De Amerikaanse metal-artiest Liturgy (Hunter Hunt-Hendrix) ging in transitie van man naar vrouw. Toen ze eindelijk zichzelf kon zijn, hervond ze een connectie met God.

InterviewTransitie

Hunter Hunt-Hendrix heeft als vrouw God gevonden. ‘Ik klampte mezelf vast aan een vals zelfbeeld’

De Amerikaanse metal-artiest Liturgy (Hunter Hunt-Hendrix) ging in transitie van man naar vrouw. Toen ze eindelijk zichzelf kon zijn, hervond ze een connectie met God.Beeld Maikel Samuels

Toen de metal-artiest Hunter Hunt-Hendrix in transitie ging, en eindelijk zichzelf kon zijn, maakte ze een spirituele transformatie door. Ze maakte er een opera over, die ze zondag met haar band Liturgy in Tilburg uitvoerde.

Ruben Altena

De straten van Tilburg kleuren zwart met metalfans in donkere kleding met onleesbare bandnamen. Ze zijn op weg naar een van de meest unieke optredens op het Roadburn festival, van de black metal band Liturgy. Al dat duister ten spijt: deze band wil juist licht in de wereld brengen.

In de zaal hangt al voor de show begint een geladen spanning. De duizenden bezoekers krijgen de van dit muziekgenre te verwachten extatische uitbarstingen van vervormde gitaar te horen, met denderende drums en ijselijk gegil. Maar ook passages waarin dwarsfluit, harp, orgel en strijkers centraal staan.

Liturgy is het geesteskind van de Amerikaanse artiest Hunter Ravenna Hunt-Hendrix (37). Zij presenteert de première van haar opera Origin of the Alimonies in combinatie met een film, en in samenwerking met een klassiek ensemble van Nederlandse muzikanten.

Twee jaar geleden kwam Hunt-Hendrix uit de kast als transgender, en ging ze in transitie van man tot vrouw. In de video die onderdeel uitmaakt van de opera, en die in Tilburg voor het eerst te zien is, staat haar lichamelijke verandering centraal. Haar lichaam is gefilmd op het moment dat ze zes maanden in haar proces van transitie zat, inclusief net gegroeide borsten.

Hypocriete geloof

Hunt-Hendrix’ grootvader was een olietycoon die in zijn tijd bekend stond als de rijkste man ter wereld. Haar ouders zijn beroemde relatietherapeuten en bestsellerauteurs. Ze is christelijk opgevoed, maar als tiener verwierp ze dat in haar ogen hypocriete geloof. Lange tijd voelde ze zich vervreemd van haar familie en van de wereld, vertelt ze in een telefoongesprek afgelopen week. “Ik ervoer veel verwarring, ook omdat ik geen woorden had voor mijn genderdysforie. Het is zo pijnlijk geweest.”

De band Liturgy werd vanaf hun eerste album Renihilation in 2009 gezien als vernieuwers van de black metal. Dat genre bestaat uit doordenderende drums, schelle, snelle gitaarakkoorden en krijsende vocalen in plaats van zang of grunting zoals in death metal. Het behoort daarmee tot de meest extreme en ontoegankelijke vormen van gitaarmuziek. De Noorse pioniers van het genre werden begin jaren negentig deels geïnspireerd door het satanisme.

Iets daarin intrigeerde Hunt-Hendrix. “Ik voelde me aangetrokken tot de spirituele elementen in black metal. Juist omdat de muziek zo expliciet antichristelijk is, zit er veel christelijke esthetiek in.”

Maar heel recent is haar abstracte interesse in religie veranderd in een door en door spiritueel leven. Ze heeft ‘een nieuwe rust gevonden’, vertelt ze. “Door mij te richten op het geven van liefde. Ik bid en mediteer veel om dat te bereiken. Daardoor ontdek ik een godsbewustzijn, waardoor ik innerlijk tevreden raak en niet zoveel nodig heb van anderen.”

Mystieke ervaringen

Ze moet nog wennen aan die nieuw ontdekte spiritualiteit, maar erover vertellen gaat haar gemakkelijk af. “Ik heb een relatie met een persoonlijke God gekregen zoals ik die niet eerder had. En begin dit jaar heb ik zelfs een paar intense mystieke ervaringen gehad.”

Het had er alles mee te maken dat ze meer zichzelf is geworden na haar transitie. “Waarschijnlijk lukte het mij niet om een relatie met God in zijn volle dynamiek te ervaren omdat ik mezelf vastklampte aan een vals zelfbeeld van mij als man.”

null Beeld Maikel Samuels
Beeld Maikel Samuels

Ze verwerkt in haar muziek en essays ideeën uit verschillende filosofische stromingen en religieuze tradities. Van de joodse kabbala tot antikapitalistische theorie, en van de mystieke poëzie van William Blake tot hindoeïstische rituele zang. Ook heeft ze een grote interesse ontwikkeld in heiligen en mystici. “Iets wat zij delen is een vermogen om dankbaar te zijn voor het bestaan en bezield te worden door liefde. In plaats van liefde te vragen van de wereld, kunnen zij die liefde en dankbaarheid delen met anderen. Dat is waar ik naar streef, met alles wat ik kan. Om niet zoveel van mensen te willen en hen niet te beschadigen.”

Leven vol pijn

In haar eigen leven ging dat vaak niet vanzelf, zegt ze. “Ik heb een moeizaam leven vol pijn gehad. Voor mensen zoals ik is een normaal bestaan eigenlijk geen optie. Dat geldt misschien ook voor profetische types. Die mystiek was iets wat ik bewonderde, maar wat me zelf niet lukte.”

In black metal klinkt normaal gesproken misantropie en nihilisme door. Met Liturgy wil Hunter Hunt-Hendrix zich hier tegen afzetten. In filosofische essays beschrijft ze hun werk als transcendentale, zelfoverstijgende, black metal. Ze staan een omarming van het leven voor. “Mijn muziek gaat over hoop, liefde en tederheid, en wordt daarom in de black metal scene niet altijd gewaardeerd. Ik heb vreselijke homofobie en racisme in de scene gezien, maar ik geloof dat black metal juist een emanciperende werking kan hebben.”

Hunt-Hendrix ziet black metal als een genre met een rituele kwaliteit. “Door de intensiteit, complexiteit en het volume van onze muziek proberen we iets van de hemel op aarde te brengen. Ik hoor vaak dat mensen onze optredens beleven als een ritueel. Dat ritueel wekt een overweldigend moment op, waarin je iets ervaart van het sublieme en van de eeuwigheid.” Juist metal is geschikt om mensen in deze tijd uit te dagen tot contemplatie, meent Hunt-Hendrix. “Omdat onze wereld zo luidruchtig is, moet je nog meer lawaai maken om impact te maken.”

Tien jaar geleden ervoer ze het ongemak met haar lichaam al, maar toen had ze nog geen hulp gevonden. “Ik zat zelf nog vol transfobe ideeën. Ik zei wel dat ik een vrouwelijke ziel had, maar transgenders nam ik niet echt serieus. Ik dacht dat translesbiennes niet konden bestaan. Maar dat is wat ik ben: een transgender vrouw die op vrouwen valt. Ik verwerkte mijn vrouwelijkheid wel in mijn muziek, maar ik sloot het compromis dat ik een man was, omdat ik niet geloofde dat een transitie mij zou kunnen helpen. Ook al was ik redelijk succesvol in wat ik deed en zat ik vol grote filosofische ideeën, ik was heel ongelukkig, bijna suïcidaal. Nu heb ik niet meer zo’n gevoel van roeping tot de filosofie, maar het lukt me wel om te handelen vanuit liefde.”

Hunter Hunt-Hendrix in Tilburg. Beeld Maikel Samuels
Hunter Hunt-Hendrix in Tilburg.Beeld Maikel Samuels

Messiaanse impuls

Ze hoopt dat haar muziek dit alles kan overbrengen. “Mensen gaan er niet zo snel uit zichzelf naar op zoek als ze er niet mee in aanraking komen. Dat is de profetische en messiaanse impuls in wat ik doe.”

Voor Hunt-Hendrix staat affirmatie, bevestiging, centraal in haar muziek en levensfilosofie. “Die term komt van de filosoof Friedrich Nietzsche. Het gaat over een ‘ja’ zeggen tegen het leven, inclusief alle pijn en kwaad.” Ze wil dat doen door te creëren in de naam van de liefde, zegt Hunt-Hendrix. “Je staat dan toe dat iets groots in jezelf geboren wordt. Dat is een heel pijnlijk proces, het komt voort uit een wond die soms ondraaglijk lijkt. Maar door die pijn te aanvaarden, ervaar je een hogere vrijheid.”

Dat proces is te vergelijken met wat Christus aan het kruis doorstond, zegt ze. En het brengt haar bij het theologische begrip ‘felix culpa’. “Ik vertaal dat als ‘gelukkige wond.’ Het kan soms voelen alsof alles verloren is en er geen hoop meer is. Maar dankzij die pijn kun je stappen nemen die je leven veranderen en zin geven. Bij filosofen als Nietzsche en Deleuze vind je een eigen versie van de felix culpa. Je moet niet hopen dat je wond verdwijnt, maar er iets nieuws en creatiefs uit laten ontstaan. Zodat je bevrijd van externe autoriteit op zoek kan gaan naar je eigen waarheid.”

Bij het concert in Tilburg geven de bezoekers zich over aan de intense, soms dissonante muziek. Een man spreidt zijn armen in de lucht en voert een abstracte dans met zijn vingers op. Als de muziek even stilvalt duurt het een tijdje voor iemand een applaus durft in te zetten.

Aan het einde culmineert de opera in een samensmelting van licht. ‘Wij zijn in God en God is in ons,’ vertelt het scherm met een videoprojectie tijdens de uitbarsting van licht en lawaai vanaf het podium. De tekst komt uit een gedicht dat de modern klassieke componist Olivier Messiaen schreef bij zijn stuk Apparition de l’église éternelle, de verschijning van de eeuwige kerk, dat door Liturgy in keiharde metalstijl uitgevoerd wordt.

Hunt-Hendrix staat in een sober zwart jurkje op het podium. Haar serene houding onderbreekt ze alleen af en toe met een getergde krijs, als ze een van haar teksten uitspuwt. Haar enige contact met het publiek is een sporadische bijna verlegen zwaai als dank.

Lees ook:

Spartelen, gillen en huilen bij de uitdrijving van demonen met predikster Kathryn Krick

De Amerikaanse predikster Kathryn Krick was vorige week in Ede. Duizenden mensen uit heel Europa kwamen op haar af, in de hoop hun demonen te laten uitdrijven.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden