ZIN IN HET ALLEDAAGSE

‘Er is één les in het leven: het leven is wat je zelf bent’

Arjen Scholte: ‘Ik hoef alleen maar open te staan voor het leven’. Beeld Lars van den Brink

Welke verhaal geeft uw leven zin? In deze reeks vertellen Trouw-lezers hun zingevingsverhalen. Vandaag: Arjen Scholte (54). ‘Het lukte me, plotseling kon ik mijzelf de ruimte geven door de dingen op mij af te laten komen.’

Ik heb een rijk en zinvol bestaan. Dat besefte ik een dag nadat ik dood wilde en de zon zag schijnen op het water. Ik was toen alles kwijt, zocht alleen nog naar een ravijn waar ik in kon rijden. Op het moment dat ik naar die fonkeling keek, besefte ik dat ik vrij was, dat ik niet hoefde te leven naar wat de maatschappij van mij verlangde. Die vrijheid gaf mij de zin om door te gaan.

“Ik was een onzeker jongetje. Thuis was het onveilig, mijn vader dronk en reageerde vaak agressief. Mijn moeder leed daaronder. Mijn ouders namen me niet op schoot, ik kreeg zelden een aai of een knuffel. Het werd er niet beter op toen wij van Amsterdam naar een Fries dorp verhuisden. Hier werd ik buitengesloten, geslagen, getreiterd en gekleineerd. Ik voelde me ongewenst, thuis, maar ook op school.

“Mijn opa was de enige bij wie ik het gevoel had te mogen zijn wie ik was. In mijn angstige wereld die me op allerlei manieren liet merken dat ik ongewenst was, koesterde hij mij. Hij haalde me op van school, van sport. Maar mijn opa bleek mijn grootste vijand, hij misbruikte me.

“Zo leerde ik me verstoppen voor de buitenwereld. Dat hield ik vol, ook toen ik volwassen werd. Op mijn vijfentwintigste trouwde ik. Het werd een veilig huwelijk met een veilige baan, huisje-boompje-beestje-ideaal. Als ik eerlijk ben, was dit het rolmodel van een ander. ‘Kijk eens hoe mooi ze het samen hebben! Wat een aardige mensen!’”

Weggemoffeld

“Twintig jaar hield ik dit vol, zowel in mijn ­privésituatie, als op mijn werk. Als projectleider in de zorg wist ik iedereen te bekoren met nietszeggende kwaliteitsplannen en regelgeving. Ook toen dacht ik dat mijn leven zinvol was, totdat ik onverwacht uit de organisatie werd weggemoffeld. Ineens kreeg ik opnieuw het gevoel afgewezen te worden.

“Tijdens een burn-out ontdekte ik dat er nog zoveel was dat in mij zat opgesloten: dat verwaarloosde kind moest zich nog ontwikkelen, wilde puberen en fouten maken. Op het moment dat de meeste mensen worstelen met een midlifecrisis, begon ik in volle intensiteit van het leven te genieten. Ik besloot dat ik me door niets en niemand meer zou laten tegenhouden. Er volgde een scheiding. Daarna was ik vrij.

“Toen kreeg ik een intense relatie met een andere vrouw, samen hebben we een dochter. Dat meisje is geboren met spina bifida, medisch-technisch gezien is het onverklaarbaar dat ze nog leeft. Verstandelijk is alles in orde, maar haar lichaam werkt steeds minder. Het meisje is volledig afhankelijk van 24-uurs zorg die alleen door moeder gegeven kan worden. Mijn dochter wordt binnenkort 9 jaar, ik heb haar nu drie jaar niet gezien.

“Daarna ontmoette ik Fatima, een heerlijke vrouw vol passie, met wilde zwarte haren als een Egyptische koningin, zelfverzekerd en eigengereid. Ik werd verliefd, en de verliefdheid was wederzijds. Het was magisch. Fatima leerde mij de zinnelijke kant van het leven kennen. Toch kwam er een omslagpunt in die liefde. Fatima vond me een verkrampte loser. Weer het idee dat ik werd afgewezen.

Goed genoeg

“Opnieuw besefte ik dat ik toch nog bezig was met de verkeerde dingen. Onuitgesproken worstelde ik constant met de vraag: Ben ik wel goed genoeg? Mag ik zijn wie ik ben, of moet ik meer mijn best doen? De antwoorden had ik van Fatima willen horen. Je best doen – mijn grote valkuil.

“Toen zij mij afwees, besefte ik dat ik mijn zin moest vinden in het moment van de dag, zoals Fatima mij geleerd had. Als zij zin had in een taartje kocht ze die, ook als ze rood stond. Ik zei dan: Dat kan toch niet, je hebt geen geld! Zij: ‘Dat komt vanzelf weer goed.’ Ik spaarde voor later, zij genoot van het leven nu.”

“Het lukte me, plotseling kon ik mijzelf de ruimte geven door de dingen op mij af te laten komen. Er kwam een huis met tuin, garage en moestuin – alsof ik een wens uitsprak die direct werd vervuld. Toen ik dat huis niet meer kon betalen, besloot ik te gaan reizen. Ik kocht een camper, trok door Europa. Ik kon het, ik mocht het van mijzelf.

Senegal

“Daarna liep ik een vrouw tegen het lijf, die me vroeg: ‘Wil je met me naar Senegal?’ Ik ben met haar meegegaan, terwijl ik haar niet kende. Dat overkomt mij tegenwoordig, ik hoef alleen maar open te staan voor het leven.

“Ik woon nu in een geweldig appartement in Zeist. Daar is een stiltegebied. In een enorme berk zitten twee aalscholvers. Ze zitten er elke dag.

“Vanochtend vroeg bracht ik mijn vuilniszak naar de container. Mensen stonden het ijs van hun autoruiten te krabben. Ze moesten naar hun werk. Het krassende geluid vulde de ochtend. Ik was blij dat ik geen auto had, dat ik geen baan had. Toch krabde ik ook mee, met mijn toegangskaart voor de vuilstort om de display van de vuilniscontainer ijsvrij te maken. Ik was gelukkig. De zin van het leven is het leven te laten zijn. Zonder plan.

“Als iemand herkenbaar is, dan ben ik het! Er is één les in het leven: het leven is wat je zelf bent. Niet: wie goed doet, goed ontmoet. Dan roep je een energie op die constant afhankelijkheid en teleurstellingen oplevert.”

Arjen Scholte is een van de hoofdpersonen uit het ‘Utregs Requiem’, dat op 17 februari in Tivoli Vredenburg Utrecht wordt uitgevoerd. Koor: Neon, orkest: Insomnio, solisten: Michael Wilmering en Ester Kuiper. Aanvang 16.00 uur, voorprogramma vanaf 14.30 uur.

Heeft u ook zo’n verhaal te vertellen en wilt u dat delen? Mail dan naar: zingeving@trouw.nl

Lees ook:

‘Het leven van de mannen die ik help, krijgt nieuwe zin, en het mijne ook’

Wilfred Ploeg (65): ‘Ik had een vrouw én een vriend. Als ik bij de een was, wilde ik naar de ander. Was ik bij de ander, dan voelde ik mij incompleet en wilde ik weer naar de een.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden