ColumnStijn Fens

Elke ochtend om zeven uur stapt Franciscus mijn laptop binnen

Ik bevind mij nu tien dagen in thuisisolatie. Mijn wereld is even groot geworden als mijn appartement. Als ik van de voordeur naar het balkon loop, duurt dat ongeveer even lang als het optikken van deze paar regels. Een groot deel van de dag zit ik achter mijn bureau. Door het raam van mijn werkkamer heb ik zicht op een boom. Die moet in deze tien dagen groener zijn geworden, maar zeker weet ik het niet.

Eén keer in de twee dagen mag ik van mijzelf even het huis uit. Naar de supermarkt. Geen onverdeeld genoegen, dat begrijpt u wel. De stemming daar is zo nerveus dat ik af en toe in de haast het verkeerde product pak en met iets thuiskom dat ik helemaal niet nodig heb. Dus: als er nog iemand een blik witte bonen in tomatensaus kan gebruiken, laat het weten.

Als ik niet werk of aan de telefoon ben met dierbaren, dan kijk ik naar het coronanieuws op de televisie en als ik daar genoeg van heb, lees ik in ‘Mijn Plezierbrevier’ van Kees van Kooten. Een bundel vol humoristische verhalen van Engelse en Amerikaanse schrijvers, van wie ik er maar een paar ken. Het fijne van die verhalen is dat ze ‘coronavrij’ zijn. Het virus is nergens te ­bekennen.

‘Goedemorgen paus’, mompel ik 

Een ander houvast is de dagelijkse mis van de paus vanuit de ­kapel van zijn woonverblijf in het inmiddels zo verre Vaticaanstad. Elke ochtend om zeven uur stapt Franciscus mijn laptop binnen. ‘Goedemorgen paus’, mompel ik dan nauwelijks hoorbaar. Donderdag was ik er weer bij, alleen keek ik deze keer ‘uitgesteld’. (Ik las op Twitter dat er elke dag een half miljoen mensen naar deze tv-mis met de paus kijken. De wereld is dus nog niet verloren.)

De uitzending begon deze keer met een lange uitzoom van een kruisbeeld. Een Amerikaanse vrouw heette ons buiten beeld ­welkom. Na vier minuten kwam de paus aanlopen. Hij was er gelukkig nog. Franciscus droeg een feestelijk, wit kazuifel, dat met onder meer gouden draden was bewerkt. Donderdag vierde de kerk namelijk het hoogfeest van de heilige Jozef, de man van Maria, de moeder van Jezus. Franciscus liep naar een ­katheder en vroeg ons te bidden voor ‘onze broeders en zusters in de gevangenis.’ Nee, ik voelde mij niet aangesproken, maar ik vond het een waardevol gebed. De mis was eenvoudig, maar devoot. De dag kon beginnen.

Bemoedigend als een ­levend smiley-icoon

De paus is dezer dagen goed zichtbaar, bemoedigend als een ­levend smiley-icoon. Terwijl hij tot de risicogroep behoort (boven de tachtig én man), ging hij zondag toch de straat op. Franciscus maakte een minipelgrimage door het uitgestorven Rome om het einde van de epidemie af te smeken. Hij ging onder meer naar de kerk van San Marcello al Corso, waarover ik hier al eens eerder heb geschreven. Daar hangt een miraculeus kruisbeeld, dat vijfhonderd jaar geleden op succesvolle wijze werd ingezet tegen een plaag. Nee heb je, ja kun je krijgen, zal ik maar zeggen.

Er circuleert een foto waarop je ziet dat de paus naar de San Marcello toeloopt door de Via del Corso, normaal gesproken een straat vol met winkelend publiek, maar nu ook leeg. Achter hem een aantal bodyguards. Ik herkende de plek, kort geleden liep ik er zelf nog. Het wit van de pauselijke soutane steekt mooi af tegen de donkere pakken van zijn lijfwachten, die keurig ­anderhalve meter afstand houden, en voert tegelijkertijd een licht­dialoog met het eveneens witte en kolossale monument voor koning Victor Emanuel II op de achtergrond. Franciscus is er en laat zijn stad niet in de steek.

Vorige week was hij zeven jaar paus. Al die tijd al probeer ik hem te doorgronden en met mij vele collega’s. We lezen zijn toespraken en reizen hem achterna. Is Franciscus een hervormer? Gaat hij iets veranderen aan het verplichte priestercelibaat? En hoe zit het met de positie van de vrouw in de kerk? Vertel het me!

Uiteindelijk wil deze paus vooral pastoor zijn. Dicht bij zijn mensen blijven, juist in tijden van corona, zo nodig op minder dan anderhalve meter afstand. Dicht bij gevangenen, zieken, nabestaanden en waarschijnlijk zelfs bij een ­columnist in thuisisolatie, die zich afvraagt of de boom in het park ­tegenover hem vandaag toch weer iets groener is geworden.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden