Column Stijn Fens

Hij ging op weg naar het grote onbekende, maar er werd op hem gerekend

Op een dinsdagmiddag, nog niet zo lang geleden, verliet ik rond een uur of vier de krant en liep naar de tramhalte. Daar nam ik lijn 26 naar Amsterdam Centraal, om vervolgens de intercity te nemen naar Apeldoorn, waar ik de trein nam naar Zutphen. Daar stapte ik over op de stoptrein naar de stad waar ik die avond een lezing over Rome zou houden.

Via een straat met een wonderlijke Duitse naam liep ik het stadje in. Het was al donker, zodat je goed bij de huizen naar binnen kon kijken. In een half vrijstaand huis zat een gezin aan tafel. Het was etenstijd. Mijn lezing zou om half acht beginnen en dus had ook ik nog tijd om wat te eten. Maar heel veel was dat nou ook weer niet, want het was al tien voor zeven. In zulke omstandigheden is een Chinees restaurant ideaal. Je weet eigenlijk al wat je wil en het staat snel op tafel. Reserveren is meestal niet noodzakelijk. Gelukkig was er in het stadje een Chinees-Indisch restaurant, dat ook nog eens tegenover de kerk lag waar ik mijn lezing zou houden.

Fleurige das

Het restaurant was leeg zag ik, toen ik naar binnen keek. Alle tafels waren mooi gedekt, met wijnglazen en kunstig gevouwen servetten. Er werd op mij gerekend in de kerk, dus besloot ik het er maar op te wagen. De deur maakte nogal veel lawaai. Eenmaal binnen zag ik achter in de zaak een oudere Chinese man staan. Hij keek op. “Kan ik hier iets eten”, vroeg ik. “Ja, dat kan”, antwoordde hij. Hij had een mooi pak aan met een fleurige das. Eigenlijk wat overdressed voor de gelegenheid.

“Zoekt u maar een tafeltje uit”, zei hij vriendelijk. Ik keek om me heen en pas toen zag ik dat er nog één andere gast was, een man van een jaar of vijfenzeventig. Ik nam een tafeltje schuin achter hem, zodat we elkaar niet aan hoefden te kijken tijdens het eten.

Ik bestelde meteen de tomatensoep met daarna gesneden kip en bami. Nu had ik even tijd om de man aan het andere tafeltje beter te bekijken. Hij droeg een lichtblauwe trui, een beige broek en had voor een oudere man nog een gezonde haardos. Naast hem lag een tijdschrift dat hij aandachtig bestudeerde. Waar zou het over gaan?

Een lange reis

Niet veel later kwam de oude Chinese man met zijn rekening. De man met de lichtblauwe trui legde een aantal biljetten op tafel en zei:

“Ik heb nog een belangrijke mededeling, ik ben er de komende drie weken niet. Ik ga morgen een lange reis maken, naar Egypte. Daar bouwden ze 4600 jaar geleden al tempels. Wist u dat?” De Chinese man schudde zijn hoofd. “Hoe oud is die muur van jullie eigenlijk?” Daar moest de Chinese man even over nadenken. “Wel duizend jaar”, antwoordde hij. Het bleef even stil, waardoor het leek alsof iemand de achtergrondmuziek in het restaurant plots harder had gezet.

“Nu ja, het is wel een gevaarlijke reis”, hervatte de man met de lichtblauwe trui het gesprek. “Je kunt daar niet zomaar water uit de kraan drinken en ook met het eten moet je goed oppassen.” Toen stond hij op.

Uitkijken naar zijn terugkomst

“Over drie weken ben ik weer terug, daar kunt u zeker van zijn.” Hij pakte zijn jas van de kapstok, controleerde of hij zijn sleutels had, wenste de Chinese man en mij nog een ‘heel fijne avond’ en liep de deur uit. Ik hoopte anders, maar ik was bang dat er thuis niemand op hem wachtte. Was zijn vrouw onlangs overleden? Zou hij eenzaam zijn?

Mijn lezing verliep voorspoedig. Toen ik de aanwezigen vertelde dat voor pelgrim lange tijd het Latijnse woord peregrinus gebruikt werd, dat ‘vreemdeling’ en ‘buitenlander’ betekent, dacht ik aan de man met de lichtblauwe trui. De volgende dag zou hij in een vliegtuig zitten, op weg naar het grote onbekende. Hopelijk had hij aardige reisgenoten en viel het een beetje mee met dat vreemde Egyptische eten. Maar als het hem onverhoopt tegen zou zitten en hij alleen op zijn hotelkamer moeite had om in slaap te komen, kon hij er zeker van zijn dat er in een Chinees restaurant duizenden kilometers verderop, werd uitgekeken naar zijn terugkomst.

Er werd op hem gerekend.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden