null Beeld Werry Crone
Beeld Werry Crone

ColumnStephan Sanders

Het leger van de VS is intussen barmhartiger over homoseksualiteit dan de katholieke kerk

Stephan Sanders

Het misverstand is, dat ik niets liever zou willen dan over homoseksualiteit praten. Dat is korte tijd zo geweest, zo tot mijn vijfentwintigste, toen ik assistent was aan de Universiteit van Amsterdam, waar toen nog het vak ‘homostudies’ bestond. En dat spreken was eerder cultuurhistorisch dan persoonlijk van aard. Ik bedoel, ik begon niet de hele tijd met die studenten over mijn homoseksualiteit, maar behandelde de verschillende opvattingen die er in de 18de, 19de en 20ste eeuw in zwang waren over de gelijkgeslachtelijke liefde en de daad.

Lang heb ik gezegd dat homoseksualiteit een probleem was van de samenleving, niet van de homoseksueel. Sterker nog: toen ik ouder werd had ik niet de neiging bij iedere ontmoeting te melden dat ik, wist u het al, op mannen val. Natuurlijk zijn er genoeg problemen rond homoseksualiteit, zoals bij alle seksualiteiten. Anders waren er geen seksuologen geweest. Ik zeg het nog veel te enghartig: alle liefdes leveren, naast heel veel moois ook veel problemen op. De reducering van de gay tot de eeuwig vrolijk levende, bevrijde mens heb ik altijd absurd gevonden.

Maar toen ik me in 2016 aanmeldde als parochiaan bij mijn Amsterdamse kerk, heb ik voor het eerst sinds tijden weer die homoseksualiteit van mij vermeld. Ik dacht: ‘Dat ligt hier problematisch, ik wil het maar gezegd hebben’. Zowel mijn religieuze gesprekspartner als ik zaten beiden in de maag met het onderwerp. Hij, omdat-ie niet kon zeggen: ‘Geen punt , joh’, en ik, omdat ik het belachelijk vond het aan de orde te moeten stellen.

Dit was een speciale vorm van blasfemie: liefdesbelastering

Er zijn zoveel zondes, zuchtte mijn religieuze man, ook alcoholisme is er één, en ik wist meteen dat dit een speciale vorm van blasfemie was: liefdesbelastering. Overigens: diezelfde man besprak jaren later mijn boek Godschaamte vol toewijding met zijn en mijn medeparochianen.

Maar toen zwegen we en duldden, niet eens zo heel veel anders dan de twee bisschoppen die afgelopen vrijdag in deze krant werden geïnterviewd, Gerard de Korte en Hans van den Hende. Lof trouwens voor de serie ‘De staat van katholiek Nederland’, die kennelijk alleen door een van oudsher gereformeerde krant kon worden bedacht.

Als de interviewers stellen dat de Duitse katholieken op dit moment spreken ‘over allerlei heikele thema’s’, waaronder het zegenen van gelijkgeslachtelijke huwelijken, antwoordt bisschop De Korte: ‘Er wordt in onze kerk veel geduld en gezwegen. Er gebeuren heel veel dingen die niet stroken met de leer van de Kerk. En dan zijn er een aantal pastores die dulden en zwijgen.’ Het is een pijnlijk precieze beschrijving van de actuele situatie. En die situatie lijkt weer pijnlijk precies op het beleid van het Amerikaanse leger tegenover homoseksuelen: ‘Don’t ask, don’t tell’. Pas in 2000 kwam er een einde aan dit verstoppertje spelen: een gerucht kon een mens breken.

De Korte herhaalt het devies nog steeds onverkort: ‘Wat ik niet weet, weet ik niet’. Het Amerikaanse leger, gericht op het uitschakelen van de vijand, is hier barmhartiger dan de katholieke kerk, die van Gods liefde.

Nogmaals, ik sta als katholiek niet te popelen om het over homoseksualiteit te hebben, en al helemaal niet over de mijne, want er bestaat ook nog zoiets als een privé. Ook andere katholieken hoef ik niet over hun seks te horen. Maar er is een fenomenaal verschil tussen de gewijde stilte en de pijnlijke stilte.

Stephan Sanders (1961) studeerde filosofie en politieke wetenschappen. Hij is schrijver en presentator. In deze krant beschreef hij in een serie verhalen over hoe hij gelovig werd. Lees hier zijn columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden