Beeld trouw

Overzicht Bladen

Ik ben in blijde verwachting? Liever: Wij zijn zwanger

‘Ik ben in blijde verwachting.’ Hoort u dat een zwangere vrouw nog weleens zeggen? Mariska van Beusichem, stadspastor in Zwolle, komt dat ‘blijde’ in elk geval zelden nog tegen. Tegenwoordig zeggen aanstaande ouders: ‘wij zijn zwanger’, schrijft ze in Gaandeweg. Dit magazine van de Protestantse Gemeente in Zwolle is deze maand gewijd aan het thema ‘In blijde verwachting’ – typisch voor december. Die begon afgelopen zondag in christelijk Nederland met de eerste van de vier adventszondagen, de dagen van verwachting, vooruitlopend op het feest van de geboorte van Jezus.

Gaandeweg sprak met twee ouders die hun kind laten dopen. Wat verwachten zij van de kerk? Bij de doopdienst wordt de gemeente gevraagd ouders te helpen ‘te groeien in het geloof en Christus na te volgen’. Voor Anne-Els Ekker, die binnenkort zoon Jurre laat dopen, is die belofte meer dan symbolisch: “Het zijn woorden waardoor je je als ouder gesterkt voelt, ze geven je het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Mochten er moeilijkheden zijn tijdens de opvoeding, dan weet je dat er altijd een plek is waar je vragen kunt stellen.” Ze denkt niet daar ze daar gebruik van gaat maken, ze zal eerder bij vrienden aankloppen. “Maar het feit dat het kan stelt gerust, dat is wat zo’n gelofte met mij doet.”


Ook het kerkblad van de Lutherse gemeente Utrecht-Zeist haakt in op advent. Wat verwachten we nu eigenlijk? Kerkbestuuder Izaäk van Kralingen denkt dat ‘de gemiddelde mens op straat’ zal zeggen dat-ie met Kerst een gezellige dag verwacht met cadeaus en lekker eten en drinken. En, als het meezit, een twijfelend ‘vrede’. Van Kralingen probeert het thuis ook gezellig te maken, daar niet van. Maar christenen zouden nog wat meer mogen doen: “Als Christus morgen nu werkelijk op de stoep zou staan, zijn we dan alleen bezig geweest om het voor onszelf gezellig te maken en vonden we de stal goed genoeg voor de vluchteling? Of kunnen we zeggen: ik heb getracht het voor mijn naaste en mijzelf zo gezellig mogelijk te maken. Of dat ons lukt? Bij de een beter dan bij de ander, maar daar gaat het niet om. Wij verwachten, maar God verwacht ook iets van ons, dat wij het goede doen en het kwade nalaten. Verwachten is ook hopen, hopen op een betere toekomst, een nieuwe aarde.”

Een betere toekomst, mensen kunnen die verwachten, erop hopen, maar ook zelf vormgeven. Voor zichzelf, of voor een ander – daar is Ann Weseka mee bezig. Haar verhaal staat in het Wilde Ganzen Magazine. De Keniaanse arts groeide op in een arm gezin met acht broers en zussen. Jong verloor ze haar vader aan een beroerte, wat met medicijnen makkelijk voorkomen had kunnen worden. Zijn dood motiveerde haar om dokter te worden, zodat ze mensen zoals haar vader kon helpen. Weseka, die in Nederland woont, heeft in Kenia twee klinieken gebouwd.

Nu is ze – met hulp van Wilde Ganzen – bezig met een ziekenhuis voor zwangere vrouwen en kinderen: “Ik wil heel graag voorkomen dat in arme gezinnen baby’s of moeders onnodig sterven”. Aanleiding was een vrouw die – vast – in blijde verwachting was en aanklopte bij Weseka’s kliniek. “Ze smeekte om hulp. We zagen dat het goed mis was, maar hadden geen operatiekamer en ook niet de juiste instrumenten om haar te helpen. We wilden haar doorsturen naar het ziekenhuis in de regio, maar dat was ver weg en hoe regel je het vervoer? De vrouw verloor haar baby en die dag brak mijn hart.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden