Tempelgangers Mystic Festival

Hinde Chergui (45): ‘Ik kom hier voor vervoering’

Hinde Chergui Beeld Arie Kievit

Trouw trekt door Nederland en gaat mee met tempelgangers van velerlei soort. Vandaag: Hinde Chergui (45) uit Amsterdam, die een soefi-festival bijwoont.

Het eerste dat opvalt

Een dame met zilverwit haar legt haar wandelstok neer om te dansen op de klanken van een mantra. Schuin achter haar zit een meisje met bonkige witte sneakers, die het gebeuren met haar smartphone filmt. Op de gezichten van de bezoekers van het Mystic Festival in het Rotterdamse muziekpodium Grounds, dat voor het vijfde jaar plaatsvindt, ligt een warme gloed, en dat is niet alleen van de rode podiumlampen.

“Vervoering”, zegt de 45-jarige Hinde Chergui nadat ze even heeft gezocht naar het juiste woord.

“Dat is waar ik voor kom.” De ­Amsterdamse coach en trainer is atheïstisch opgevoed, maar wordt de laatste jaren spiritueler. “Maar bij deze mantrazangers voel ik het niet helemaal.” Het helpt ook niet echt dat haar auto een lekke band heeft gekregen en ze nog heen en weer moet om de ANWB te onthalen. En als er Nederlandse teksten worden gecombineerd met oosterse melodieën kijkt Chergui wat bedenkelijk. “Nee”, zegt ze, “die Nederlandse woorden zitten mij in de weg”. Pas als er een oed, een klassiek Midden-Oosters snaarinstrument, en Arabische poëzie hebben geklonken, veert ze op voor een ovatie. “Jeetje, die stem, dit is gewoon een engel!”

Wat is het programma?

Er zijn onder meer Afghaanse, Iraanse, Pakistaanse en Turkse klanken te horen. De muzikanten krijgen een voor een een liefdevol onthaal op het podium van festivalorganisator Shervin Nekuee. Voor hem zelf heeft deze bijeenkomst ook persoonlijke waarde, vertelt hij. “Dit alles is geboren uit mijn verlangen naar iets als een soefi-huis, waar mijn moeder me in Iran weleens mee naartoe nam.”

Voor Chergui gaat het vanavond om haar ‘diepere zelf’. “Ik ben een dubbelbloed, kind van een Nederlandse moeder en een Algerijns-Marokkaanse vader. En ik voel me soms zo Nederlands dat ik dat andere deel van me bijna vergeet. Tot ik dit soort klanken hoor. Dan voel ik het weer – heel fijn is dat.”

De ‘engel’ die Chergui zo veel doet maakt lange halen aan zijn woorden. “Sommige gedeeltes zijn zo langgerekt dat je de woorden niet meer hoort en het alleen nog maar klanken zijn, oneindige, zuivere klanken. Zo voel ik een verbinding met schoonheid en puurheid, en dat maakt het voor mij spiritueel.”

Zijn er rituelen?

Het meest in het oog springende ritueel vanavond is de dans van de derwisjen, waarbij soefi’s traditiegetrouw net zolang draaien in hun witte rokken tot ze in een hogere staat van zijn verkeren. Hier in Rotterdam zijn het voornamelijk ouderen in hun gewone kloffie die de wervelende bewegingen maken. Op een oudere dame na, die een ruimvallend wit gewaad draagt. Zij danst vooraan, hand in hand met een paar kindjes.

Wat er niet van kwam

Al heeft Chergui laatst ook een cursus derwisj-dansen gevolgd, ze doet niet mee. “Vergis je niet, dit is heel moeilijk, qua evenwicht. Ik vond het fantastisch, maar kwam wel kotsmisselijk thuis.”

Gewoon dansen slaat ze vanavond ook over. “De meneer naast me keek naar de dansende mensen, en zei: ‘De kinderen dansen met de volwassenen. En de volwassenen dansen met God.’ Dat zei hij heel mooi. Maar ik denk dan: tja, als iemand met God aan het dansen is? Dat is niet wat ik aan het doen ben, want daar geloof ik niet in. Wel zie ik dat als iets van een hogere orde. Ik voel dan niet de vrijheid om daar pal naast een beetje lekker los te gaan.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden