ik geen vader had. Maar ik was zoekende, het was mooi geweest als een vaderfiguur mij in mijn nekvel had gegrepen om te tonen hoe je de grotere zaken aanpakt.

Na de koffie kwam er een fles wijn op tafel en werd onze kennismaking een stuk relaxter. We drukten onze handen tegen elkaar op zoek naar herkenning. We spraken uren over mijlpalen in onze levensloop, sport en interesses. Ronduit gelukkig én behoorlijk aangeschoten stapte ik ’s avonds in de trein naar huis. We zijn per e-mail gaan corresponderen. Ellenlange verhalen deelden we met elkaar, van verleden tot heden en wat ons dagelijks bezighield. Ik maakte kort daarna kennis met twee halfzusjes met wie ik inmiddels goed contact heb. Samen trokken we over het eiland La Palma, speelden eindeloos backgammon en dronken liters wijn. We ontdekten dat we allebei van een bourgondisch leven houden.

Poolen in Amsterdam

Ik heb antwoorden gekregen op nooit gestelde vragen. En we stuitten op toevalligheden, dat we goed kunnen biljarten. Nu gaan we eens in de zes weken poolen in Amsterdam. En telkens weer prijzen we ons gelukkig dat we in elkaars leven zijn gekomen en dat oude pijn vergeten kan worden.

Nee, niet vergeten, de rauwe rand blijft, en die wordt zelfs meer gevoeld naarmate wij meer contact kregen. Doordat we zo goed met elkaar kunnen opschieten, groeit het besef: deze man had ik ook wel 33 jaar eerder willen ontmoeten. Dat komt ook doordat hij opa is. Als hij mijn zoon voorleest, denk ik: dit heb ik niet gehad. Dat is geen boosheid, wel een realiteitsbesef.

Het heeft zin te weten waar je vandaan komt. Ik ben nu veertig, naarmate je ouder wordt, leer je jezelf beter kennen. Wat je behoeftes zijn, waarvoor je staat. Bij mij is dat proces van volwassenwording pas definitief op gang gekomen vanaf het moment dat ik wist wie mijn vader was. Ik voel mij completer nu ik hem ken.”

Heeft u ook een zingevingsverhaal te vertellen? Mail zingeving@trouw.nl.

Lees ook:

Zin in het alledaagse

In de verhalenreeks Zin in het alledaagse vertellen Trouw-lezers hoe ze zin geven aan hun bestaan. Eerdere afleveringen uit de reeks zijn hier terug te lezen. Bij de reeks hoort ook een podcast. Klik hier om de podcast te beluisteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden