ColumnStijn Fens

Het was een zware week voor de Tijd

De Tijd en ik zaten samen op een bankje. Met uitzicht op de zee. “Die is ook van mij”, zei hij en nam een slok wijn. Het was elf uur in de ochtend en ik dacht: “Nou, nou, dat is aan de vroege kant.”

Ik keek naar zijn kleding. De Tijd droeg een lichtblauw poloshirt, met daarover een beige linnen jasje. Op zijn hoofd had hij zo’n niets-aan- de-hand strooien hoedje waar ik Matthijs van Nieuwkerk ook een keer mee heb gezien. En, houd u vast: de Tijd had een kaki korte broek aan met van die grote opgestikte zakken aan de zijkant. Verder droeg hij bruine suède­­ instappers aan zijn blote voeten. Zijn benen waren goed gebruind, daar lag het niet aan, maar zo’n eerbiedwaardig instituut als de Tijd in een korte broek gaf mij bepaald een ongemakkelijk gevoel.

“Ben je niet te geobsedeerd door mij?”, vroeg hij. Die vraag overviel mij een beetje. Ik won tijd door op een surfer te wijzen die met de golven in gevecht was. “Ja, een prachtig gezicht zo’n surfer”, zei de Tijd en keek mij vervolgens weer aan. “Ik zou het geen obsessie willen noemen”, zei ik toen. “Maar je houdt me wel bezig.”

Ik vertelde hem over dichter en schrijver Anna Enquist. Die zei vorige week in de Volkskrant iets moois over degene die nu naast mij zat. Enquist schrijft vaak over tijd, over bevriezen, over vastleggen, las ik in het interview. Daarin ging het ook over de dood van haar dochter die bij een verkeersongeluk om het leven kwam. In een van de gedichten van Enquist staat de regel ‘Tijd ligt ver voor op ruimte’. De interviewer wilde weten wat zij daarmee bedoelde. “In de ruimte ben je nog bij dat verloren kind”, antwoordde ze. “Je woont nog in het huis waar zij is opgegroeid, haar foto’s hangen daar, er zwerven spullen en dat is ook wat je wilt, je wilt blijven bij de tijd dat ze er nog was. Maar dat gaat niet. De tijd is ondertussen verdergegaan en zelf ben je ergens ook stiekem meegegaan. De periode tussen de tijd nu en de tijd dat ze er nog was wordt steeds groter.”

De Tijd hield nu even zijn mond. De surfer had de zee verlaten en liep over het strand naar zijn spullen toe die daar in het zand lagen. “Ik zie jullie uiteindelijk vaak met mij meegaan hoor. Maar jullie maken het jezelf niet altijd even gemakkelijk. Ik ben overal aanwezig, maar jullie zien me vaak niet. Zo was ik ook bij de demonstraties tegen die standbeelden van vaderlandse helden waar nu zoveel om te doen is. Wil je trouwens ook een nootje?” Ik bedankte beleefd.

Ziet Johan Derksen niet dat ik veranderd ben?

De Tijd ging verder met zijn verhaal. “Laatst nog was ik in Hoorn bij het beeld van Jan Pieterszoon Coen. Wat een toestand was dat daar. Er vielen rake klappen. De Mobiele Eenheid moest zelfs worden ingezet. Ook nu zag niemand mij staan. Toen iedereen weg was heb ik nog snel een selfie gemaakt met Jan Pieterszoon Coen en die naar Heden, Verleden en Toekomst gestuurd, mijn vaste medewerkers met wie ik in een groepsapp zit.”

De surfer had zijn spullen bij elkaar gepakt en liep nu met zijn surfplank op zijn hoofd en zijn spullen in een rugzak het strand af. “Ik was ook in de tv-studio waar dat programma ‘Veronica Inside’ wordt opgenomen en heb die Johan Derksen een uur lang recht in zijn gezicht aangekeken. Hij zag mij ook, maar deed of ik er niet was. Ziet hij dan niet dat ik veranderd ben? Dat ik er heel anders uitzie dan toen hij jong was? En weet je, dingen zullen altijd blijven veranderen, maar het hoeft niet allemaal op stel en sprong. ‘Panta rhei’, weleens van gehoord? Heb een beetje geduld met elkaar. Ik ben de Tijd, ik ben er voor jullie.”

Met die woorden stond hij op. “Ik moet nog naar een Black Lives Matter demonstratie in Bloemendaal”, zei hij. “Eigenlijk ben ik doodmoe. Het was een zware week. Die nieuwe herijkte canon van Nederland is me ook niet in de kouwe kleren gaan zitten. Ik heb Willem Drees lang kunnen beschermen, maar nu moest ik hem toch loslaten.”

Hij lichtte zijn strooien hoed nog even op en liep met een rustige en vastberaden tred weg.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden