ColumnStijn Fens

Graag had ik u verteld dat ik het hele Vaticaan van wattenstaafjes heb gebouwd

Het Trouw columnistenfestival werd dit jaar gehouden in een voormalig koelpakhuis in Amsterdam. Vanwege het coronavirus was het een sobere bijeenkomst met maar dertig mensen. De zaal waar het festival zou plaatsvinden, bleek tot televisiestudio te zijn omgebouwd. Alles zou namelijk gestreamd worden. Midden in de ruimte stond een tafel die zich de allure van een talkshowtafel had aangemeten, compleet met glaasjes water. Het was een vervreemdende ervaring en ik voelde mij een beetje verloren.

Gelukkig herkende ik wat collega- columnisten: Bart Zuidervaart, Nelleke Noordervliet en Babah Tarawally, die trouwens een erg mooi pak aan had. Vlak voordat het zou beginnen, kwam als uit een donkere nacht de imposante gestalte van Sylvain Ephimenco het licht binnen. We begroetten elkaar, bijna opgelucht. We bestonden nog.

Zakjes lavendel

Er waren ook een paar lezers toegelaten. Veertien om precies te zijn. Verspieders in het beloofde land. Voor het programma echt begon, werd er afgeteld alsof er een raket werd gelanceerd: 5, 4, 3, 2, 1… Er volgden gesprekken aan de talkshowtafel, de glaasjes water werden even aangeraakt. Het mooiste vond ik het enorme videoscherm waarop lezers te zien waren die ons vanuit de huiskamer online volgden. Het was alsof wij ons op de maan bevonden en contact maakten met de aarde, die we hadden achtergelaten voor een riskant experiment. Wat leek die aarde ver weg. Ergens duizenden kilometers bij ons vandaan zag Diego Maradona de hand van God al in de verte aankomen en vulde Thierry Baudet kleine zakjes met lavendel om die bij zijn medebestuursleden als surprise in hun schoen te gaan stoppen. Maar dat wisten we toen nog niet.

Ik was als laatste aan de beurt, met een gesproken column. Terwijl ik de woorden uitsprak meende ik te zien hoe ze een voor een mijn mond verlieten en door een opening in het dak van het pakhuis wegvlogen, op weg naar de mensen op het beeldscherm. “Sinds het begin van de coronacrisis, lees je veel over mensen die in deze barre tijden onvermoede kanten van zichzelf ontdekken en hun leven in meer of mindere mate een draai geven”, vertelde ik. “Dat kan een draai van 180 graden zijn of een van een minder grote omvang. Zo zag ik op televisie een balletdanser die stukadoor was geworden. Vrolijk was ie in een nieuwbouwwoning in de weer met pleister en specie van uiteenlopende samenstelling. Voor de televisiecamera maakte hij nog een paar elegante danspassen, hetgeen de situatie er eigenlijk een beetje droevig op maakte.

De mensen op het scherm luisterden aandachtig, meende ik in mijn rechterooghoek te zien. “Nu niet laten afleiden. Ga door”, zei ik tegen mezelf. “Neem anders een slokje water”, klonk het een seconde later. “Hou je mond!”, dacht ik en vertelde door. “Ik heb tijdens de coronacrisis alleen maar vermoede kanten van mijzelf ontdekt en kwam mijn eigen vertrouwde ik voortdurend tegen. Graag had ik u verteld dat ik mijn schildersezel uit de schuur heb gehaald en als een gek ben gaan kliederen, oude kleren naar een verzamelpunt heb gebracht of dat ik het hele Vaticaan van wattenstaafjes heb gebouwd. Maar niets van dit alles. Ik heb geredderd wat er geredderd moest worden en ben blijven schrijven in mijn werkkamer met uitzicht op het park.”

Draadje in de atmosfeer

Ik eindigde mijn verhaal met de Amerikaanse schrijfster Fran Lebowitz, over wie ik op deze plek al eens schreef. In een interview met The New Yorker uit april van dit jaar werd zij omschreven als ‘de beschermheilige van thuisblijven en nietsdoen’. Briljant. In datzelfde interview vertelde ze dat ze zoveel nadacht over de coronacrisis. “Ik ben veel tijd kwijt met het bedenken hoe ik hierover moet denken, want het is vrij verbazend dat iemand van mijn leeftijd- ik ben 69- iets meemaakt dat mij aan niets anders doet denken.”

Terwijl ik dat citaat uitsprak en de woorden weer door de lucht zag zweven, viel er in dat voormalige koelpakhuis een last van mijn schouders. Ook ik was veel tijd kwijt met bedenken hoe ik over dat coronavirus moest denken. Ik schreef erover op mijn werkkamer met uitzicht op het park. Misschien was dat eigenlijk wel genoeg.

Toen ik klaar was, kreeg ik van de mensen op het scherm applaus. Het was alleen niet hoorbaar. Alsof er iemand hoog in de atmosfeer een draadje had doorgeknipt.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden