column

Gelukkig is er altijd nog Maria

Stijn Fens. Beeld Jörgen Caris

Ik zat in een intercitytrein die mij naar Maastricht zou brengen. Links en rechts van mij de onschuldig aandoende Limburgse heuvels. Een landschap als open armen. “Kom maar”, fluistert het als een moeder die op haar kinderen wacht. “Vergeet de mannen met strak gekamde haren, de donkere pakken en stijf gekafte boeken in de kast. Vergeet Nashville. Al is het maar voor even.”

Maar dat lukte mij niet helemaal.

Zo dacht ik toch aan de hersenactiviteit van Kees van der Staaij op zondagen. En dan vooral op zondag 6 januari, de dag nadat de Nashville-verklaring in de openbaarheid was gekomen. Wat ging er om in het hoofd van de fractieleider van de SGP? Waren zijn hersenen wel vrij om zich die zondag volledig te wijden aan de Heer?

Twee keer naar de kerk, denk ik zo. Onberispelijk de psalmen zingen. Veilig bij elkaar, terwijl het buiten onrustig aan het worden was en de storm aan kracht won. Maar sommige kerkgebouwen hebben dikke muren. Dan kan het lijken of je alleen het ruisen van het riet hoort.

Twitter-orkaan

Op de zaterdag daarvoor was bekend geworden dat enkele honderden orthodox-protestantse Nederlandse predikanten en prominenten hun handtekening hadden gezet onder de Nashville-verklaring, een document van behoudende Amerikaanse christenen, dat zich stevig uitspreekt tegen homoseksualiteit en dat homo’s, lesbiennes en transgenders min of meer terug de kast induwt. Ook de naam van Van der Staaij stond eronder. 

Naar later bleek had hij daar niet echt op gerekend. Die zondag al draaide de wind enigszins van richting en richtte zich steeds meer op hem. Heeft iemand hem toen gebeld en hem op de ophef rondom zijn persoon gewezen? Dat er een soort Twitter-orkaan om hem heen waaide? En heeft Kees van der Staaij toen gedacht aan psalm 107: “Doch roepende tot den HEERE in de benauwdheid, die zij hadden, zo voerde Hij hen uit hun angsten. Hij doet den storm stilstaan, zodat hun golven stilzwijgen.”

De zondag als een veilige haven tegen wereldse stormen. Alles gericht op Hem. Geen ego, geen afleiding, alleen de Heer. Het scherm van je telefoon op zwart. Je zou ’m het liefst aanzetten.

De zondag is in principe zacht en kalm en fluit zachtjes een lied uit je jeugd. Hij geeft je goed te eten, zorgt dat je nette kleding draagt, duwt je naar de kerk en sust je hersenen in slaap. De zondag houdt zich voor je in. Wie op zondag 6 januari de Nashville-verklaring nog eens rustig wilde lezen op de site van het Reformatorisch Dagblad, kwam bedrogen uit. Van God mag op zondag niet gesurft worden op het internet. Er hing nog wel een bordje op de deur met daarop zoiets als ‘Gesloten, morgen bent u de eerste.’

Op maandag 7 januari was het gedaan met de rust en moest Van der Staaij toch de storm in. Hij bleef overeind, ook toen allerlei kerken in het land de regenboogvlaggen hesen. Ik hoop trouwens dat die liefdesvlaggen ook in de buurt blijven in het geval dat vertegenwoordigers van een andere monotheïstische godsdienst een vergelijkbaar pamflet de wereld insturen.

Scherp opschrijven

Ik overdacht ondertussen mijn katholiek zijn. Ook in de kerk van Rome is er nog heel veel te winnen voor lhbt’ers. Maar als bij ons mannen met strak gekamde haren een preek beginnen over tegennatuurlijke neigingen en geordend zus en ongeordend zo, hebben wij altijd onze liefde voor Maria. De Moeder Gods. Zij kent de leer, leest de Bijbel, maar omarmt het leven zoals het nu eenmaal loopt.

Ik heb de moeders uit orthodox-protestantse hoek een beetje gemist, in het soms verhitte debat van afgelopen week. Hun matigende invloed. Als zij het pamflet van tevoren hadden mogen lezen, hadden ze vast gezegd: “Moet je dat nou echt zo scherp opschrijven?”

In Maastricht aangekomen, ging ik naar de Onze Lieve Vrouwebasiliek. Voor de deur collecteerde een oudere vrouw voor KWF Kankerbestrijding. Binnen stond het beeld van Maria er prachtig bij. Voor haar brandden de kaarsen en om haar heen stonden de meest schitterende bloemen. Ik wilde meteen tegen haar van wal steken over de Nashville-verklaring, maar de Moeder Gods bracht haar rechterwijsvinger naar haar mond, lachte mij vol liefde toe en zei alleen voor mij hoorbaar: “Wacht nou even, ga eerst eens rustig zitten.”

Stijn Fens schrijft over katholicisme. Lees al zijn columns in ons dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden