null Beeld
Beeld

ColumnStephan Sanders

Het evangelie van Max Verstappen? Dan ben ik atheïst

Stephan Sanders

Het was miezerig tot uitgesproken nat, buiten op het plein voor de Nicolaaskerk in Amsterdam. En wij kerkgangers hadden het ook koud, want net daarvoor hadden we de mis bijgewoond, in die altijd slecht verwarmde, neogotische basiliek tegenover het Centraal Station, waar de kilte via vloer, voeten en wervelkolom uiteindelijk ook de hersenen bereikt.

Het was de derde zondag van de Advent, die liturgisch ook wel bekend staat onder de naam ‘Gaudete’, Verheugt U. Het is, om het simpel te zeggen, een voorfeest van Kerst, de vreugde die nu al gevierd wordt is gewijd aan Hij die Komende is, over twee weken.

Maar buiten stonden de kerkvrienden en ik eerder te vernikkelen dan te vieren. Een uitgedund groepje, trouwens, vanwege de covid-beperkingen.

En toen zei kerkvriendin C., die mij altijd weer weet te verbazen met haar praktische intelligentie: “Mensen vonden het moeilijk hun aandacht erbij te houden, vanwege Max natuurlijk”. Zij is ook de vrouw die mij het afgelopen jaar verraste door getooid met Ajax-sjaal ter communie te gaan. Ajax had die dag een zeer belangrijke wedstrijd te spelen. Zij doorleeft ook die dingen.

Het duurde toch nog een paar seconden voordat ik begreep dat ze op Max Verstappen doelde. Formule 1, Abu Dhabi, de beslissende strijd tegen Lewis Hamilton.

Ongelovige Thomas

Ineens gingen de kerkvrienden stuk voor stuk na of ze die middag zouden kijken. Nou, misschien niet de hele tijd, maar iedereen had er rekening mee gehouden. Ik was hier de ongelovige Thomas. Daar stond ik met mijn geloofsgenoten, met wie ik gebeden en rituelen deel. Maar naast de kerk die wij wekelijks bezoeken gingen zij kennelijk ook nog naar een schuilkerk, waar Ajax-sjaals hingen en Max Verstappen de Komende Man was. Ik vroeg het ze nu alle zes, en ja hoor, ik was de enige die buiten deze sportreligie stond. Al járen deden ze eraan. Sterker nog, vriend R. keek twintig jaar geleden al naar de Formule 1.

Waarom weet ik die dingen nooit? Op 31 augustus 1997 ging ik nietsvermoedend bij twee vrienden langs, bij wie ’s ochtends al de tranen in de ogen stonden. Had ik het niet gehoord? Prinses Diana was dood. Dat had ik inderdaad vernomen, maar niets had mij voorbereid op de collectieve rouw waardoor mijn naaste omgeving werd getroffen.

Nu vroeg ik, om toch niet helemaal voor wereldvreemd door te gaan: ‘Maar Max Verstappen? Die Lewis Hamilton is toch veel sympathieker?’.

Jetset-type

Hoon en onbegrip. Die verwende, luxe Hamilton, die al zo vaak had gewonnen met dat patserige Mercedes achter zich. ‘Mooiboy’, met zijn modieuze regenbooghelm. Jetset-type. Nee, dan Max. Vanuit het niets, nu ja, vanuit de kartwereld naar de absolute top. Zo jong nog. Vanuit de kribbe als het ware koning geworden.

Er lag een heel evangelie klaar, en ik had er nog nooit van gehoord.

Je mag dan iets tegen Mercedes hebben, maar het lijkt me nog niet zo eenvoudig warme gevoelens te ontwikkelen voor Red Bull, de sponsor van Verstappen.

Hoe kon het dat iedereen zo zonder aarzeling partij had gekozen? Omdat Verstappen een Nederlander is? Maar wij waren toch van de Heilige Katholieke Kerk, die van alle tijden en plaatsen?

Er bestaat dus een ondergronds geloof, het is een publiek geheim, en ik ben daar niet eens een agnost, maar een uitgesproken atheïst.

Stephan Sanders (1961) studeerde filosofie en politieke wetenschappen. Hij is schrijver en presentator. In deze krant beschreef hij in een serie verhalen over hoe hij gelovig werd. Lees hier zijn columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden