Zin in het alledaagse Datingfraude

‘Heb ik per se een man nodig?’

Rileen Noordermeer Beeld Lars van den Brink

Welk verhaal geeft uw leven zin? In deze reeks vertellen Trouwlezers hun zingevingsverhalen. Vandaag: Rileen Noordermeer (60). ‘Voor mijn gevoel kende ik hem, we waren al twee maanden aan het chatten en ik had mijn hele levensverhaal met hem gedeeld.’

“Pieter kwam in mijn leven toen ik voor het eerst alleen woonde. Ik was net gescheiden, na eenendertig jaar met dezelfde man te zijn geweest – de vader van mijn kinderen. Ik vond het moeilijk, alleen, de weekenden en de schoolvakanties duurden lang. Daarom begon ik te daten, te chatten. Met Pieter, die voor zijn werk als goudhandelaar in Maleisië zat.

Hij gaf mijn leven zin. Allereerst door zijn aandacht, Pieter gaf mij het gevoel dat ik ertoe deed. Hij was lief, bood mij houvast in een onzekere tijd, zo na mijn scheiding. Bovendien kreeg ik een nieuw perspectief: hij woonde in Limburg, waar ik naartoe zou kunnen verhuizen.

Intussen vervreemdde ik wel van mijn omgeving. Visite keek ik bijna de deur uit, want Pieter zou eens op msn kunnen zijn. We spraken over samenwonen, trouwen. En over de reizen die we voor Pieters werk gingen maken, een fantastisch vooruitzicht voor iemand die avontuurlijk is ingesteld.

Ook fysiek, lijfelijk gaf hij mijn leven zin. Ik was namelijk smoorverliefd op hem geworden, hij maakte me gek van verlangen. Ik was in de ban van Pieter. Niets wilde ik liever dan dat hij snel naar Nederland kwam. Om dat voor elkaar te krijgen, moest ik hem helpen. Hij had geld genoeg, maar moest even wat lenen voor de vlucht.

Einde sprookje

Na lang aarzelen begaf ik mij naar het Western Unionkantoor op het Centraal Station in Rotterdam en maakte het eerste bedrag over.

– ‘Kent u die meneer?’
‘Ja, natuurlijk!’

Een leugen? Voor mijn gevoel kende ik hem, we waren al twee maanden aan het chatten en ik had mijn hele levensverhaal met hem gedeeld.

Na drie maanden eindigde mijn sprookje met drie verlieservaringen: geen geld meer, geen geliefde meer, en geen gedroomde toekomst meer. Het is een flinke opgave geweest opnieuw zin aan mijn bestaan te geven. Mijn belangrijkste drijfveren daarbij: mijn positieve instelling en mijn verlangen naar een man van vlees en bloed.

Alles wat ik meemaak, is een les. God wil mij iets laten ervaren waaruit ik lering kan trekken. Wat ik heb meegemaakt, heeft mij ook de persoon gemaakt die ik nu ben. Daarvoor ben ik dankbaar, maar het lijden wil ik niet ontkennen. Ik heb het héél zwaar gehad na die oplichting, ben door een diep dal van verdriet en rouw gegaan om alles waarnaar ik zó verlangde maar niet heb gekregen. Dat trauma was bijna erger dan het verlies van tienduizenden euro’s.

Manipuleren

Ik voelde me verschrikkelijk stom, schaamde me tot op het bot, dat ik zo veel geld was kwijtgeraakt aan een crimineel. Toen wist ik nog niet dat ik met cognitieve dwangtechnieken was gemanipuleerd, en verliefd gemaakt. In die verliefde toestand was ik als was in zijn handen. Ik was zijn slaaf, hij de meester. Ook dat vond ik fijn: een sterke man. Hij was mijn levensdoel, en toen dat uiteenspatte, stortte ik in een afgrond. In die afgrond zit geen enkele zin. Maar in het mobiliseren van mijn eigen innerlijke kracht wel: de overtuiging, diep van binnen, dat ik mezelf niet kapot laat maken, gaf weer zin aan het bestaan.

Ik kwam voor veel vragen te staan. Hoe kon dit gebeuren? Wie ben ik dat ik mij zo laat manipuleren? Wat zegt deze datingfraude over mij en mijn eigenwaarde? Heb ik per se een man nodig om gelukkig te zijn? Ik dacht van wel. Inmiddels weet ik beter, nu ik ook mijn nieuwe liefde weer heb verlaten. Ik heb geen man nodig om gelukkig te zijn. Dat inzicht heeft me jaren van zelfreflectie gekost.

Mijn innerlijke rust heb ik gevonden, toen ik voor mijn masterthesis over ‘trauma’ ging lezen, en er gaandeweg achter kwam dat dit over mij ging. Pas toen kon ik echt aan de slag: in traumatherapie en in een lotgenotengroep.

Het waren jaren waarin ik mijn zelfvertrouwen én mijn basale vertrouwen in de wereld kwijt was. Ik heb kennisgemaakt met de donkere kant van de maatschappij. Die was nieuw voor mij, het was alsof ik altijd met oogkleppen op had geleefd. En ik ben geconfronteerd met mijn eigen zwarte kant: mijn frustratie kwam eruit door middel van woede-uitbarstingen, die ik niet van mijzelf kende.

Vertrouwd

Om deze ervaring te kunnen zien als een harde les over mijzelf moest ik uit het slachtofferschap stappen en mijzelf grondig analyseren. Zolang ik Pieter alle schuld gaf, kwam ik niet verder. Maar ik had het wel nodig mijzelf te gunnen even slachtoffer te zijn. Mee te huilen met mijn lotgenoten, in de spiegel te kijken van mijn eigen leed.

Langzamerhand leerde ik inzien dat de wereld niet zwart-wit is maar grijs. Pieter was crimineel, maar hij was tegelijkertijd mijn beste vriend geweest met wie ik alles had gedeeld. Dat maakt deze vorm van misdaad zo pijnlijk: je hebt iemand totaal vertrouwd die dat helemaal niet waard is. Sterker nog: er bestaat iemand die jou wil verdelgen als onkruid. Dat moet dus wel een psychopaat zijn. Daarover ben ik gaan lezen. Wat is dat voor iemand? Ik wilde het begrijpen. Hoe is die oplichter zo geworden? Uiteindelijk kon ik hem vergeven. Voorbij verdriet en woede kan ik zien dat Pieter een gekweld mens moet zijn. Wat ben je dan arm! Wat een treurig bestaan.

Ik ben nu zeven jaar verder en kan eindelijk zeggen dat ik er zo ongeveer ben. Ik woon nu alleen, en wil dat voorlopig zo houden. Ik ben een boek aan het schrijven over mijn datingfraude-ervaring en mijn masterthesis heeft als onderwerp ‘Datingfraude en zingeving’.

Ik zet nu mijn ervaringsdeskundigheid in om lotgenoten die pas zijn opgelicht bij te staan. En daar zit tevens een wederkerigheid in: lotgenoten helpen mij net zo goed ‘mijn litteken te verzorgen’. Zo wil ik mijn geschiedenis zin geven.”

Lees ook:  

In de verhalenreeks Zin in het alledaagse vertellen Trouw-lezers hoe ze zin geven aan hun bestaan. Heeft u ook zo’n verhaal te vertellen en wilt u dat delen? Mail dan naar: zingeving@trouw.nl

Eerdere afleveringen van deze reeks leest u hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden