null Beeld
Beeld

ColumnEva Meijer

Het is eng dat niks echt vaststaat, dat weet ik wel

Ik droomde dat ze de tuin gemaaid hadden. Alles was weer zo kaal als toen ik hier kwam wonen. En de dieren? Ik zag ze niet meer.

Dit moet eigenlijk een kwade column zijn. Het is namelijk de een-na-laatste. Na de column over hetero-indoctrinatie werd ik opgebeld met de mededeling dat Trouw ermee wilde stoppen. Het was moeilijk om achter de reden te komen. De redactie had het besloten, en u, lieve lezer, heeft te weinig op mijn columns gereageerd. Wij weten wel beter natuurlijk, maar als iemand het op deze manier uitmaakt wil je ook niet meer samen verder.

Filosofie richt zich niet op het uitstrooien van meningen

Dus ik dacht: ik schrijf een column over de column. Of over de mening. Nederlanders houden van meningen, vooral van hun eigen. Nederlandse columnisten praten elkaar en het nieuws na, ze kunnen over het algemeen slecht lezen, doen weinig onderzoek en houden van herhalen. Het is een vervuiling van het debat, al die meningen. Om heel eerlijk te zijn lees ik vrijwel geen columns omdat ik er niks van leer.

De filosofische column, mijn opdracht hier, is misschien een contradictie: filosofie gaat over wijsheid, bevat soms kennis, maar richt zich niet op het uitstrooien van meningen. En al helemaal niet op behagen – dat is makkelijk maar mag niet de bedoeling zijn. Mening, kennis en wijsheid zijn natuurlijk geen netjes afgebakende velden. Maar voorbij de waan van de dag liggen hele velden. Niet die van de eeuwige wijsheid, daarvoor weten we in deze tijd te veel van verschil, maar in elk geval van betere en slechtere argumenten.

Een collega-schrijver zei ooit dat hij het onzin vond, filosofie. Een tafel kun je leren timmeren maar denken kan toch iedereen. Niet iedereen die kan schrijven kan schrijven, zei ik, maar hij was al onderweg naar het bier.

Het beste wapen tegen ruis is aandacht

Als je denkt dat elke positie alleen een mening is, wordt het ook makkelijk om voorbij te gaan aan argumenten. Als je het niet eens bent met de filosoof noem je haar gewoon een activist. Elke filosoof is als het goed is een existentiële activist omdat ze twijfelt aan wat vast lijkt te staan. Maar dat bedoelen de activist-noemers niet. Het is ook eng dat niks echt vaststaat, dat weet ik wel. En van denken word je moe.

Maar goed, ik ben ook moe, in elk geval te moe om me druk te maken. Sinds mijn vader dood is dwaal ik een beetje door de tijd. Ik dweil de keukenvloer, ik kijk naar de tuin. Die heeft mij niet nodig. De vlier krijgt bessen, de verpieterde vlinderstruik is aan een tweede leven begonnen. Mussen schuilen in de els.

Het beste wapen tegen de ruis is aandacht. Simone Weil beschrijft aandachtig zijn als een methode om iets van het leven te begrijpen. Niet meteen proberen te interpreteren wat je ziet, maar te kijken tot het licht gloort. Je kunt vaak beter tien minuten naar de vogels kijken dan een column lezen.

Lezer, ik ga naar buiten. Over twee weken schrijf ik u nog eens.

Lees ook:

Bij haar aantreden in 2019 formuleerde Eva Meijer haar taak als columnist: Ik wil u een nieuwe blik op de werkelijkheid geven.

Eva Meijer (1980) is filosoof, schrijver en singer-songwriter. Ze promoveerde op de politieke stem van het dier en in 2011 debuteerde ze met de roman ‘Het schuwste dier’. Voor Trouw schrijft ze tweewekelijks een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden